Πού είναι γραμμένο στο Μάθημα ότι ο κόσμος δεν είναι αληθινός;
Ε: Εξηγείτε σε πολλά σημεία ότι το "Μάθημα στα Θαύματα" δεν κάνει συμβιβασμούς ως προς το γεγονός ότι αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει. Θα μπορούσατε να μου δώσετε μια λίστα με αποσπάσματα από το κείμενο και το βιβλίο εργασίας, όπου αυτό εξηγείται;
Α: Παρακάτω προσφέρουμε ορισμένες αναφορές και σας ζητάμε επίσης να ανατρέξετε στην ερώτηση 111. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο που στην πραγματικότητα αποτελεί τη βάση ολόκληρου του συστήματος σκέψης του Μαθήματος. (Το Γλωσσάρι-Ευρετήριο για το Μάθημα μπορεί επίσης να βοηθήσει - δείτε στην ενότητα "κόσμος"). Μόλις αναγνωριστούν οι πιο σημαντικές αρχές, μπορεί κανείς να δει πώς εκφράζονται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα: αν υπάρχει μόνο αυτό που δημιουργεί ο Θεός, και ο Θεός δημιουργεί μόνο αυτό που είναι αιώνιο και άπειρο, τότε όλα όσα δεν είναι από τον Θεό δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υπάρχουν - δηλαδή, ο μεταβαλλόμενος και περιορισμένος κόσμος.
Ακολουθεί ένα δείγμα αναφορών:
«Η αντίληψη δεν είναι ιδιότητα του Θεού. Το πεδίο του είναι η γνώση... Στον Θεό δεν μπορείς να δεις. Η αντίληψη δεν έχει καμία λειτουργία στον Θεό και δεν υπάρχει» (ΒΕΜ-Ι.43.1:1-2· 2:1-2).
«Δεν υπάρχει κόσμος! Αυτή είναι η κεντρική σκέψη που προσπαθεί να διδάξει το Μάθημα» (ΒΕΜ-Ι.132.6:2-3).
Υπάρχουν και άλλες δηλώσεις στο Μάθημα 132 που επιβεβαιώνουν την μη πραγματικότητα του κόσμου, π.χ.:
«Πώς μπορεί να υπάρχει ένας κόσμος χρόνου και τόπου, αν παραμένεις όπως ο Θεός σε δημιούργησε;» (9:4), και «Δεν υπάρχει κόσμος επειδή αυτή είναι μια σκέψη ξέχωρη από του Θεού, φτιαγμένη για να διαχωρίσει τον Πατέρα και τον Υιό, και να αποσπάσει ένα μέρος από τον ίδιο τον Θεό και έτσι να καταστρέψει την ολότητά Του. Μπορεί ένας κόσμος που προέρχεται από αυτή την ιδέα να είναι πραγματικός; Μπορεί να υπάρχει κάπου; (13:1-3)
Επίσης:
«Τι έχει δοθεί σε σένα; Η γνώση ότι είσαι ένας νους, μέσα σε Νου και καθαρά νους, παντοτινά αναμάρτητος, πλήρως άφοβος, επειδή δημιουργήθηκες από αγάπη. Δεν έφυγες ποτέ από την Πηγή σου, και παραμένεις όπως δημιουργήθηκες» (ΒΕΜ-I.158.1:1-3).
«Είμαι όπως ο Θεός με δημιούργησε» (ΒΕΜ-I.162).
«Η αμαρτία είναι η εστία όλων των ψευδαισθήσεων, οι οποίες προασπίζονται φαντασιακά πράγματα, που πηγάζουν από σκέψεις είναι αναληθείς. Αυτές είναι η «απόδειξη» ότι αυτό που δεν έχει πραγματικότητα είναι πραγματικό. Η αμαρτία «αποδεικνύει» ότι ο Υιός του Θεού είναι κακός· ότι το άχρονο έχει τέλος· ότι η αιώνια ζωή πρέπει να πεθάνει. Και ότι ο Θεός ο Ίδιος έχει χάσει τον Υιό που αγαπά, και έχει μόνο τη φθορά για να ολοκληρώσει τον Εαυτό Του, αφού το Θέλημά Του έχει ηττηθεί για πάντα από τον θάνατο, η αγάπη έχει δολοφονηθεί από το μίσος και η ειρήνη δεν υπάρχει πλέον» (ΒΕΜ-II.4.3).
