Μάθημα 169

Με τη χάρη ζω. Με τη χάρη απελευθερώνομαι.

1. Η χάρη είναι μια πτυχή της Αγάπης του Θεού, που ομοιάζει περισσότερο με την κατάσταση που επικρατεί στην ενότητα της αλήθειας. Είναι η υψηλότερη επιδίωξη στον κόσμο, επειδή οδηγεί εντελώς πέρα από τον κόσμο. Είναι πέρα από μάθηση, κι όμως είναι ο στόχος της μάθησης, επειδή η χάρη δεν μπορεί να έρθει μέχρι ο νους να είναι προετοιμασμένος για την αληθινή αποδοχή. Η χάρη γίνεται αναπόφευκτη αμέσως για όσους έχουν ετοιμάσει ένα τραπέζι, όπου μπορεί απαλά να τοποθετηθεί και πρόθυμα να ληφθεί∙ έναν καθαρό και άγιο βωμό για το δώρο.

2. Η χάρη είναι η αποδοχή της Αγάπης του Θεού, μέσα σε έναν κόσμο φαινόμενου μίσους και φόβου. Μόνο με τη χάρη, το μίσος και ο φόβος εξαφανίζονται, επειδή η χάρη παρουσιάζει μια κατάσταση τόσο αντίθετη με όλα όσα περιέχει ο κόσμος, που εκείνοι των οποίων ο νους φωτίζεται από το δώρο της χάρης, δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο κόσμος του φόβου είναι πραγματικός.

3. Η χάρη δεν μαθαίνεται. Το τελικό βήμα πρέπει να υπερβαίνει κάθε μάθηση. Η χάρη δεν είναι ο στόχος που αυτό το Μάθημα επιδιώκει να πετύχει. Όμως, προετοιμαζόμαστε για τη χάρη με την έννοια ότι ένας ανοιχτός νους μπορεί να ακούσει το Κάλεσμα για αφύπνιση. Δεν είναι ερμητικά κλειστός στην Φωνή του Θεού. Έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζει, και έτσι είναι έτοιμος να δεχτεί μία κατάσταση εντελώς διαφορετική από την εμπειρία, με την οποία είναι εξοικειωμένος.

4. Ίσως φαίνεται ότι αντιφάσκουμε με τη δήλωσή μας ότι η αποκάλυψη του Πατέρα και του Υιού ως ενός, έχει ήδη καθοριστεί. Αλλά είπαμε επίσης ότι ο νους καθορίζει πότε θα είναι η ώρα, και το έχει ήδη καθορίσει. Και όμως, σε προτρέπουμε να γίνεις μάρτυρας του Λόγου του Θεού για να επισπεύσεις την εμπειρία της αλήθειας και να επιταχύνεις τον ερχομό της σε κάθε νου που αναγνωρίζει τα αποτελέσματα της αλήθειας σε σένα.

5. Η ενιαιότητα είναι απλώς η ιδέα ότι ο Θεός είναι. Και μέσα στο Είναι Του περικλείει τα πάντα. Κανένας νους δεν περιέχει τίποτα άλλο εκτός από Αυτόν. Λέμε «Ο Θεός είναι» και μετά παύουμε να μιλάμε, γιατί σε αυτήν τη γνώση οι λέξεις είναι άνευ νοήματος. Δεν υπάρχουν χείλη να τις πουν και κανένα μέρος του νου δεν είναι αρκετά διακριτό για να νιώσει ότι τώρα έχει επίγνωση από κάτι που δεν είναι ο εαυτός του. Έχει ενωθεί με την Πηγή του. Και όπως η ίδια η Πηγή του, έτσι και αυτός απλώς είναι.

6. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε, ούτε να γράψουμε, ούτε καν να το σκεφτούμε καθόλου. Έρχεται σε κάθε νου όταν η πλήρης αναγνώριση ότι το θέλημά του είναι του Θεού έχει πλήρως δοθεί και ληφθεί πλήρως. Αυτό επαναφέρει τον νου στο αιώνιο παρόν, όπου το παρελθόν και το μέλλον δεν μπορούν να νοηθούν. Βρίσκεται πέρα από τη σωτηρία, πέρα από κάθε σκέψη χρόνου, τη συγχώρεση και το άγιο πρόσωπο του Χριστού. Ο Υιός του Θεού έχει απλώς εξαφανιστεί μέσα στον Πατέρα του, όπως ο Πατέρας του μέσα σε αυτόν. Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ καθόλου. Η αιωνιότητα παραμένει μια σταθερή κατάσταση.

7. Αυτό που προσπαθούμε να επισπεύσουμε ξεπερνά την εμπειρία. Τώρα η συγχώρεση που διδάχθηκε και έμαθες, φέρνει μαζί της τις εμπειρίες που μαρτυρούν ότι η στιγμή, που ο ίδιος ο νους αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πάντα εκτός από αυτό, είναι τώρα κοντά. Δεν την επισπεύδουμε, σαν αυτό που θα προσφέρεις να ήταν κρυμμένο από Αυτόν που διδάσκει τι σημαίνει η συγχώρεση.

8. Όλη η μάθηση ήταν ήδη στον Νου Του, εκπληρωμένη και ολοκληρωμένη. Αυτός αναγνώρισε όλα όσα περιέχει ο χρόνος και τα έδωσε σε όλους τους νόες, ώστε καθένας να μπορεί να αποφασίσει, από το σημείο που τελειώνει ο χρόνος, πότε θα ελευθερωθεί στην αποκάλυψη και την αιωνιότητα. Έχουμε ήδη επαναλάβει αρκετές φορές, ότι απλώς κάνεις ένα ταξίδι που έχει ήδη ολοκληρωθεί.

