Αν τίποτα δεν μπορεί να μας βλάψει, γιατί να λάβω υπόψη μου τους σωματικούς κινδύνους;
Ε: Στο Μάθημα στα Θαύματα, μας ζητείται να αλλάξουμε την αντίληψή μας και να δούμε την ειρήνη αντί για το χάος. Αλλά θεωρητικά, αν έβλεπα τα πάντα ως αγάπη, τι θα με εμπόδιζε να παραβλέψω τους φυσικούς ή συναισθηματικούς κινδύνους που προέρχονται από τους άλλους (αφού είμαι νους και τίποτα δεν μπορεί να με βλάψει); Πώς μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε σωστά, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις σωματικές μας ανάγκες, όσο βρισκόμαστε στη Γη;
Α: Μου φαίνεται ότι συγχέετε την ευθύνη σας με αυτήν του Αγίου Πνεύματος:
«Το καθήκον σας δεν είναι να αναζητάτε την αγάπη, αλλά απλώς να αναζητάτε και να βρίσκετε μέσα σας όλα τα εμπόδια που έχετε χτίσει εναντίον της. Δεν είναι απαραίτητο να αναζητάτε αυτό που είναι αληθινό, αλλά είναι απαραίτητο να αναζητάτε αυτό που είναι ψεύτικο.» (Κ-16.IV.6:1-2)
Κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς ότι το να χρησιμοποιείς λόγια μη άμυνας όταν νιώθεις πολύ ευάλωτος δεν βοηθάει. Επομένως, πρέπει να αρχίσεις να αναπτύσσεις ειλικρινή επικοινωνία με τον εαυτό σου. Εστιάστε την προσοχή σας σε όλους τους τρόπους με τους οποίους δεν βλέπετε τα πράγματα με αγάπη - τις κρίσεις σας για τον εαυτό σας και τους άλλους, τα συναισθήματα θυμού ή πόνου, τις ανησυχίες σας κάθε είδους. Όταν είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας για αυτό που κάνετε ή πώς αισθάνεστε, μπορείτε να το φέρετε στον Ιησού ή στο Άγιο Πνεύμα, ώστε να μπορέσουν να κάνουν το έργο τους:
«Ο έλεγχός μου μπορεί να επί όλων όσα δεν έχουν σημασία [το εγώ σας], ενώ η καθοδήγησή μου μπορεί να κατευθύνει όλα όσα έχουν, αν έτσι επιλέξεις». (Κ-2.VI.1:3)
Το να φέρουμε το εγώ μας στην αλήθεια του Ιησού, Του επιτρέπει να μας καθοδηγήσει με τον τρόπο που μας βοηθάει περισσότερο. Περιττό να πούμε ότι όσο πιστεύουμε ότι είμαστε σώματα, Εκείνος δεν θα μας οδηγούσε ποτέ να κάνουμε κάτι που θα έβλαπτε τον εαυτό μας ή κάποιον άλλο.
Ενώ η επιλογή να φέρουμε το εγώ μας στον Ιησού ή στο Άγιο Πνεύμα είναι σημαντική, μια εξίσου σημαντική επιλογή γίνεται πριν από αυτήν την απόφαση: η επιλογή να κοιτάξουμε τον εαυτό μας με ειλικρίνεια. Λόγω της ενοχής και της ντροπής μας, μπορεί να νομίζουμε ότι κρύβουμε τις «κρυφές αμαρτίες και τα κρυφά μίση» μας (Κ-31.VIII.9:2) από τον Ιησού, αλλά στην πραγματικότητα τα κρύβουμε από τον εαυτό μας. Γι' αυτό η ειλικρινής αυτοκριτική είναι ένα τόσο σημαντικό χαρακτηριστικό που πρέπει να αναπτύξουμε. Η απλή παραδοχή του φόβου, του τρόμου, του μίσους μας και όλων των άλλων, μπορεί να φέρει θαύματα.
Γαλλικό κείμενο:
Si rien ne peut me nuire, pourquoi devrais-je tenir compte de dangers physiques?