Πώς μπορώ να συγχωρέσω την κακοποίηση;

Ε: Πώς αντιμετωπίζει το Μάθημα στα Θαύματα τις βαθιές πληγές; Πάλευα για χρόνια με την ανισότητα γονέα-παιδιού και επικεντρώθηκα στις κακοποιήσεις που δεχόμουν σε όλα τα επίπεδα, που είχε αποτέλεσμα την κακή ανάπτυξη, παρά το ότι ήμουν πολύ έξυπνος. Έχω δύο ερωτήσεις:

- Πώς μπορώ να συγχωρήσω το κακό; Αυτό που μου συνέβη ήταν κακό και ξεκινούσε από την αποφυγή των ευθυνών τους μέχρι τις κραυγαλέες παραβιάσεις – σε συναισθηματικό, πνευματικό και προσωπικό επίπεδα.

- Τι είμαι;Τι σημαίνει να είμαι πνευματικό ον (το σώμα μου να είναι φωτεινό) ενώ ζω σε έναν κόσμο μίσους, συγκρούσεων και εξουσίας;

Α: Ο κόσμος είναι ένα απελπιστικό, σκληρό μέρος γεμάτο από τα αποτελέσματα των κακών σκέψεων. Όλοι, καθένας, μπορεί να είναι παράλογα κακός και βάναυσος προς τους άλλους και να κακοποιεί εκείνους πάνω στους οποίους έχει εξουσία, όπως ακριβώς οι ίδιοι κακοποιήθηκαν από εκείνους που είχαν εξουσία πάνω τους. Είναι ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει διαφυγή. Όμως, μπορούμε να απελευθερωθούμε αν είμαστε πρόθυμοι να κοιτάξουμε πέρα ​​από τις κρίσεις που κάνουμε για το καλό και το κακό και την εύκολη διάκριση που κάνουμε μεταξύ ενόχων και αθώων.

Ίσως υπάρχει τρόπος να καταλάβετε τι ώθησε τους γονείς σας να σας φερθούν με αυτόν τον τρόπο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η μεταχείριση ήταν δικαιολογημένη με κανένα τρόπο. Έχετε αναγνωρίσει ότι η προσκόλληση στην κρίση και τον πόνο σάς παγιδεύει σε μια ψυχική αγωνία που σας παραλύει και σας εμποδίζει να βιώσετε τη χαρά και την ειρήνη που ο Ιησούς μας διαβεβαιώνει ότι είναι η κληρονομιά που έρχεται σε μας από τον Θεό (ΒΕΜ-Ι.104).

Το Μάθημα αναγνωρίζει ότι:

«Οι φοβισμένοι άνθρωποι μπορούν να είναι κακοπροαίρετοι» (Κ-3.I.4:2).

Η επίγνωση αυτού είναι το κλειδί για να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας και όλους τους άλλους από τη λαβή του κακού. Είναι ο φόβος, όχι το εγγενές κακό, που μας παρακινεί όλους να ενεργούμε σύμφωνα με τις κακές μας σκέψεις. Κανείς στον κόσμο δεν είναι άτρωτος στις κακές σκέψεις - είναι στη φύση του συστήματος σκέψης του εγώ στο οποίο όλοι συμμετέχουμε. Κάποιοι είναι καλύτεροι από άλλους στο να συγκρατούν τέτοιου είδους εκδηλώσεις στη συμπεριφορά τους. Ωστόσο, στον νου όλων μας, υπάρχει μια σχεδόν δολοφονική οργή μέχρι να μάθουμε πώς να αποκαλύπτουμε την ενοχή που την τροφοδοτεί και να της επιτρέπουμε να θεραπευτεί στο φως της συγχώρεσης του Αγίου Πνεύματος. Το εγώ αποτελείται εξ ολοκλήρου και ολοκληρωτικά από σκοτάδι - δεν υπάρχει φως μέσα στα προσεκτικά σφραγισμένα όριά του - και όλοι ψάχνουμε τυφλά τον δρόμο μας και σκοντάφτουμε απελπισμένα όσο παραμένουμε αφομοιωμένοι στους κακούς σκοπούς του.

Όλοι είμαστε παρόμοιοι στη συμμετοχή μας στον ψευδή νου του εγώ, αν και μπορεί να διαφέρουμε στον τρόπο που το εκφράζουμε στη ζωή μας. Αλλά μέχρι να παραδεχτούμε ότι όντως βρίσκεται μέσα μας, θα μπλεχτούμε σε δυσλειτουργικές προσπάθειες να αμυνθούμε ενάντια στην ενοχή και την αυτοαπέχθεια που είναι οι αναπόφευκτοι σύντροφοι της πίστης μας στο σκοτάδι που κρύβουμε μέσα μας. Θα επιδιώξουμε να προβάλουμε αυτήν την ενοχή προς τα έξω, στους άλλους. Έτσι, θα βλάψουμε άλλους, θέλοντας να τους θεωρήσουμε υπεύθυνους για τον πόνο που πηγάζει από το αίσθημα του χωρισμού από την αγάπη. Κάποιοι βρίσκουν κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους, αλλά εξακολουθούν να καθοδηγούνται από το εγώ, για να διοχετεύσουν αυτή την συντριπτική εμπειρία πόνου και ενοχής. Άλλοι την κατευθύνουν προς τα έξω με ελάχιστη ή καθόλου ανησυχία για τις επιπτώσεις που θα έχει στους άλλους. Αυτοί είναι που γίνονται βιαστές, δολοφόνοι και κακοποιητές. Είναι τότε εύκολο να δούμε την αμαρτία και την ενοχή σε αυτούς ως απόδειξη της δικής μας «αθωότητας». Αλλά αυτό που τους ωθεί δεν διαφέρει από αυτό που ωθεί όλους μας, αν δεν έχουμε ανακαλύψει αυτή την ασυνείδητη δυναμική για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία θεραπείας.

