Μάθημα 166

Μου έχουν εμπιστευτεί τα δώρα του Θεού.

1. Όλα τα πράγματα σου δίνονται. Η εμπιστοσύνη του Θεού σε εσένα είναι απεριόριστη. Γνωρίζει τον Υιό Του. Δίνει χωρίς εξαίρεση, χωρίς να κρατά τίποτα που μπορεί να συμβάλλει στην ευτυχία σου. Κι όμως, εάν το θέλημά σου δεν είναι ένα με το δικό Του, τα δώρα Του δεν λαμβάνονται. Τι θα σε έκανε να πιστεύεις ότι υπάρχει άλλο θέλημα, εκτός από το δικό Του;

2. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο, που κρύβεται πίσω από το φτιάξιμο του κόσμου. Αυτός ο κόσμος δεν είναι το Θέλημα του Θεού, και άρα δεν είναι πραγματικός. Όμως, όσοι νομίζουν ότι είναι πραγματικός, πρέπει επίσης να πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια άλλο θέλημα, και μάλιστα ένα θέλημα που οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που Εκείνος θέλει. Πράγματι, αδύνατον∙ αλλά κάθε νους που κοιτά τον κόσμο και τον θεωρεί βέβαιο, σταθερό, αξιόπιστο και αληθινό, πιστεύει σε δύο δημιουργούς∙ ή σε έναν, μόνο στον εαυτό του. Αλλά ποτέ σε έναν Θεό.

3. Τα δώρα του Θεού δεν γίνονται αποδεκτά από όποιον έχει τέτοιες παράξενες πεποιθήσεις. Θα πρέπει να πιστεύει ότι το να δεχτεί τα δώρα του Θεού, όσο φανερά κι αν γίνουν, όσο επειγόντως κι αν καλείται να τα αξιώσει ως δικά του, σημαίνει ότι πιέζεται να προδώσει τον εαυτό του. Πρέπει να αρνηθεί την παρουσία τους, να αντικρούσει την αλήθεια και να υποφέρει για να διατηρήσει τον κόσμο που έφτιαξε.

4. Εδώ είναι το μόνο σπίτι που νομίζει ότι ξέρει. Εδώ είναι η μόνη ασφάλεια που πιστεύει ότι μπορεί να βρει. Χωρίς τον κόσμο που έφτιαξε, είναι ένας παρίας, άστεγος και φοβισμένος. Δεν συνειδητοποιεί ότι εδώ είναι πράγματι φοβισμένος, και άστεγος επίσης∙ ένας παρίας που περιπλανάται τόσο μακριά από το σπίτι του, για τόσο καιρό, που δεν συνειδητοποιεί ότι έχει ξεχάσει από πού ήρθε, πού πάει, ακόμη και ποιος είναι πραγματικά.

5. Όμως, στις μοναχικές, άσκοπες περιπλανήσεις του, τα δώρα του Θεού τον συνοδεύουν, όλα άγνωστα σε αυτόν. Δεν μπορεί να τα χάσει. Αλλά δεν θα κοιτάξει τι του δίνεται. Συνεχίζει την περιπλάνηση έχοντας επίγνωση της ματαιότητας που βλέπει παντού γύρω, αντιλαμβανόμενος πώς η μικρή του περιουσία μειώνεται, καθώς προχωρά προς το πουθενά. Όμως συνεχίζει να περιπλανιέται στη δυστυχία και στη φτώχια, μόνος αν και ο Θεός είναι μαζί του, και ο θησαυρός του είναι τόσο μεγάλος, που όλα όσα περιέχει ο κόσμος είναι άνευ αξίας μπροστά στο μέγεθός του.

6. Φαίνεται μια θλιβερή φιγούρα: κατάκοπος, ταλαιπωρημένος, με φθαρμένα ρούχα και με πόδια που αιμορραγούν λίγο στον βραχώδη δρόμο που βαδίζει. Όλοι έχουν ταυτιστεί μαζί του, γιατί καθένας που έρχεται εδώ έχει ακολουθήσει το μονοπάτι που ακολουθεί, και έχει νιώσει ήττα και απελπισία, όπως τα νιώθει κι αυτός. Είναι όμως πραγματικά τραγικός, όταν βλέπεις ότι ακολουθεί τον δρόμο που επέλεξε και ότι χρειάζεται μόνο να συνειδητοποιήσει Ποιος βαδίζει μαζί του και να ανοίξει τους θησαυρούς του για να ελευθερωθεί.

7. Αυτός είναι ο εαυτός που επέλεξες, αυτός που έφτιαξες ως αντικατάσταση της πραγματικότητας. Αυτός είναι ο εαυτός που υποστηρίζεις άγρια, ενάντια σε κάθε λογική, σε κάθε στοιχείο και όλους τους μάρτυρες  με αποδείξεις που δείχνουν ότι αυτός δεν είσαι εσύ. Δεν τους ακούς. Συνεχίζεις στον καθορισμένο δρόμο σου, με τα μάτια χαμηλωμένα από φόβο μήπως αντικρύσεις έστω και μια λάμψη αλήθειας και απελευθερωθείς από την αυταπάτη και ελευθερωθείς.

