Γιατί έχω ακόμα επιθέσεις φόβου και πανικού;
Ε: Μελετάω το "Μάθημα στα Θαύματα" εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μπορούσατε να διευκρινίσετε κάτι που μόλις διάβασα στο κείμενο. Ο Ιησούς μιλάει για την «αμεσότητα της σωτηρίας» και λέει ότι αν δεν βιώνουμε αυτή την αμεσότητα, είναι επειδή πάντα παραμένει μια μικρή επιθυμία να μείνουμε διαχωρισμένοι και να προσκολληθούμε στην ενοχή και την έλλειψη συγχώρεσης. Υποφέρω από πολύ εξουθενωτικές κρίσεις πανικού εδώ και δέκα χρόνια. Μπορώ να αποδεχτώ και να παραδεχτώ πλήρως ότι εγώ είμαι αυτός που προκάλεσε αυτή την κατάσταση, και επίσης ότι η επιθυμία μου να είμαι διαχωρισμένος, ένοχος και ασυγχώρητος είναι η λανθασμένη σκέψη στην οποία έχω προσκολληθεί. Λαχταρώ να θεραπευτώ και να απελευθερωθώ από αυτές τις λανθασμένες αντιλήψεις, επειδή ο πόνος αυτής της αγωνίας είναι εντελώς αφόρητος και απαράδεκτος για μένα. Όσο πλήρως κι αν μπορώ να αποδεχτώ ότι είμαι υπεύθυνος, και όσο ειλικρινής κι αν είναι η μικρή μου προθυμία να διορθωθούν οι λανθασμένες αντιλήψεις μου, εξακολουθώ να υποφέρω. Τι κάνω λάθος; Γιατί η ειλικρινής μου αποδοχή και η μικρή μου προθυμία δεν ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν το θαύμα, την άμεση σωτηρία που υποσχέθηκε ο Ιησούς;
Α: Στο τμήμα στο οποίο αναφέρεστε, ο Ιησούς λέει ότι ο χώρος που θέλουμε να διατηρήσουμε ανάμεσα σε εμάς και τον αδελφό μας είναι μικρός, αλλά ακόμα κι αν ο χώρος είναι μικρός, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μειώσουμε το πόσο έχουμε επενδύσει στη διατήρηση αυτής της απόστασης. Όλη η ταύτισή μας με αυτόν τον εαυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε, παραμένει στη θέση της όταν πιστεύουμε τη σκέψη του διαχωρισμού ως πραγματική στον νου μας, καθώς και την προβολή της στον έξω κόσμο ως τον χώρο ανάμεσα στο σώμα μας και του αδελφού μας. Επομένως, έχουμε έναν τεράστιο φόβο μήπως χάσουμε τον εαυτό μας αν αφήσουμε εντελώς πίσω μας όλες τις δυσαρέσκειες και τις επιθετικές μας σκέψεις τώρα. Ο Ιησούς περιγράφει αυτόν τον φόβο ως εξής:
«Η σωτηρία θα εξάλειφε τον χώρο που ακόμα βλέπεις ανάμεσά σας και θα σας επέτρεπε να γίνετε ακαριαία ένα. Και είναι εδώ που φοβάσαι ότι θα συμβεί η απώλεια» (Κ-26.VIII.3:4-5).
Έτσι, θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε την απεραντοσύνη αυτού του φόβου που εκδηλώνεται ως κρίσεις πανικού σας. Ο στόχος είναι να ενωθείτε με τον Ιησού εξετάζοντας τον φόβο σας, ζητώντας τη βοήθειά Του για να κατανοήσετε τη βαθύτερη πηγή και τον σκοπό του, που είναι θαμμένοι στο μέρος του νου σας που θέλει να διατηρήσει την ατομική και ξεχωριστή του ύπαρξη. Είναι επίσης σημαντικό να είστε υπομονετικοί με τον εαυτό σας και να αναγνωρίσετε ότι αυτή είναι μια διαδικασία που πιθανότατα θα διαρκέσει πολύ. Η αντίσταση στα συναισθήματα μόνο τα θάβει και διαιωνίζει την έντασή τους.
Η σωτηρία είναι άμεση, με την έννοια ότι ανά πάσα στιγμή μπορείτε να νιώσετε την ηρεμία που πάντα κατοικεί στον νου σας, αν έχετε την παραμικρή προθυμία να αφήσετε πίσω σας, έστω και στιγμιαία, την επένδυσή σας στην αμαρτία και τον φόβο, μέχρι να επιλέξετε ξανά την ενοχή επειδή έχετε ταυτιστεί για άλλη μια φορά με το εγώ και τον φόβο. Αν το κάνετε αυτό όποτε είστε έτοιμοι και το επιθυμείτε, θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι αμαρτία, αλλά απλώς μια λανθασμένη επιλογή, την οποία θα συνειδητοποιείτε όλο και περισσότερο.
Δεν αναφέρετε αν έχετε αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια για τις κρίσεις πανικού σας. Η αναζήτηση εξωτερικής βοήθειας (π.χ., γιατρών, θεραπευτών, φαρμάκων) για να σας υποστηρίξει όταν παλεύετε με τα συμπτώματά σας μπορεί, κατά κάποιο τρόπο, να δείξει την ελαφρά προθυμία σας να μην βλέπετε πλέον τον εαυτό σας ως ξεχωριστό και μόνο. Είναι μια πράξη καλοσύνης να έχετε την μικρή προθυμία να δεχτείτε τη βοήθεια που χρειάζεστε σε οποιαδήποτε μορφή είστε έτοιμοι εκείνη τη στιγμή (Κ-2.IV.4,5; ΕΔ-5.II.2,3).
Ίσως θελήσετε επίσης να ξαναδιαβάσετε τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις 128, 142 και 148, οι οποίες σχετίζονται με διάφορα σημεία της ερώτησης που θέσατε.
Γαλλικό κείμενο:
Pourquoi est-ce que j’ai encore des attaques de peur et de panique?