Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι ο Θεός δεν έχει γνώση της ύπαρξής μας στον κόσμο και πού είναι ο "αποφασίζων" ή "λήπτης των αποφάσεων" που αναφέρει το Μάθημα;
Ε: Ο Ken Wapnick λέει όταν διδάσκει πως ο Θεός δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή μας, δηλαδή ότι είμαστε εδώ σε αυτόν τον κόσμο. Πού στο Μάθημα αναφέρεται αυτό ή ποιο απόσπασμα το υπονοεί; Αυτή η δήλωση δεν μου δημιουργεί πρόβλημα, αφού καταλαβαίνω ότι η «ύπαρξη» στο Μάθημα αναφέρεται στην πίστη μας στο εγώ, την πεποίθηση ότι είμαστε σώματα, ενώ το «είναι» αναφέρεται στην κατάσταση ενιαιότητάς μας στον Παράδεισο. Επομένως, είναι λογικό ο Θεός να μην μας «γνωρίζει» στην εγωική μας κατάσταση. Αλλά θα μπορούσατε να εξηγήσετε από πού προέρχεται αυτό; Και επίσης, πού στο Μάθημα ο Ιησούς μιλάει για τον «υπεύθυνο λήψης αποφάσεων» που αναφέρει τόσο συχνά ο Ken;
Α: Το αξίωμα ότι ο Θεός δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή μας, όπως αναφέρετε, συνάγεται από την κατανόηση της μεταφυσικής του Μαθήματος. Ο εαυτός που πιστεύουμε ότι είμαστε εδώ είναι μια ψευδαισθητική προβολή μιας ψευδαισθητικής σκέψης σε έναν ψευδαισθητικό διχασμένο νου. Δεν έχει πραγματικότητα. Ο Θεός, που είναι απόλυτη Ενιαιότητα, δεν μπορεί να γνωρίζει τίποτα που δεν είναι μέρος αυτής της απόλυτης Ενιαιότητας και η γνώση Του δεν μπορεί να περικλείει έναν ξεχωριστό παρατηρητή και κάποιον που παρατηρείται. Αν ο Θεός γνώριζε την ύπαρξή μας σε αυτόν τον κόσμο, ο διαχωρισμός θα ήταν πραγματικός. Αλλά το Μάθημα υποστηρίζει επανειλημμένα ότι ο διαχωρισμός δεν συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα—κάτι που αποτελεί την αρχή της Εξιλέωσης (π.χ., Κ-2.I.4:4· Κ-2.VII.6:7–9).
Αν και οι ακριβείς όροι με τους οποίους θέτετε το ερώτημά σας δεν χρησιμοποιούνται ποτέ στο Μάθημα, υπάρχουν αρκετά αποσπάσματα που δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Θεός δεν γνωρίζει τίποτα για την ύπαρξή μας εδώ. Ακολουθούν μερικά:
«Ο Θεός και οι δημουργίες Του παραμένουν σε απόλυτη ασφάλεια και επομένως γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει εσφαλμένη δημιουργία» (Κ-3.IV.7:1).
«Ο Θεός πράγματι δημιούργησε το πνεύμα κατά τη δική Του σκέψη και ίδιας ποιότητας με το δικό Του. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο» (Κ-3.V.7:3-4).
Και λίγο αργότερα, όταν ο Ιησούς μιλάει για τον εαυτό μας και τον Εαυτό του Θεού, παρατηρεί:
«Είναι θεμελιωδώς ασυμβίβαστα, επειδή το πνεύμα δεν μπορεί να αντιληφθεί και το εγώ δεν μπορεί να γνωρίσει. Επομένως, δεν βρίσκονται σε επικοινωνία και δεν μπορούν ποτέ να βρεθούν σε επικοινωνία» (Κ-4.I.2:11-12).
Στην επόμενη ενότητα, λέει:
«Οι αδιάκοπες προσπάθειες του εγώ να κερδίσει αναγνώριση από το πνεύμα και έτσι να εδραιώσει την ύπαρξή του είναι μάταιες. Το πνεύμα, μέσα στη γνώση του, δεν έχει γνώση του εγώ. Δεν του επιτίθεται· απλώς δεν μπορεί καθόλου να το προσλάβει» (Κ-4.II.8:5-7).
Ο όρος «λήπτης αποφάσεων», όπως τον χρησιμοποίησε ο Κεν στις διδασκαλίες του, δεν βρίσκεται στο Μάθημα. Το μόνο σημείο όπου χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση είναι σε σχέση με την αντίστασή μας στην αναγνώριση της δύναμης λήψης αποφάσεων που βρίσκεται στον νου και την προτίμησή μας «το σώμα να είναι ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων» (ΕΔ-5.II.1:7). Αν και ο νους δεν περιγράφεται εκεί, αναφέρεται σαφώς ότι ο νους, όχι το σώμα, είναι ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων. Η λέξη «υπεύθυνος λήψης αποφάσεων» είναι επομένως μια βολική συντομογραφία για να αναφερθούμε στο διαιρεμένο μέρος του νου στο οποίο απευθύνεται το Μάθημα. Σαφώς δεν μπορεί να είναι ο εαυτός που πιστεύουμε ότι είμαστε αυτός στον οποίο απευθύνεται, αφού το Μάθημα μας υπενθυμίζει επανειλημμένα ότι αυτός ο εαυτός δεν είναι πραγματικός και ότι ο εγκέφαλος που πιστεύουμε ότι κάνει επιλογές δεν έχει δύναμη. Έτσι, για παράδειγμα, ο Ιησούς σχολιάζει με διασκέδαση στο Βιβλίο Εργασίας:
«Πιστεύετε επίσης ότι ο εγκέφαλος του σώματος μπορεί να σκεφτεί. Αν κατανοούσατε μόνο τη φύση της σκέψης, θα γελούσατε με αυτή την ανόητη ιδέα» (ΒΕΜ-Ι.92.2:1-2).
Είναι απολύτως εύστοχο να εστιάσουμε την προσοχή μας στη δύναμη της απόφασης του νου μας, όταν βλέπουμε ότι ο Ιησούς τονίζει ότι:
«η δύναμη της απόφασης είναι η μόνη εναπομείνασα ελευθερία σου ως φυλακισμένος αυτού του κόσμου. Μπορείς να αποφασίσεις να το δεις σωστά» (Κ-12.VII.9:1-2).
Παρακάτω, λέει:
«Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, ακόμη και κάθε δευτερόλεπτο, αποφασίζεις ανάμεσα στη σταύρωση και στην ανάσταση· ανάμεσα στο εγώ και το Άγιο Πνεύμα. Το εγώ είναι η επιλογή για την ενοχή· το Άγιο Πνεύμα, η επιλογή για την ανενοχή. Η δύναμη της απόφασης είναι το μόνο που έχεις» (Κ-14.III.4:1-3).
Η σημασία της έννοιας της επιλογής ή της απόφασης στις διδασκαλίες του Μαθήματος γίνεται σαφής όταν λάβουμε υπόψη ότι οι παραλλαγές των λέξεων «επιλέγω» και «αποφασίζω» χρησιμοποιούνται πάνω από χίλιες φορές στους τρεις τόμους του Μαθήματος. Το τελευταίο τμήμα του κειμένου, «Επέλεξε Ξανά» (Κ-31.VIII), είναι μια μεγαλοπρεπής ωδή στην επιλογή.
Γαλλικό κείμενο: