Μάθημα 158

Σήμερα μαθαίνω να δίνω καθώς λαμβάνω.

1. Τι έχει δοθεί σε σένα; Η γνώση ότι είσαι ένας νους, μέσα σε Νου και καθαρά νους, αναμάρτητος παντοτινά, εντελώς άφοβος, επειδή δημιουργήθηκες από Αγάπη. Δεν έχεις φύγει από την Πηγή σου, και παραμένεις όπως δημιουργήθηκες. Αυτό σου δόθηκε ως γνώση που δεν μπορείς να χάσεις. Δόθηκε επίσης σε κάθε ζωντανό πλάσμα, γιατί μόνο με αυτήν τη γνώση ζει.

2. Τα έχεις λάβει όλα αυτά. Όλοι όσοι βαδίζουν στον κόσμο τα έχουν λάβει. Δεν είναι αυτήν τη γνώση που δίνεις, γιατί αυτήν την έδωσε η δημιουργία. Όλα αυτά δεν μπορούν να μαθευτούν. Τι  λοιπόν είναι να μάθεις να δίνεις σήμερα; Το χθεσινό μας μάθημα αφορούσε ένα θέμα που αναφέρεται νωρίς στο κείμενο. Η εμπειρία δεν μπορεί να μοιραστεί άμεσα, όπως μπορεί το όραμα. Η αποκάλυψη ότι ο Πατέρας και ο Υιός είναι ένα, θα έρθει με τον καιρό σε κάθε νου. Όμως, αυτός ο χρόνος καθορίζεται από τον ίδιο τον νου, και δεν διδάσκεται.

3. Ο χρόνος έχει ήδη καθοριστεί. Φαίνεται να είναι αρκετά αυθαίρετος. Εντούτοις, δεν υπάρχει κανένα βήμα στη διαδρομή που κάνει κάποιος, το οποίο γίνεται τυχαία. Το έχει ήδη κάνει, παρότι ακόμα δεν έχει ξεκινήσει. Επειδή ο χρόνος φαίνεται να πηγαίνει προς μία κατεύθυνση. Εμείς απλώς ξεκινάμε ένα ταξίδι που έχει ήδη τελειώσει. Κι όμως φαίνεται να έχει ένα μέλλον που είναι ακόμα άγνωστο σε μας.

4. Ο χρόνος είναι ένα τέχνασμα, ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο, μια τεράστια ψευδαίσθηση στην οποία οι μορφές έρχονται και φεύγουν ως δια μαγείας. Κι όμως, υπάρχει ένα σχέδιο πίσω από τα φαινόμενα, το οποίο δεν αλλάζει. Το σενάριο έχει γραφτεί. Ο χρόνος που η εμπειρία θα έρθει για να δώσει τέλος στις αμφιβολίες σου έχει οριστεί. Γιατί εμείς βλέπουμε το ταξίδι από το σημείο όπου τελείωσε, κοιτώντας πίσω σε αυτό, και φανταζόμαστε ότι το ξανακάνουμε, ανακεφαλαιώνοντας νοερά όσα έχουν παρέλθει.

5. Ένας δάσκαλος δεν δίνει εμπειρία, επειδή δεν την έμαθε. Του αποκαλύφθηκε στον καθορισμένο χρόνο της. Όμως η όραση είναι το δώρο του. Αυτό μπορεί να το δώσει άμεσα, επειδή η γνώση του Χριστού δεν χάνεται, αφού Αυτός έχει ένα όραμα, που μπορεί να το δώσει σε όποιον το ζητήσει. Το Θέλημα του Πατέρα και το δικό Του ενώνονται στη γνώση. Όμως, υπάρχει μία όραση που βλέπει το Άγιο Πνεύμα επειδή το βλέπει και ο Νους του Χριστού.

6. Εδώ γίνεται η ένωση του κόσμου της αμφιβολίας και των σκιών με το άυλο. Εδώ είναι ένα ήσυχο μέρος μέσα στον κόσμο, που έχει αγιαστεί από τη συγχώρεση και την αγάπη. Εδώ όλες οι συγκρούσεις συμφιλιώνονται, γιατί εδώ το ταξίδι λήγει. Η εμπειρία-που δεν μαθαίνεται, δεν διδάσκεται, και δεν θεάται – είναι απλώς εκεί. Αυτή είναι πέρα από τον στόχο μας, επειδή υπερβαίνει αυτό που πρέπει να επιτευχθεί. Το μέλημά μας είναι για την όραση του Χριστού. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε.

