Δημιουργεί ο θεϊκός νους τον κόσμο των μορφών;
Ε: Επιστρέφω στην απάντηση στην ερώτηση 70 σχετικά με την ομορφιά και τη μορφή. Αν υπάρχει μόνο ο Θείος Νους του Θεού στον οποίο μετέχει όλη η δημιουργία, πώς εξηγεί ο απαντών τον περιορισμό του Θείου Νου, όταν οι άνθρωποι τον χρησιμοποιούν στη συνδημιουργία του κόσμου της μορφής τους; Πιστεύω ότι καθένας μας χρησιμοποιεί αυτό το Θείο Νου, αν και η δύναμη ή η αποτελεσματικότητά του δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο θα ήταν αν δεν είχε μολυνθεί από την παράλογη χρήση μας που πηγάζει από το εγώ. Το Μάθημα είναι ένα έργο που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό κυριολεκτικά μέσω συγκεκριμένων παραθέσεων, δεδομένου ότι είναι ένας λόγος του Κυρίου που προσπαθεί να ανυψώσει το επίπεδο του (τώρα διπλού) νου σε μια υψηλότερη, μοναδική θεϊκή πτυχή με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, έτσι ώστε το πλήρες δυναμικό του νου να μπορεί να υλοποιηθεί όσο εξακολουθεί να υπάρχει σε αυτό το επίπεδο. Ο Θεός, γνωρίζοντας ότι ήταν μη-πραγματικό και δεν απειλούσε τη Βασιλεία Του, παραχώρησε τα μαθήματα της μη-δημιουργίας στους Υιούς Του, ώστε η σοφία και η γνώση να μπορούν να παράγουν πιο συνετές δράσεις κατά την ανάπτυξή τους και την επιστροφή τους στο σπίτι τους.
Α: Από ολόκληρο το Μάθημα, προκύπτει ότι οτιδήποτε έχει μορφή δεν μπορεί να είναι από τον Θεό και επομένως πρέπει να είναι ψευδαισθητικό. Ο Θεός δημιουργεί μόνο ό,τι είναι σαν τον Εαυτό Του. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε στην ξεχωριστή μας κατάσταση. Όλες οι αναφορές στο Μάθημα στη συν-δημιουργία σχετίζονται με τον Παράδεισο. Αυτό ισχύει και για τον όρο «δημιουργίες».
«Δεν υπάρχει ζωή έξω από τον Παράδεισο. Εκεί όπου ο Θεός δημιούργησε τη ζωή, εκεί η ζωή πρέπει να είναι. Σε οποιαδήποτε κατάσταση έξω από τον Παράδεισο, η ζωή είναι ψευδαίσθηση. Στην καλύτερη περίπτωση, φαίνεται σαν ζωή∙ στη χειρότερη, σαν θάνατος. Όμως, αμφότερα είναι κρίσεις για αυτό που δεν είναι ζωή, ίσες στην ανακρίβειά τους και στην έλλειψη νοήματος. Η ζωή έξω από τον Παράδεισο είναι αδύνατη, και αυτό που δεν είναι στον Παράδεισο δεν είναι πουθενά. Έξω από τον Παράδεισο, μόνο η σύγκρουση των ψευδαισθήσεων στέκεται: παράλογη, αδύνατη και πέρα από κάθε λογική, και όμως προσλαμβανόμενη ως ένα αιώνιο εμπόδιο για τον Παράδεισο. Οι ψευδαισθήσεις δεν είναι παρά μορφές. Το περιεχόμενά τους δεν είναι ποτέ αληθινό» (Κ-23.II.19).
Στο Μάθημά του, ο Ιησούς επιδιώκει να μας βοηθήσει να συνδεθούμε με το μέρος του νου μας που σκόπιμα επιλέγει να απορρίψει και να αρνηθεί την αληθινή μας ταυτότητα, αντικαθιστώντας την με μια ψεύτικη, και στη συνέχεια προβάλλει την ευθύνη γι' αυτό σε εκείνους στη ζωή μας που αντιλαμβανόμαστε ως κακοποιητές μας. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον Θεϊκό Νου, ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτα για αυτό το ταξίδι προς την τρέλα.
Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε με αυτά που διδάσκει το Μάθημα για το θεϊκό Νου, έναν όρο που στην πραγματικότητα δεν εμφανίζεται ποτέ στο Μάθημα. Σκοπός του είναι να μας φέρει πίσω στον Θεό, και αν νιώθετε πιο άνετα με το πώς ένα άλλο σύστημα παρουσιάζει αυτό το ταξίδι, τότε αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσετε. Είμαστε όλοι παιδιά ενός Πατέρα.
Γαλλικό κείμενο:
Est-ce que l’Esprit divin crée le monde de formes?