Μάθημα 170

Δεν υπάρχει σκληρότητα στον Θεό, ούτε σε μένα.

1. Κανείς δεν επιτίθεται χωρίς πρόθεση να βλάψει. Δεν υπάρχει εξαίρεση σε αυτό. Όταν νομίζεις ότι επιτίθεσαι από αυτοάμυνα, εννοείς ότι το να είσαι σκληρός είναι προστασία, ότι είσαι ασφαλής λόγω της σκληρότητας. Εννοείς ότι πιστεύεις πως το να βλάπτεις κάποιον, σου φέρνει ελευθερία. Και εννοείς ότι το να επιτίθεσαι σημαίνει ότι ανταλλάσσεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι με κάποια καλύτερη, ασφαλέστερη, πιο προστατευμένη από επικίνδυνη εισβολή και από φόβο.

2. Πόσο εντελώς παράλογη είναι η ιδέα ότι η άμυνα από τον φόβο, είναι η επίθεση! Γιατί εδώ ο φόβος γεννιέται και τρέφεται με αίμα, για να μεγαλώνει και να διογκώνεται και να εξαπλώνεται αχαλίνωτα. Και έτσι ο φόβος προστατεύεται, αλλά έτσι δεν ξεφεύγεις από αυτόν. Σήμερα μαθαίνουμε ένα μάθημα, που μπορεί να σε γλυτώσει από περισσότερη καθυστέρηση και περιττή δυστυχία, από όση μπορείς να φανταστείς. Είναι το εξής:

Φτιάχνεις αυτό ενάντια στο οποίο αμύνεσαι, και με την άμυνά σου

 απέναντί του αυτό γίνεται πραγματικό και αναπόδραστο. Άφησε

τα όπλα σου και μόνο τότε θα το αντιληφθείς ως ψεύτικο.

3. Φαίνεται να είναι εξωτερικός ο εχθρός στον οποίο επιτίθεσαι. Όμως, η άμυνά σου θέτει σε λειτουργία έναν εσωτερικό εχθρό∙ μια ξένη σκέψη σε πόλεμο μαζί σου, που σου στερεί την ειρήνη, και χωρίζει τον νου σου σε δύο στρατόπεδα, που φαίνονται εντελώς ασυμβίβαστα. Γιατί τώρα η αγάπη έχει έναν «εχθρό», ένα αντίθετο∙ και ο φόβος, ο ξένος, χρειάζεται τώρα την άμυνά σου ενάντια στην απειλή αυτού που πραγματικά είσαι.

4. Εάν σκεφτείς προσεκτικά τα μέσα με τα οποία η φαντασιακή σου αυτοάμυνα προχωρά στον φαντασιακό της δρόμο, θα αντιληφθείς τις προυποθέσεις στις οποίες στηρίζεται αυτή η ιδέα. Πρώτον, είναι προφανές ότι οι ιδέες πρέπει να φύγουν από την πηγή τους, επειδή εσύ είσαι που κάνεις την επίθεση και άρα πρέπει πρώτα να έχεις συλλάβει την ιδέα της. Ωστόσο, επιτίθεσαι έξω από τον εαυτό σου και διαχωρίζεις τον νου σου από αυτόν στον οποίο πρόκειται να επιτεθείς, με πλήρη πεποίθηση ότι ο διαχωρισμός που έκανες είναι πραγματικός.

5. Στη συνέχεια, τα γνωρίσματα της αγάπης αποδίδονται στον «εχθρό» της. Γιατί ο φόβος γίνεται η ασφάλειά σου και ο προστάτης της ειρήνης σου, στον οποίο στρέφεσαι για παρηγοριά και για να ξεφύγεις από τις αμφιβολίες για τη δύναμή σου, και για ελπίδα για ανάπαυση σε μια γαλήνη χωρίς όνειρα. Και καθώς η αγάπη απογυμνώνεται από ό,τι της ανήκει και μόνο σε αυτήν, η αγάπη τώρα προικίζεται με γνωρίσματα φόβου. Γιατί η αγάπη θα σου ζητούσε να εγκαταλείψεις κάθε άμυνα, ως απλώς ανόητη. Και τα όπλα σου πράγματι θα γίνονταν σκόνη. Γιατί τέτοια είναι.

6. Με την αγάπη ως εχθρό, η σκληρότητα πρέπει να γίνει θεός. Και οι θεοί απαιτούν από όσους τους λατρεύουν να υπακούουν στις εντολές τους και να αρνούνται να τις αμφισβητήσουν. Σκληρή τιμωρία επιβάλλεται αμείλικτα σε όσους αναρωτιούνται εάν οι απαιτήσεις είναι συνετές ή έστω λογικές. Είναι οι εχθροί τους που είναι παράλογοι και τρελοί, ενώ οι ίδιοι είναι πάντα ελεήμονες και δίκαιοι.

7. Σήμερα κοιτάμε αυτόν τον σκληρό θεό με ψυχραιμία. Και παρατηρούμε πως, αν και τα χείλη του είναι λεκιασμένα με αίμα, και φωτιά φαίνεται να αναβλύζει από αυτόν, είναι φτιαγμένος μόνο από πέτρα. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν χρειάζεται να αψηφήσουμε τη δύναμή του. Δεν έχει καμία. Και όσοι βλέπουν σε αυτόν την ασφάλειά τους δεν έχουν φύλακα, καμία δύναμη να επικαλεστούν σε κίνδυνο και κανέναν ισχυρό πολεμιστή να πολεμήσει γι’ αυτούς.

