Μάθημα 156

Βαδίζω με τον Θεό σε τέλεια αγιότητα.

1. Η σημερινή ιδέα δηλώνει απλώς την απλή αλήθεια που καθιστά την σκέψη της αμαρτίας αδύνατη. Υπόσχεται ότι δεν υπάρχει καμία αιτία για ενοχή, και επειδή είναι χωρίς αιτία, δεν υπάρχει. Αυτό είναι συνεπακόλουθο της βασικής σκέψης που τόσο συχνά αναφέρεται στο κείμενο: οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους. Εάν αυτό είναι αλήθεια, πώς μπορεί εσύ να είσαι χωριστά από τον Θεό; Πώς θα μπορούσες να βαδίζεις στον κόσμο μόνος και χωριστός από την Πηγή σου;

2. Δεν είμαστε ασυνεπείς στις σκέψεις που παραθέτουμε στην διδακτέα ύλη μας. Η αλήθεια πρέπει να είναι αληθινή παντού, εάν είναι αληθινή. Δεν μπορεί να αντιφάσκει με τον εαυτό της, ούτε να είναι σε κάποια μέρη αβέβαιη και σε άλλα βέβαιη. Δεν μπορείς να βαδίζεις στον κόσμο χωριστά από τον Θεό, επειδή δεν θα μπορούσες να είσαι χωρίς Αυτόν. Αυτός είναι η ζωή σου. Όπου είσαι εσύ, είναι Εκείνος. Υπάρχει μία ζωή. Αυτήν τη ζωή τη μοιράζεσαι μαζί Του. Τίποτα δεν μπορεί να είναι χωριστά από Αυτόν και να ζήσει.

3. Όμως, όπου είναι Αυτός, πρέπει να υπάρχει και αγιότητα καθώς και ζωή. Κανένα χαρακτηριστικό Του δεν μένει αμοίραστο με όλα όσα ζουν. Ό,τι ζει είναι άγιο όπως ο Ίδιος, επειδή ό,τι μοιράζεται τη ζωή Του είναι μέρος της Αγιότητας, και δεν θα μπορούσε να είναι αμαρτωλό, όπως δεν θα μπορούσε ο ήλιος να επιλέξει να είναι από πάγο, η θάλασσα να επιλέξει να είναι χωριστά από το νερό, ή το χορτάρι να μεγαλώσει με ρίζες αιωρούμενες στον αέρα.

4. Υπάρχει ένα φως μέσα σου που δεν μπορεί να πεθάνει, η παρουσία του οποίου είναι τόσο άγια που ο κόσμος καθαγιάζεται χάρη σε σένα. Και όλα όσα ζουν σου φέρνουν δώρα, και τα προσφέρουν με ευγνωμοσύνη και χαρά στα πόδια σου. Το άρωμα των λουλουδιών είναι το δώρο τους σε σένα. Τα κύματα υποκλίνονται μπροστά σου και τα δένδρα απλώνουν τα χέρια τους για να σε προστατέψουν από τη ζέστη, και απλώνουν τα φύλλα τους μπροστά σου στο έδαφος, γιαε να μπορείς να περπατάς απαλά, ενώ ο αέρας γίνεται ψίθυρος γύρω από το ιερό σου κεφάλι.

5. Το φως μέσα σου είναι αυτό που το σύμπαν λαχταρά να δει. Όλα τα ζώντα πλάσματα είναι ήσυχα μπροστά σου, επειδή αναγνωρίζουν Ποιος βαδίζει μαζί σου. Το φως που μεταφέρεις είναι δικό τους. Και έτσι βλέπουν σε σένα την αγιότητά τους και σε χαιρετούν ως σωτήρα και ως Θεό. Αποδέξου τον σεβασμό τους, επειδή οφείλεται στην Ίδια την Αγιότητα, η οποία βαδίζει μαζί σου, μεταμορφώνοντας στο απαλό Της φως όλα τα πράγματα κατά την ομοίωσή Της και την αγνότητά Της.

6. Έτσι λειτουργεί η σωτηρία. Και καθώς κάνεις ένα βήμα πίσω, το φως μέσα σου απλώνεται μπροστά και περιβάλλει τον κόσμο. Δεν αναγγέλλει το τέλος της αμαρτίας στην τιμωρία και στον θάνατο. Στην ελαφρότητα και στο γέλιο εξαφανίζεται η αμαρτία, επειδή έτσι φαίνεται ο γραφικός παραλογισμός της. Είναι μια ανόητη σκέψη, ένα σαχλό όνειρο, όχι τρομακτικό, ίσως γελοίο, αλλά ποιος θα σπαταλούσε μια στιγμή από τον χρόνο του καθώς πλησιάζει τον Θεό για μία τέτοια ανοησία;

7. Όμως, έχεις σπαταλήσει πολλά, πολλά χρόνια σε αυτήν την ανόητη σκέψη. Το παρελθόν έχει φύγει, με όλες τις φαντασιώσεις του. Δεν σε κρατούν πλέον δέσμιο. Είσαι κοντά να πλησιάσεις τον Θεό. Και στο μικρό διάστημα αμφιβολίας που ακόμα παραμένει, ίσως χάσεις από τα μάτια σου τον του Σύντροφό σου και Τον μπερδέψεις με το ανούσιο, αρχαίο όνειρο που τώρα έχει περάσει.

8. «Ποιος βαδίζει μαζί μου;» Αυτήν την ερώτηση πρέπει να κάνεις χίλιες φορές την ημέρα, μέχρι η βεβαιότητα να δώσει τέλος στην αμφιβολία και να εδραιώσει την ειρήνη. Σήμερα ας πάψει η αμφιβολία. Ο Θεός μιλά για σένα απαντώντας στην ερώτησή σου με αυτά τα λόγια:

Βαδίζω με τον Θεό σε τέλεια αγιότητα. Φωτίζω τον κόσμο,

φωτίζω τον νου μου και όλους τους νόες, που ο Θεός

δημιούργησε, ένα με μένα.