Μπορώ να κάνω το Μάθημα, χωρίς να αποδεχθώ τη θεολογία του;
Ε: Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τη μυθολογία για να ξεκινήσουμε τη μελέτη του Μαθήματος και να χρησιμοποιήσουμε σωστά τις αρχές του; Δυσκολεύομαι με τη μεταφυσική του Μαθήματος σχετικά με την προέλευση της ενοχής, ενώ η πρακτική εφαρμογή του Μαθήματος (δηλαδή, η επιλογή του εγώ ή του Ιησού ως δασκάλου) φαίνεται λογική και χρήσιμη. Μπορώ πραγματικά να κάνω τη συγχώρεση όπως την ορίζει το Μάθημα, αν δεν αποδεχτώ πλήρως τη μυθολογία του Μαθήματος σχετικά με την προέλευση του κόσμου;
Α: Το όφελος που προκύπτει από την εφαρμογή της συγχώρεσης είναι ότι νιώθουμε καλύτερα επειδή αφήνουμε πίσω μας τον πόνο που προκαλείται από την αυταπάτη που αφορά το να κατηγορούμε τους άλλους για τα προβλήματά μας. Υπό αυτή την έννοια, το Μάθημα είναι πρακτικό. Είναι επίσης πολύ παρήγορο να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένας στοργικός και σοφός δάσκαλος μέσα μας στον οποίο μπορούμε πάντα να απευθυνθούμε για βοήθεια. Μπορούμε να προχωρήσουμε απαλά με αυτόν τον τρόπο για αρκετό καιρό, και ακόμη και να παραμείνουμε σε αυτό το επίπεδο επ' αόριστον, αν το επιλέξουμε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το Μάθημα με αυτόν τον τρόπο και να αποκομίσουμε τεράστια προσωπικά οφέλη και άνεση. Δεν χρειαζόμαστε τις μεταφυσικές αρχές του Μαθήματος για να βιώσουμε την ήπια καθοδήγηση του Ιησού και να αφαιρέσουμε τις προβολές της ενοχής μας στους άλλους. Αν η παραμονή σε αυτό το επίπεδο μάς φέρνει πιο κοντά στον Θεό, ποιο είναι το κακό σε αυτό; Αλλά επειδή αναφέρατε συγκεκριμένα τη «συγχώρεση όπως την ορίζει το Μάθημα», είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε περαιτέρω. Αυτό λοιπόν θα κάνουμε. Η αρχή και το τέλος της εισαγωγής στο βιβλίο εργασίας μαθητών το διευκρινίζουν καλύτερα. Ο Ιησούς ξεκινά εξηγώντας τη σχέση μεταξύ του κειμένου και του βιβλίου εργασίας:
«Μία θεωρητική βάση όπως αυτή που παρέχει το κείμενο είναι ένα απαραίτητη ως ένα πλαίσιο που δίνει νόημα στις ασκήσεις αυτού του βιβλίου εργασίας. Εντούτοις, είναι η εφαρμογή των ασκήσεων που θα καταστήσει τον στόχο αυτού του Μαθήματος εφικτό. Ένας ανεκπαίδευτος νους δεν μπορεί να κατορθώσει τίποτα. Ο σκοπός του βιβλίου εργασίας είναι να εκπαιδεύσει τον νους ώστε να σκέφτεται εναρμονισμένα με τις κατευθυντήριες οδηγίες που το κείμενο παραθέτει.» (ΒΕΜ-I.εισ.1)
Στο τέλος της εισαγωγής στο βιβλίο ασκήσεων (ΒΕΜ.I.εισ.8,9), ο Ιησούς αναφέρει τα προβλήματα και την αντίσταση που πιθανότατα θα συναντήσουμε πιστεύοντας τις ιδέες και τις έννοιες που παρουσιάζονται στα μαθήματα. Στη συνέχεια, μας συμβουλεύει να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στη χρήση και την εφαρμογή των ιδεών ακριβώς όπως μας λέει, χωρίς να τις κρίνουμε ή να τις αξιολογούμε, επειδή το νόημά τους και η αλήθεια που ενυπάρχει σε αυτές θα γίνουν σαφείς χρησιμοποιώντας τις.
Φαίνεται ότι αυτό σημαίνει ότι στην πορεία, ο μαθητής θα συναντήσει τις θεωρητικές αρχές του Μαθήματος. Όταν γίνει σαφές, για παράδειγμα, ότι η συγχώρεση σημαίνει να συγχωρείς κάποιον για ό,τι δεν έχει κάνει - μια πραγματικά εκπληκτική δήλωση που παρουσιάζει μια σημαντική πρόκληση - αυτό τελικά μας οδηγεί στο να αμφισβητήσουμε την ίδια την πραγματικότητα της ενοχής. Και έτσι βυθιζόμαστε κατευθείαν στη μεταφυσική διάσταση του Μαθήματος. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο το Μάθημα ορίζει τη συγχώρεση δεν μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως χωρίς να κατανοηθεί η μεταφυσική της βάση. Εάν η ψευδαισθητική φύση της αμαρτίας και της ενοχής δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του τρόπου με τον οποίο σκεφτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τις δυσαρέσκειές μας, πολύ εύκολα γλιστράμε στην παραδοσιακή άποψη της συγχώρεσης για ό,τι πραγματικά συνέβη.
Έτσι, η απάντηση στην ερώτησή σας είναι και ναι και όχι. Μπορούμε να επωφεληθούμε από την εφαρμογή της συγχώρεσης και από το να ζητήσουμε από τον Ιησού να μας καθοδηγήσει. Αλλά αν αγνοήσουμε τη θεωρία του Μαθήματος σχετικά με την προέλευση της ενοχής, η διαδικασία συγχώρεσης όπως παρουσιάζεται στο Μάθημα βραχυκυκλώνεται και δεν εκτιμάται πλήρως. Και αν δεν αποδεχτούμε ρητά αυτή τη θεωρία, η συγχώρεση, όπως παρουσιάζεται στο Μάθημα, γίνεται αδύνατη.
Γαλλικό κείμενο:
Puis-je pratiquer le Cours sans en accepter la théologie?