«Τι θα γινόταν αν αναγνωρίζατε ότι αυτός ο κόσμος είναι μια παραίσθηση; Τι θα γινόταν αν καταλάβατε πραγματικά ότι τον εφηύρατε; Τι θα γινόταν αν συνειδητοποιούσατε ότι όσοι φαίνεται να περπατούν σε αυτόν, να αμαρτάνουν και να πεθαίνουν, να επιτίθενται, να σκοτώνουν και να καταστρέφουν τους εαυτούς τους, είναι εντελώς εξωπραγματικοί;» (T-20.VIII.7:3-5 κ.ε.)
«Δεν υπάρχει ζωή έξω από τον Παράδεισο. Εκεί όπου ο Θεός δημιούργησε τη ζωή, εκεί η ζωή πρέπει να είναι. Σε οποιαδήποτε κατάσταση έξω από τον Παράδεισο, η ζωή είναι ψευδαίσθηση […] Η ζωή έξω από τον Παράδεισο είναι αδύνατη, και αυτό που δεν είναι στον Παράδεισο δεν είναι πουθενά» (Κ-23.II.19:1-3,6).
«Οι νόμοι του Θεού δεν εφαρμόζονται άμεσα σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει η αντίληψη, γιατί ένας τέτοιος κόσμος δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί από τον Νου, στον οποίον η αντίληψη δεν έχει νόημα. Όμως, οι νόμοι Του καθρεφτίζονται παντού [από το Άγιο Πνεύμα]. Όχι ότι ο κόσμος όπου αυτό το καθρέφτισμα συμβαίνει είναι καθόλου πραγματικός. Μόνο επειδή ο Υιός Του πιστεύει ότι είναι, και από την πεποίθση του Υιού Του Αυτός δεν μπορούσε να αφήσει τον Εαυτό Του να διαχωριστεί ολοσχερώς. Δεν μπορούσε να εισέλθει στην παράνοια του Υιού Του μαζί Του…» (Κ-25.III.2).
«Αυτός ο κόσμος είναι χωρίς αιτία…» (Κ-28.II.6:1).
«Αυτά [τα μάτια και τα αυτιά] φτιάχτηκαν για να βλέπουν έναν κόσμο που δεν υπάρχει · να ακούν φωνές που δεν μπορούν να βγάλουν κανέναν ήχο» (Κ-28.V.5:4).
«Αυτό που φαίνεται αιώνιο, όλο θα έχει ένα τέλος. Τα αστέρια θα εξαφανιστούν, και η νύχτα και η μέρα δεν θα υπάρχουν πλέον. Όλα τα πράγματα που έρχονται και παρέρχονται, οι παλίρροιες, οι εποχές και οι ζωές των ανθρώπων· όλα τα πράγματα που αλλάζουν με τον χρόνο, και ανθίζουν και μαραίνονται, δεν θα επιστρέψουν. Εκεί που ο χρόνος έχει ορίσει ένα τέλος, δεν είναι εκεί που βρίσκεται το αιώνιο» (Κ-29.VI.2:7-10).
«Μπορεί αυτό που δεν έχει αρχή να τελειώσει πραγματικά; Ο κόσμος θα τελειώσει με μία ψευδαίσθηση, όπως ξεκίνησε» (ΕΔ-14.1:1-2).
«Ο κόσμος τον οποίο βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση κόσμου. Ο Θεός δεν τον δημιούργησε, γιατί ό,τι Αυτός δημιουργεί πρέπει να είναι αιώνιο όπως ο Ίδιος. Όμως δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που βλέπεις που θα διαρκέσει για πάντα. Μερικά πράγματα θα διαρκέσουν στον χρόνο λίγο περισσότερο από άλλα. Όμως θα έρθει η ώρα που όλα τα ορατά πράγματα θα έχουν ένα τέλος» (ΑΟ-4.1).
«...αυτό που είναι ψευδές είναι ψευδές, και αυτό που είναι αληθινό δεν άλλαξε ποτέ» (ΒΕΜ-II.10.1:1).
«Πόσο απλή είναι η σωτηρία! Το μόνο που λέει είναι ότι αυτό που δεν ήταν ποτέ αληθινό δεν είναι αληθινό τώρα, και δεν θα είναι ποτέ. Το αδύνατο δεν έχει συμβεί και δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα. Και αυτό είναι όλο» (Κ-31.I.1:1-4).
Γαλλικό κείμενο: