Υπάρχει μόνο ένας ονειρευτής ή περισσότεροι;

Ε: Καθόμουν στο σαλόνι μου και είχα τον έξι μηνών γιο μου στην αγκαλιά μου όταν μου ήρθε μια ερώτηση. Σκέφτηκα ότι το Άγιο Πνεύμα δεν ξέρει καν τίποτα για εμένα ή τον γιο μου, αλλά αγαπά μόνο τον ονειρευτή του ονείρου. Η ερώτησή μου λοιπόν είναι: είναι ο ονειρευτής ο ίδιος για όλους τους λεγόμενους ανθρώπους στο σύμπαν; Είναι μόνο ένας ονειρευτής ή δισεκατομμύρια ονειρευτές προβάλλουν την ενοχή τους στον κόσμο; Ο γιος μου και εγώ έχουμε τον ίδιο εσφαλμένο νου και τον ίδιο ορθό νου;

Α: Όταν μιλάμε για ιδέες που βασίζονται στην πίστη στον διαχωρισμό και τη δυαδικότητα, μιλάμε πραγματικά για μύθους και ψευδαισθήσεις, είτε στο επίπεδο του διχασμένου νου είτε στις προβολές του στον κόσμο της μορφής και του σώματος. Επομένως, ο ονειρευτής του ονείρου και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τελικά πιο αληθινοί από τους εαυτούς που είστε εσείς και ο γιος σας. Επομένως, οποιαδήποτε απάντηση στην ερώτησή σας δεν πρέπει να εκληφθεί ως περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά να αξιολογηθεί αποκλειστικά από την άποψη της χρησιμότητάς της στο να μας βοηθήσει να κάνουμε πράξη τη συγχώρεση, τη μόνη ψευδαίσθηση που δεν οδηγεί σε άλλες ψευδαισθήσεις (ΑΟ-3.1:3,4).

Στην εκδοχή του Μαθήματος για τον μύθο του διαχωρισμού, όλα ξεκίνησαν όταν ο ένας νους του ενός Υιού του Θεού φάνηκε να κοιμάται και να έχει ένα όνειρο διαχωρισμού. Αυτός ο ένας νους έχει χωριστεί στον εσφαλμένο νου (το εγώ) και τον ορθό νου (το Άγιο Πνεύμα) καθώς και στο μέρος του νου που έχει τη δύναμη να επιλέξει μεταξύ των δύο (τον λήπτη αποφάσεων ή ονειρευτή). Στο όνειρο υπάρχει μόνο αυτός ο ένας διχασμένος νους. Αλλά μέρος της άμυνας του εγώ απέναντι στην ενοχής και την αγωνία του –δηλαδή, η απόκρυψη από τον Θεό για να μην Του αφαιρεθεί η ζωή που Του έκλεψε ο Υιός– είναι η στρατηγική του εγώ που υιοθέτησε ο Υιός, η οποία περιλαμβάνει τον επακόλουθο διαχωρισμό σε δισεκατομμύρια φαινομενικά μοναδικά θραύσματα, που το καθένα πιστεύει ότι είναι ένας ανεξάρτητος, ατομικός νους. Αλλά κάθε θραύσμα, ως ένα σωματίδιο που αποκόπτεται από τον ένα διαιρεμένο νου του Υιού, έχει κοινό το ίδιο θεμελιώδες περιεχόμενο με όλα τα άλλα, δηλαδή έναν εσφαλμένο νου, έναν ορθό νου και τη δύναμη να επιλέξει μεταξύ των δύο.

Το φαινόμενο που είναι γνωστό ως διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας ή διαταραχή διασχιστικής ταυτότητας, που απεικονίζεται δραματικά σε ταινίες όπως «Τα Τρία Πρόσωπα της Εύας» (1957) και «Σύμπιλ» (1976), αποτελεί ένα χρήσιμο μοντέλο για την κατανόηση της διαδικασίας κατακερματισμού. Φαινομενικά ξεχωριστές και ανεξάρτητες προσωπικότητες προέρχονται από ένα ενιαίο νου από τον οποίο έχουν αποκοπεί για να προστατευτούν από την έντονη αγωνία και ενοχή που συνήθως συνδέονται με μια γονική φιγούρα.

Ενώ αυτός ο απατηλός κατακερματισμός ήταν η στρατηγική του εγώ για να αμυνθεί ενάντια στον Θεό, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να εξυπηρετήσει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος για συγχώρεση. Δεδομένου ότι η ίδια θεμελιώδης επιλογή αντιπροσωπεύεται πλήρως σε κάθε φαινομενικά ξεχωριστό κομμάτι του νου, η επιλογή του νου για σωτηρία μέσω της πρακτικής της συγχώρεσης δεν επηρεάζεται ούτε εξαρτάται από κανένα άλλο χωριστό νου.

Με άλλα λόγια, κανένα κομμάτι του νου δεν μπορεί να γίνει θύμα οποιουδήποτε άλλου. Είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνο για τις δικές του εμπειρίες. Και αποδεχόμενοι την ευθύνη για αυτές τις εμπειρίες και μαθαίνοντας να βλέπουμε ότι παρουσιάζουν μια επιλογή, κάθε κομμάτι μπορεί σταδιακά να μάθει να επιλέγει το Άγιο Πνεύμα αντί για το εγώ. Όταν, επιτέλους, έχει πάρει την απόφαση να επιλέξει το Άγιο Πνεύμα μια για πάντα, αυτό το λεγόμενο κομμάτι αναγνωρίζει ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός και ότι ο νους είναι ένας, όπως ήταν πάντα.

Και εδώ, ο παραλληλισμός με τις θεραπευτικές παρεμβάσεις σε περιπτώσεις διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας το καταδεικνύει ξεκάθαρα. Στόχος τους είναι αυτό που ονομάζεται ολοκλήρωση: οι διαφορετικές προσωπικότητες ενσωματώνονται σταδιακά καθώς τα εμπόδια που εμποδίζουν την επίγνωση των ξεχωριστών συστατικών απομακρύνονται, επιτρέποντας στον νου να αναγνωρίσει ξανά την ολότητά του.

Λοιπόν, για να απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημά σας: υπάρχει μόνο ένα νους που ονειρεύεται τον διαχωρισμό και προβάλλει την ενοχή του σε έναν κόσμο που δημιούργησε για αυτόν τον σκοπό. Αλλά στην εμπειρία του, ο καθένας μας πιστεύει ότι είμαστε ένα ξεχωριστό κομμάτι, ανεξάρτητο από τους άλλους, έχοντας το δικό μας ξεχωριστό όνειρο διαχωρισμού και ικανό να επιλέξει είτε το εγώ είτε το Άγιο Πνεύμα ανεξάρτητα από αυτό που επιλέγουν οι άλλοι. Κατανοώντας αυτό, η αληθινή συγχώρεση γίνεται δυνατή.

Γαλλικό κείμενο:

 Est-ce qu’il y a un seul rêveur du rêve ou y en a-t-il plusieurs?