9. Γιατί η ενιαιότητα πρέπει να είναι εδώ. Όποιον χρόνο κι αν έχει καθορίσει ο νους για να δεχτεί την αποκάλυψη είναι εντελώς άσχετος με αυτό που πρέπει να είναι μια σταθερή κατάσταση, για πάντα όπως ήταν πάντα∙ και θα παραμείνει για πάντα όπως είναι τώρα. Απλώς αναλαμβάνουμε τον ρόλο που μας ανατέθηκε πριν από πολύ καιρό, και που αναγνωρίζεται πλήρως ως τέλεια εκπληρωμένος από Αυτόν που έγραψε το σενάριο της σωτηρίας στο Όνομα του Δημιουργού Του και στο Όνομα του Υιού του Δημιουργού Του.

10. Δεν υπάρχει λόγος να διευκρινίσουμε περαιτέρω αυτό που κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να καταλάβει. Όταν έρθει η αποκάλυψη της ενιαιότητάς σου, αυτή θα τη γνωρίζεις και θα είναι πλήρως κατανοητή. Τώρα έχουμε δουλειά να κάνουμε, γιατί όσοι βρίσκονται στον χρόνο μπορούν να μιλήσουν για πράγματα πέρα από αυτόν και να ακούσουν λόγια που εξηγούν ότι αυτό που πρόκειται να έρθει έχει ήδη περάσει. Τώρα, τι νόημα μπορούν να μεταφέρουν τα λόγια σε όσους ακόμα μετρούν τις ώρες, και ξυπνούν και εργάζονται και κοιμούνται σύμφωνα με αυτές;

11. Αρκεί λοιπόν που έχεις δουλειά να κάνεις για να παίξεις τον ρόλο σου. Το τέλος πρέπει να παραμείνει άγνωστο για σένα, μέχρι να ολοκληρωθεί ο ρόλος σου. Δεν έχει σημασία. Γιατί όλα τα άλλα εξαρτώνται από τον ρόλο σου. Καθώς αναλαμβάνεις τον ρόλο που σου ανατέθηκε, η σωτηρία έρχεται λίγο πιο κοντά σε κάθε αβέβαιη καρδιά που δεν χτυπά ακόμα σε αρμονία με τον Θεό.

12. Η συγχώρεση είναι το κεντρικό θέμα που διατρέχει τη σωτηρία από την αρχή μέχρι το τέλος και συνδέει ουσιαστικά όλα τα μέρη της, με την πορεία της καθοδηγούμενη και την έκβασή της βέβαιη. Και τώρα ζητάμε τη χάρη, το τελευταίο δώρο που μπορεί να χαρίσει η σωτηρία. Η εμπειρία που παρέχει η χάρη θα τελειώσει με τον καιρό, γιατί η χάρη προμηνύει τον Παράδεισο, αλλά δεν αντικαθιστά τη σκέψη του χρόνου, παρά μόνο για λίγο.

13. Το διάλειμμα αρκεί. Εδώ εναποτίθενται τα θαύματα, για να επιστραφούν από εσένα από τις άγιες στιγμές που τα λαμβάνεις μέσω της χάρης στην εμπειρία σου σε όλους όσους που βλέπουν το φως που ακόμα λάμπει στο πρόσωπό σου. Τι είναι το πρόσωπο του Χριστού, εάν όχι το πρόσωπο κάποιου που πήγε για μια στιγμή στο άχρονο και έφερε πίσω ένα καθαρό καθρέφτισμα της ενότητας που ένιωσε για μία στιγμή, για να ευλογήσει τον κόσμο; Πώς θα μπορούσες τελικά να το πετύχεις για πάντα, όσο ένα μέρος σου παραμένει έξω, χωρίς να το γνωρίζει, χωρίς να έχει αφυπνιστεί, και που σε χρειάζεται ως μάρτυρα της αλήθειας;

14. Να είσαι ευγνώμων που επιστρέφεις, όπως χάρηκες που έφυγες για μία στιγμή, και να δέχεσαι τα δώρα που σου παρείχε η χάρη. Τα μεταφέρεις πίσω στον εαυτό σου. Και η αποκάλυψη δεν αργεί. Ο ερχομός της είναι διασφαλισμένος. Ζητάμε χάρη και εμπειρία που προέρχεται από τη χάρη. Καλωσορίζουμε την απελευθέρωση που προσφέρει σε όλους. Δεν ζητάμε αυτό που δεν μπορεί να ζητηθεί. Δεν κοιτάμε πέρα από αυτό που μπορεί να δώσει η χάρη. Γι’ αυτό μπορούμε να  δώσουμε τη χάρη που μας έχει δοθεί.

15. Ο μαθησιακός μας στόχος σήμερα δεν υπερβαίνει αυτή την προσευχή. Όμως, μέσα στον κόσμο, τι θα μπορούσε να είναι περισσότερο από αυτό που ζητάμε σήμερα από Αυτόν, που δίνει τη χάρη που <ητάμε, όπως Του δόθηκε;

Με τη χάρη ζω. Με τη χάρη απελευθερώνομαι.

Με τη χάρη δίνω. Με τη χάρη θα απελευθερώσω.