Το πρώτο βήμα για τη δική μας θεραπεία - αφού αναγνωρίσουμε τις κρίσεις μας εναντίον του δολοφόνου, του βιαστή και του κακοποιητή - είναι να αναγνωρίσουμε την κοινή «ανθρωπινότητα» που όλοι έχουμε, μια απελπισμένη και γεμάτη πόνο ταυτότητα που δίνει προτεραιότητα στο συμφέρον και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάνω απ' όλα. Όλοι το κάνουμε αυτό, αλλά ίσως είμαστε καλύτεροι στο να το κρύβουμε. Αν μπορέσουμε να αρχίσουμε να συνδεόμαστε με το γεγονός ότι ο πόνος μας είναι ο ίδιος με όλων των άλλων και ότι αυτός ακριβώς ο πόνος μάς ωθεί όλους να ενεργούμε παράλογα, έχουμε ανοίξει την πόρτα σε μια πιο ελεήμονα και συμπονετική οπτική για τον εαυτό μας και όλους τους άλλους. Γιατί θα έχουμε τελικά καταλάβει ότι οποιαδήποτε προηγούμενη σκληρότητα που διαπράττεται από οποιονδήποτε από εμάς είναι απλώς μια άμυνα ενάντια στην ενοχή και τον πόνο μέσα μας - την ίδια ενοχή και πόνο που όλοι νιώθουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρνηθούμε τις δικές μας εμπειρίες κακοποίησης. Υπάρχει όμως ένα βήμα πέρα ​​από την αναγνώριση του πόνου που μας προκαλεί κάποιος άλλος, ένα βήμα που θα κάνουμε όταν είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε τον πόνο. Δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα του παρελθόντος που αποτελούν το πρόβλημα τώρα, αλλά μάλλον ο τρόπος με τον οποίο συνεχίζουμε να τα ερμηνεύουμε. Το Μάθημα μάς προσφέρει έναν άλλο τρόπο να δούμε αυτά τα γεγονότα του παρελθόντος και μας βοηθά να κατανοήσουμε τι ήταν αυτό, που σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ώθησε τις κακοποιητικές πράξεις, καθώς και ότι μοιραζόμαστε το ίδιο υποκείμενο κίνητρο στη ζωή μας, όσο ζούμε υπό την καθοδήγηση του εγώ. Μόνο τότε μπορούμε να αναγνωρίσουμε την επιλογή που έχουμε τώρα να απελευθερωθούμε από τον πόνο που προκαλείται από τις δικές μας αυτοκριτικές.

Όλοι αναζητούμε μια διέξοδο από τα βάσανά μας, αλλά σκεφτόμαστε και ενεργούμε τυφλά, και έτσι συνεχώς προκαλούμε πόνο στον εαυτό μας ενώ κρίνουμε και επιτιθέμεθα στους άλλους, κάτι που μόνο ενισχύει την πεποίθηση στον διαχωρισμό που κρύβεται πίσω από το σύστημα σκέψης του εγώ. Όταν διακρίνουμε το τρομακτικό περιεχόμενο πίσω από τη σκληρότητα του εγώ - είτε των άλλων είτε της δικής μας - οι κρίσεις που έχουμε κάνει μπορούν σταδιακά να διαλυθούν. Θα έχουμε αρχίσει να μετατοπιζόμαστε από το προσωπικό συμφέρον του εγώ στο κοινό συμφέρον του Αγίου Πνεύματος, το οποίο αναγνωρίζει ότι είμαστε όλοι ενωμένοι στην ίδια ανάγκη για απελευθέρωση από την ενοχή και τα βάσανα του συστήματος σκέψης του εγώ. Αναγνωρίζουμε τα κοινά συμφέροντα που αντανακλούν την αγάπη, την οποία όλοι λαχταράμε και την Ενιαιότητα στην οποία όλοι συμμετέχουμε ως αθώοι άγιοι Υιοί του Θεού - μια Ταυτότητα που υπερβαίνει το εγώ στο οποίο συμμετέχουμε και τις εκδηλώσεις του από τις οποίες προέκυψε η ψευδαίσθηση του κακού.

Γαλλικό κείμενο:

Comment puis-je pardonner la maltraitance?