Είναι επίθεση η επιβολή της θέλησης κάποιου στα παιδιά του;

 
Ε: Πρόσφατα άρχισα να μελετώ το Μάθημα και θα ήθελα να ενσωματώσω τις διδασκαλίες του Μαθήματος στην ανατροφή των παιδιών μου. Ουσιαστικά προσπαθώ να τα καθοδηγώ με βάση τις συνέπειες των επιλογών τους, κάτι που φαίνεται να είναι ο τρόπος με τον οποίο μας διδάσκει ο Θεός. Ωστόσο, φαίνεται ότι μερικές φορές πρέπει να ασκώ τη θέλησή μου επί της δικής τους για το καλό τους. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνουν στο σχολείο, πρέπει να πάνε για ύπνο στην ώρα τους. Ή αν έχουν πνευμονία και χρειάζονται ένεση, και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, σε αυτές τις περιπτώσεις, τους επιβάλλω τη θέλησή μου, κάτι που μοιάζει με επίθεση. Έχετε οποιεσδήποτε προτάσεις για γονείς που να ευθυγραμμίζονται με τις διδασκαλίες του Μαθήματος;
 

Α: Αυτό που θα βοηθήσει είναι να έχετε πάντα στον νου σας τον στόχο που επιδιώκετε και όχι τόσο στη συμπεριφορά σας όταν κάνετε κάτι - δηλαδή, στο περιεχόμενο παρά στη μορφή. Η διάκριση μεταξύ περιεχομένου και μορφής είναι απαραίτητη κατά την εφαρμογή των αρχών του Μαθήματος. Επιπλέον, ως μαθητές σε ένα πνευματικό μονοπάτι, δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την κοινή λογική. Οι γονείς είναι γονείς και τα παιδιά είναι παιδιά. Δεν είναι ίσοι, και οι γονείς γνωρίζουν καλύτερα από τα παιδιά τους τι είναι καλύτερο για αυτά.

 

Η άσκηση της θέλησής σας για να υποτάξετε τη θέληση των παιδιών σας είναι επίθεση μόνο αν την κατανοείτε έτσι. Αν είστε έξαλλοι, τυραννικοί, τιμωρείτε και ταπεινώνετε, κλπ, τότε το περιεχόμενο είναι επίθεση. Αλλά αν είστε απλώς σταθεροί όταν τα παιδιά δεν έχουν πειθαρχία, τότε δεν είναι επίθεση. Δεν είναι ούτε στοργικό ούτε βοηθητικό - όπως έχουν επιβεβαιώσει πολλές μελέτες - να αφήνετε τα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουν σε όλα. Δεν θα μεγάλωναν να γίνουν υγιείς ενήλικες και ικανοί να τα βγάλουν πέρα μέσα στον κόσμο, αν δεν είχαν κάποια αίσθηση ορίων. Είναι απολύτως εφικτό να αφήσουμε στην άκρη τις ανάγκες του εγώ μας για πειθαρχία και εκπαίδευση των παιδιών. Η γονική συμπεριφορά μπορεί να φαίνεται επιθετική, όταν οι γονείς αντιδρούν στην επιθετικότητα ενός παιδιού με τρόπο που είναι απαραίτητος υπό τις περιστάσεις. Η ίδια η συμπεριφορά δεν επαρκεί για να καθορίσει το περιεχόμενό της. Αλλά προφανώς, αν ένας πατέρας ή μια μητέρα χτυπήσει ένα παιδί μέχρι να αιμορραγήσει, τότε είναι μεγάλη πιθανότητα να είναι επίθεση.

 

Ο στόχος, λοιπόν, είναι να εξασκηθείτε να αναγνωρίζετε τη διαφορά μεταξύ μορφής και περιεχομένου μέσα σας. Στη συνέχεια, φέρνετε το περιεχόμενο που προέρχεται από το εγώ στην αγάπη του Ιησού στον νου σας και ζητάτε βοήθεια για να το ανταλλάξετε με το περιεχόμενό του. Όταν το περιεχόμενο στον νου σας είναι στοργικό, το μήνυμα που λαμβάνουν τα παιδιά σας όταν τα διαπαιδαγωγείτε είναι ότι τα αγαπάτε, ότι νοιάζεστε γι' αυτά και ότι μπορούν πάντα να είναι σίγουρα ότι θα τα φροντίσετε. Διδάσκουμε στα παιδιά τις αρχές του Μαθήματος δείχνοντάς τις στις σχέσεις μας.

 

 

Γαλλικό κείμενο:

Est-ce une attaque que d’imposer sa volonté à ses enfants?