Μάθημα 168

Η χάρη Σου μου έχει δοθεί. Την αξιώνω τώρα.

1. Ο Θεός μας μιλάει. Δεν πρέπει να Του μιλήσουμε κι εμείς; Δεν είναι απόμακρος. Δεν κάνει καμιά προσπάθεια να μας κρυφτεί. Εμείς προσπαθούμε να κρυφτούμε από Αυτόν και υποφέρουμε από την εξαπάτηση. Αυτός παραμένει απόλυτα προσβάσιμος. Αγαπά τον Υιό Του. Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα εκτός από αυτήν, όμως αυτή αρκεί. Θα αγαπά τον Υιό Του για πάντα. Όταν ο νους του παραμένει κοιμώμενος, Τον αγαπά ακόμα. Και όταν ο νους του ξυπνά, τον αγαπά με μια Αγάπη αιώνια αμετάβλητη.

2. Εάν ήξερες το νόημα της Αγάπης Του, η ελπίδα και η απελπισία θα ήταν αδύνατες. Γιατί η ελπίδα θα είχε ικανοποιηθεί για πάντα, ενώ κάθε είδους απελπισία θα ήταν αδιανόητη. Η χάρη Του είναι η απάντησή Του σε κάθε απελπισία, γιατί σε αυτήν βρίσκεται η ανάμνηση της Αγάπης Του. Δεν θα έδινε ευχαρίστως Αυτός τα μέσα, με τα οποία αναγνωρίζεται το Θέλημά Του; Η χάρη του είναι δική σου με την αναγνώρισή σου. Και η μνήμη Του ξυπνά στον νου που Του ζητά τα μέσα, με τα οποία τελειώνει ο ύπνος του.

3. Σήμερα, ζητάμε από τον Θεό το δώρο που έχει διατηρήσει με μεγάλη προσοχή στις καρδιές μας, περιμένοντας να αναγνωριστεί. Αυτό είναι το δώρο με το οποίο ο Θεός σκύβει προς εμάς και μας ανυψώνει, κάνοντας ο Ίδιος το τελευταίο βήμα της σωτηρίας. Όλα τα βήματα εκτός από αυτό, τα  μαθαίνουμε, καθοδηγούμενοι από τη φωνή Του. Αλλά στο τέλος έρχεται ο Ίδιος, και μας παίρνει στην αγκαλιά Του και σκουπίζει τους αραχνοϊστούς του ύπνου μας. Το δώρο της χάρης Του είναι κάτι περισσότερο από μια απλή απάντηση. Αποκαθιστά όλες τις αναμήσεις που ξέχασε ο κοιμώμενος νους∙ κάθε βεβαιότητα για το τι σημαίνει Αγάπη.

4. Ο Θεός αγαπά τον Υιό Του. Ζήτησέ Του τώρα να σου δώσει τα μέσα, με τα οποία αυτός ο κόσμος θα εξαφανιστεί, και θα έρθει πρώτα η όραση, ενώ η γνώση [θα ακολουθήσει] μια στιγμή αργότερα. Γιατί στη χάρη βλέπεις ένα φως που καλύπτει όλο τον κόσμο με αγάπη, και παρακολουθείς τον φόβο να εξαφανίζεται από κάθε πρόσωπο, καθώς οι καρδιές ανυψώνονται και αξιώνουν το φως ως δικό τους. Τι απομένει τώρα που θα καθυστερούσε έστω και μια στιγμή τον ερχομό του Παράδεισου; Τι απομένει ατελές όταν η συγχώρεσή σου αναπαυτεί σε όλα;

5. Σήμερα είναι μια νέα και άγια ημέρα, επειδή λαμβάνουμε αυτό που μας έχει δοθεί. Η πίστη μας βασίζεται στον Δότη, όχι στη δική μας αποδοχή. Αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, αλλά Αυτός στον οποίον όλα τα λάθη είναι άγνωστα, είναι Αυτός που απαντά στα λάθη μας δίνοντάς μας τα μέσα για να τα αφήσουμε κάτω και να υψωθούμε σε Αυτόν με ευγνωμοσύνη και αγάπη.

6. Και κατέρχεται να μας συναντήσει, καθώς ερχόμαστε σε Αυτόν. Γιατί ό,τι έχει ετοιμάσει για μας, το δίνει και εμείς λαμβάνουμε. Αυτό είναι το Θέλημά Του επειδή αγαπά τον Υιό Του. Σε Αυτόν προσευχόμαστε σήμερα, επιστρέφοντας τα λόγια που μας έδωσε μέσω της Δικής Του Φωνής, του Λόγου Του, της Αγάπης Του:

Η χάρη Σου μου δίνεται. Την αξιώνω τώρα. Πατέρα, έρχομαι

σε  Σένα. Και Εσύ θα έρθεις σε μένα που ζητάω. Είμαι

ο Υιός που αγαπάς.