8. Δειλιάζεις φοβισμένα μήπως νιώσεις το άγγιγμα του Χριστού στον ώμο σου και αντιληφθείς το απαλό Του χέρι να σε κατευθύνει να κοιτάξεις τα δώρα σου. Πώς θα μπορούσες τότε να διακηρύξεις τη φτώχεια σου στην εξορία; Αυτός θα σε έκανε να γελάσεις με αυτή την αντίληψη για τον εαυτό σου. Πού είναι λοιπόν η αυτολύπηση; Και τι θα απογίνει όλη η τραγωδία που προσπάθησες να φτιάξεις για εκείνον, για τον οποίο ο Θεός προόριζε μόνο χαρά;

9. Ο αρχαίος σου φόβος σε έχει καταβάλει τώρα και η δικαιοσύνη σε έχει φτάσει επιτέλους. Το χέρι του Χριστού έχει αγγίξει τον ώμο σου και νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος. Θεωρείς ακόμα και ότι μπορεί ο άθλιος εαυτός που νόμιζες ότι ήσουν εσύ, να μην είναι η Ταυτότητά σου. Ίσως ο Λόγος του Θεού είναι πιο αληθινός από τον δικό σου. Ίσως τα δώρα Του σε εσένα να είναι πραγματικά. Ίσως να μην έχει ξεγελαστεί εντελώς από το σχέδιό σου να κρατήσεις τον Υιό Του σε βαθιά λήθη, και να ακολουθήσεις τον δρόμο που επέλεξες χωρίς τον Εαυτό σου.

10. Το Θέλημα του Θεού δεν αντιτίθεται. Απλώς είναι. Δεν έχεις φυλακίσει τον Θεό με το σχέδιό σου να χάσεις τον Εαυτό σου. Αυτός δεν γνωρίζει για ένα σχέδιο τόσο ξένο προς το Θέλημά Του. Υπήρχε μια ανάγκη που δεν καταλάβαινε, στην οποία έδωσε μια Απάντηση. Αυτό είναι όλο. Και εσύ, που σου έχει δοθεί αυτή η Απάντηση, δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο παρά Αυτό.

11. Τώρα ζούμε, γιατί τώρα δεν μπορούμε να πεθάνουμε. Η επιθυμία για θάνατο έχει απαντηθεί, και η θέαση που τον κοιτούσε, τώρα έχει αντικατασταθεί από την όραση που αντιλαμβάνεται ότι δεν είσαι αυτό που προσποιείσαι ότι είσαι. Κάποιος βαδίζει μαζί σου, που ευγενικά απαντά σε όλους τους φόβους σου με αυτή την μία σπλαχνική απάντηση: «Δεν είναι έτσι». Δείχνει όλα τα δώρα που έχεις, κάθε φορά που η σκέψη της φτώχειας σε πιέζει, και μιλά για τη Συντροφιά Του, όταν αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου μόνο και φοβισμένο.

12. Σου υπενθυμίζει όμως ακόμα ένα πράγμα που είχες ξεχάσει. Γιατί το άγγιγμά Του πάνω σου σε έχει κάνει όμοιό Του. Τα δώρα που έχεις δεν είναι μόνο για σένα. Αυτό που έχει έρθει να σου προσφέρει, πρέπει τώρα να μάθεις να το δίνεις. Αυτό είναι το μάθημα που περιέχεται στο Δόσιμό Του, γιατί σε έχει σώσει από τη μοναξιά που επεδίωκες να φτιάξεις για να κρυφτείς από τον Θεό. Σου έχει υπενθυμίσει όλα τα δώρα που ο Θεός σου έχει δώσει. Μιλά επίσης για το τι γίνεται το θέλημά σου, όταν αποδέχεσαι αυτά τα δώρα και αναγνωρίζεις ότι είναι δικά σου.

13. Τα δώρα είναι δικά σου, εμπιστευμένα στη φροντίδα σου, για να τα δώσεις σε όλους όσους διαλέγουν τον μοναχικό δρόμο, από τον οποίο έχεις ξεφύγει. Δεν καταλαβαίνουν ότι ακολουθούν τις επιθυμίες τους. Εσύ είσαι τώρα αυτός που τους διδάσκει. Γιατί έχεις μάθει από τον Χριστό ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος για να βαδίσουν. Δίδαξέ τους δείχνοντας τους την ευτυχία που έρχεται σε όσους νιώθουν το άγγιγμα του Χριστού, και αναγνωρίζουν τα δώρα του Θεού. Μην αφήσεις τη λύπη να σε δελεάσει να μην είσαι πιστός στην εμπιστοσύνη σου.

14. Οι αναστεναγμοί σου θα προδώσουν τώρα τις ελπίδες εκείνων που προσβλέπουν σε σένα για την απελευθέρωσή τους. Τα δάκρυά σου είναι δικά τους. Εάν είσαι άρρωστος, καθυστερείς τη θεραπεία τους. Ό,τι φοβάσαι, τους διδάσκει ότι οι φόβοι τους είναι δικαιολογημένοι. Το χέρι σου γίνεται ο δότης του αγγίγματος του Χριστού, η αλλαγή του νου σου γίνεται η απόδειξη ότι όποιος δέχεται τα δώρα του Θεού δεν μπορεί ποτέ να υποφέρει τίποτα. Σου έχει ανατεθεί η απελευθέρωση του κόσμου από τον πόνο.

15. Μην τον προδώσεις. Γίνε η ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να προσφέρει σε όλους το άγγιγμα του Χριστού. Ο Θεός σου έχει εμπιστευτεί όλα τα δώρα Του. Γίνε μάρτυρας στην ευτυχία σου για το πώς μεταμορφώνεται ο νους που επιλέγει να δεχτεί τα δώρα Του και να νιώσει το άγγιγμα του Χριστού. Αυτή είναι η αποστολή σου τώρα. Γιατί ο Θεός εμπιστεύεται το δόσιμο των δώρων Του σε όλους όσους τα έχουν λάβει. Έχει μοιραστεί τη χαρά Του μαζί σου. Και τώρα εσύ πηγαίνεις να τη μοιραστείς με τον κόσμο.