8. Αυτή η στιγμή μπορεί να είναι τρομερή. Αλλά μπορεί επίσης να είναι η ώρα της απελευθέρωσής σου από την άθλια σκλαβιά. Κάνεις μια επιλογή, ενώ στέκεσαι μπροστά σε αυτό το είδωλο, βλέποντάς το ακριβώς όπως είναι. Θα δώσεις πίσω στην αγάπη αυτό που έχεις προσπαθήσει να αποσπάσεις από αυτήν για να το θέσεις μπροστά σε αυτό το άνοο κομμάτι πέτρας; Ή θα φτιάξεις ένα άλλο είδωλο για να το αντικαταστήσεις; Γιατί ο θεός της σκληρότητας παίρνει πολλές μορφές. Κάποια άλλη μπορεί να βρεθεί.

9. Αλλά μη νομίζζεις ότι ο φόβος είναι η διαφυγή από τον φόβο. Ας θυμηθούμε τι έχει τονίσει το κείμενο σχετικά με τα εμπόδια για την ειρήνη. Το τελευταίο εμπόδιο, το πιο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι είναι το τίποτα, και ένα φαινομενικό εμπόδιο που μοιάζει συμπαγές, αδιαπέραστο, τρομακτικό και ανυπέρβλητο εμπόδιο, είναι ο φόβος του ίδιου του Θεού. Εδώ είναι η βασική προυπόθεση που ενθρονίζει τη σκέψη του φόβου ως θεού. Γιατί ο φόβος αγαπιέται από όσους τον λατρεύουν, και η αγάπη τώρα φαίνεται διαποτισμένη με σκληρότητα.

10. Από πού έρχεται η τελείως παράλογη πίστη σε θεούς εκδίκησης; Η αγάπη δεν έχει μπερδέψει τα γνωρίσματά της με εκείνα του φόβου. Όμως, οι λάτρεις του φόβου πρέπει να αντιληφθούν τη δική τους σύγχυση στον «εχθρό» του φόβου∙ τη σκληρότητά τους ως μέρος της αγάπης. Και τι γίνεται πιο τρομακτικό από την Καρδιά της Αγάπης της Ίδιας; Το αίμα φαίνεται να είναι στα Χείλη Του∙ η φωτιά να προέρχεται από Αυτόν. Και είναι τρομερός πάνω απ’ όλα, αδιανόητα σκληρός, κατατροπώνοντας όλους όσους Τον αναγνωρίζουν ως Θεό τους.

11. Η επιλογή που κάνεις σήμερα είναι βέβαιη. Γιατί κοιτάς για τελευταία φορά αυτό το κομμάτι σκαλισμένης πέτρας που έφτιαξες, και δεν το αποκαλείς πια θεό. Είχες φτάσει σε αυτό το σημείο και πριν, αλλά είχες επιλέξει να παραμείνει αυτός ο σκληρός θεός μαζί σου σε μία άλλη μορφή. Κι έτσι, ο φόβος του Θεού επέστρεψε μαζί σου. Αυτήν τη φορά τον αφήνεις εκεί. Και επιστρέφεις σε έναν νέο κόσμο, απαλλαγμένο από το βάρος του∙  έναν κόσμο που δεν τον βλέπεις με τα τυφλά του μάτια, αλλά με την όραση που σου επανέφερε η επιλογή σου.

12. Τώρα τα μάτια σου ανήκουν στον Χριστό, και Εκείνος κοιτάζει μέσα από αυτά. Τώρα η φωνή σου ανήκει στον Θεό και αντηχεί τη δική Του. Και τώρα η καρδιά σου παραμένει εν ειρήνη για πάντα. Έχεις επιλέξει Αυτόν στη θέση των ειδώλων, και τα γνωρίσματά σου, που σου δόθηκαν από τον Δημιουργό σου, επιτέλους επαναφέρονται σε σένα. Το Κάλεσμα για τον Θεό εισακούγεται και απαντάται. Τώρα ο φόβος έχει δώσει τη θέση του στην αγάπη, καθώς ο Ίδιος ο Θεός αντικαθιστά τη σκληρότητα.

13. Πατέρα, είμαστε όμοιοί Σου. Καμία σκληρότητα δεν κατοικεί μέσα μας, επειδή δεν υπάρχει καμία σε Εσένα. Η ειρήνη Σου είναι δική μας. Και ευλογούμε τον κόσμο με ό,τι έχουμε λάβει μόνο από Εσένα. Επιλέγουμε ξανά και κάνουμε την επιλογή μας για όλους τους αδελφούς μας, γνωρίζοντας ότι είναι ένα με εμάς. Τους φέρνουμε τη σωτηρία Σου, όπως την έχουμε λάβει τώρα. Και ευχαριστούμε για εκείνους, που μας ολοκληρώνουν. Σε αυτούς βλέπουμε τη δόξα Σου, και σε αυτούς βρίσκουμε την ειρήνη μας. Άγιοι είμαστε, επειδή η Αγιότητά Σου μας έχει ελευθερώσει. Και ευχαριστούμε. Αμήν.