7. Η όραση του Χριστού έχει έναν νόμο. Δεν κοιτά το σώμα, μπερδεύοντάς το με τον Υιό, που ο Θεός δημιούργησε. Βλέπει ένα φως πέρα από το σώμα∙ μια ιδέα πέρα από το απτό, μια αγνότητα ασκίαστη από σφάλματα, αξιολύπητα λάθη και φοβισμένες σκέψεις ενοχής από όνειρα αμαρτίας. Δεν βλέπει κανέναν διαχωρισμό. Και κοιτά τους πάντες, την κάθε περίσταση, το κάθε συμβάν και γεγονός, χωρίς την παραμικρή εξασθένηση του φωτός που βλέπει.

8. Αυτό μπορεί να διδαχθεί∙ και πρέπει να διδαχθεί από όλους όσους θέλουν να το επιτύχουν. Απαιτεί μόνο την αναγνώριση ότι ο κόσμος δεν μπορεί να δώσει τίποτα που να μπορεί έστω και αμυδρά να συγκριθεί με αυτό σε αξία, ούτε [μπορεί ο κόσμος] να θέσει έναν στόχο που να μην εξαφανίζεται μονομιάς όταν αυτό γίνει αντιληπτό. Και αυτό δίνεις σήμερα: Μην κοιτάς κανέναν ως σώμα. Χαιρέτισέ τον ως τον Υιό του Θεού που είναι, αναγνωρίζοντας ότι είναι ένα με σένα σε αγιότητα.

9. Έτσι συγχωρούνται οι αμαρτίες του, επειδή ο Χριστός έχει δύναμη της όρασης που μπορεί να τις παραβλέψει όλες αυτές. Με τη συγχώρεσή Του, εξαφανίζονται. Μη-ορατές από τον Ένα, απλώς εξαφανίζονται, επειδή ένα όραμα της αγιότητας που βρίσκεται πέρα από αυτές έρχεται και παίρνει τη θέση τους. Δεν έχει σημασία ποια μορφή είχαν, ούτε πόσο τεράστιες φαίνονταν, ούτε ποιος φάνηκε να πληγώθηκε από αυτές. Αυτά δεν υπάρχουν πια. Και όλα τα αποτελέσματα που φαινόταν να έχουν, εξαφανίζονται μαζί με αυτές, αναιρεθέντα και μήποτε γενόμενα.

10. Έτσι μαθαίνεις να δίνεις καθώς λαμβάνεις. Κι έτσι, η όραση του Χριστού κοιτά κι εσένα. Αυτό το μάθημα δεν είναι δύσκολο να το μάθεις, αν θυμάσαι ότι στον αδελφό σου βλέπεις μόνο τον εαυτό σου. Εάν Αυτός έχει χαθεί στην αμαρτία, τότε έχεις χαθεί και εσύ∙ εάν βλέπεις φως μέσα σε αυτόν, οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί από εσένα. Κάθε αδελφός που συναντάς σήμερα σού παρέχει μια ακόμα ευκαιρία να επιτρέψεις στην όραση του Χριστού να λάμψει πάνω σου και να σου προσφέρει την ειρήνη του Θεού.

11. Δεν έχει σημασία πότε έρχεται η αποκάλυψη, γιατί αυτή δεν ανήκει στον χρόνο. Όμως ο χρόνος έχει ακόμα ένα δώρο να δώσει, στο οποίο η αληθινή γνώση καθρεφτίζεται με τόσο ακριβή τρόπο, που η εικόνα της μοιράζεται την αθέατη αγιότητά της∙ η ομοίωσή της λάμπει με την αθάνατη αγάπη της. Ασκούμαστε να βλέπουμε τα μάτια του Χριστού σήμερα. Και με τα ιερά δώρα που δίνουμε, η όραση του Χριστού κοιτάζει και εμάς τους ίδιους.