Σύγχυση με το θέμα της μικρής, τρελής ιδέας
Ε: Όσο περισσότερο προσπαθώ να κατανοήσω το «Μάθημα στα Θαύματα», τόσο πιο δύσκολο γίνεται να κατανοήσω κάποιες από τις διδασκαλίες. Δηλαδή, νόμιζα ότι επιτέλους κατάλαβα πώς ο Υιός μπορούσε να έχει μια τόσο τρελή ιδέα, αφού δεν του άρεσε καθόλου να είναι δευτερεύων δημιουργός, με τον Θεό να είναι ο Δημιουργός, δεδομένου ότι ο Υιός ήταν ένα αυτόνομο ον που δημιουργήθηκε από τον Θεό. Αλλά τώρα νομίζω ότι ο Θεός είναι. Ο Υιός ήταν μια Σκέψη στον νου του Θεού, ανεξάρτητη από τον Θεό και αναπόσπαστο μέρος Του. Δεν υπήρχε απολύτως καμία διάκριση. Έτσι, το αδύνατο δεν θα μπορούσε καν να είναι μια μικρή, τρελή ιδέα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο οντότητες: τη μία την ονομάζουμε Πραγματική και την άλλη μη-πραγματική; Το μη-πραγματικό υπάρχει δυνάμει της επιτρεπτικής Θέλησης του Θεού, αλλά έξω από τη θετική Του Θέληση; Όταν το Μάθημα λέει ότι ο Θεός δεν έχει επίγνωση του εγώ, θα πρέπει αυτό να γίνει κατανοητό ως μεταφορά, όπως ακριβώς όταν λέει ότι ο Θεός κλαίει για τον Υιό Του; Είναι πιο λογικό να λέμε ότι ο Θεός είναι και να σταματήσουμε να το σκεφτόμαστε αφού τίποτα δεν μπορούσε να συμβεί. Κι όμως κάτι φαινόταν να συμβαίνει. Τι σημαίνει αυτό το «φαινόταν»;
Α: Αυτή είναι η ερώτηση που κάνουν όλοι. Στην πραγματικότητα, είναι η πιο συχνή ερώτηση. Και δεν υπάρχει απάντηση που να μπορεί να ικανοποιήσει τη διάνοια. Ας απαντήσει ο Ιησούς με τα δικά του λόγια:
«Είναι λογικό να ρωτάς πώς ο νους μπόρεσε ποτέ να έχει φτιάξει το εγώ. Για την ακρίβεια, αυτή είναι η καλύτερη ερώτηση που θα μπορούσες να κάνεις. Δεν έχει όμως κανένα νόημα να δοθεί μία απάντηση με όρους του παρελθόντος, επειδή το παρελθόν δεν έχει σημασία και η ιστορία δεν θα υπήρχε αν τα ίδια σφάλματα δεν επαναλαμβάνονταν στο παρόν». (Κ-4.II.1:1-3)
«Το εγώ θα απαιτήσει πολλές απαντήσεις τις οποίες αυτό το μάθημα δεν δίνει. Το Μάθημα δεν αναγνωρίζει ως ερωτήσεις απλώς την μορφή μίας ερώτησης προς την οποία η απάντηση είναι αδύνατη. Το εγώ μπορεί να ρωτήσει: «Πώς συνέβη το αδύνατο;»· «Σε τι συνέβη το αδύνατο;»· και να το ρωτήσει αυτό με πολλές μορφές. Όμως δεν υπάρχει απάντηση· μόνο μια εμπειρία. Επιζήτησε μόνο αυτό, και μην αφήσεις τη θεολογία να σε καθυστερήσει. (ΑΟ-εισ.4)
«Αυτός που σου ζητά να ορίσεις το εγώ και να εξηγήσεις το πώς προέκυψε, δεν μπορεί παρά να είναι κάποιος που νομίζει ότι αυτό είναι πραγματικό και επιδιώκει, μέσω του ορισμού, να διασφαλίσει ότι η απατηλή φύση του θα συγκαλυφτεί πίσω από τις λέξεις που φαίνεται να κάνουν ακριβώς αυτό.» (ΑΟ-2.2:5)
Υπό το φως αυτών των αποσπασμάτων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η ιδέα ότι ο Θεός έχει τόσο μια επιτρεπτική Θέληση όσο και μια θετική Θέληση είναι ασυμβίβαστη με την απόλυτη μη-δυαδικότητα της μεταφυσικής του Μαθήματος. Ο Ιησούς πράγματι χρησιμοποιεί μια μεταφορά όταν λέει ότι ο Θεός δεν έχει επίγνωση του εγώ, και επίσης όταν μιλάει για τον διαχωρισμό ως μια «μικρή, τρελή ιδέα», καθώς και χρησιμοποιώντας πολλούς άλλους όρους. Ο Ιησούς δεν το αποκαλεί θεϊκό μυστήριο ή κάτι τέτοιο, που θα καταλάβουμε μια μέρα. Είναι απλώς αδύνατο για την κατανόησή μας να φτάσει στο συμπέρασμα αυτής της συζήτησης. Μπορούμε μόνο να εμπιστευτούμε τον Ιησού στον λόγο του ότι μια εμπειρία θα έρθει για να δώσει τέλος στις αμφιβολίες μας (ΒΕΜ-I.158.4:4) και ότι θα ήμασταν καλύτερα από ό,τι είμαστε τώρα, αν εφαρμόζαμε τις αρχές και τις ασκήσεις του Μαθήματος του στην καθημερινή μας ζωή. Αν δεν συμβαίνει αυτό, θα υπάρχει πάντα ένα άλλο πνευματικό μονοπάτι που μπορούμε να ακολουθήσουμε, που θα μας φέρει την ειρήνη του Θεού.
Γαλλικό κείμενο:
Confusion au sujet de la minuscule et folle idée originelle