Είναι φαινόμενα όπως το "déjà vu" και η "συγχρονικότητα" δράσεις του εγώ;

Ε: Συχνά βιώνω déjà vu, δηλαδή το συναίσθημα ότι έχω βρεθεί κάπου πριν, κάτι που αργότερα αποδείχθηκε αρκετά σημαντικό. Οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβησαν αυτές οι εμπειρίες κυμαίνονταν από μάλλον ευχάριστες έως εντελώς δυσάρεστες ή οδυνηρές, αλλά δεν φαινόταν να σχετίζονται άμεσα με την ίδια την εμπειρία. Στη συνέχεια, ωστόσο, το αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων ήταν σχεδόν ανακούφιση ή ακόμα και κάτι καλό. Η ανάγνωση του Μαθήματος και των δημοσιεύσεων του Kenneth Wapnick με δίδαξε ότι έχουμε εμπειρίες και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε φαινομενικά νέες επιλογές, παρόλο που ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση και αυτός ο «κόσμος έχει παρέλθει προ πολλού» (Κ-28.I.1:6). Περνάμε τον χρόνο μας «βλέποντας το ταξίδι από το σημείο όπου τελείωσε […], ανασκοπώντας νοερά τι συνέβη» (ΒΕΜ-I.158.4:5), αυτό είναι όλο.

Η ερώτησή μου λοιπόν είναι: ποια είναι η σχέση μεταξύ déjà vu και της επιλογής της ταινίας, ή του χρονικού άξονα του εγώ, ή αυτού του Αγίου Πνεύματος; Είναι το déjà vu μια αντανάκλαση της συλλογικής νοοτροπίας του εγώ; Ή μήπως είναι μια αντανάκλαση του ότι έχει γίνει η σωστή επιλογή χάρη στον «υπεύθυνο λήψης αποφάσεων» έξω από τον χρόνο και τον χώρο και τον δυϊστικό κόσμο των περιορισμών του εγώ, όσο δυσάρεστες ή ευχάριστες κι αν φάνηκαν οι συνθήκες εκείνη τη στιγμή;

Και θα μπορούσε το αίσθημα οικειότητας να είναι μια ηχώ της «μακρινής» ή ασυνείδητης μνήμης μας για τον Θεό πριν από τον διαχωρισμό, όταν ήμασταν όλοι ένα μαζί Του ως ο Χριστός που εξακολουθούμε πραγματικά να είμαστε; Και θα μπορούσε το déjà vu να είναι μια υπενθύμιση ή μια αντανάκλαση σε αυτόν τον κόσμο ότι βρισκόμαστε στο «σωστό μονοπάτι» ή ότι είμαστε ακόμα στον ορθό μας νου; Ή μήπως βγάζω πάρα πολλά συμπεράσματα από αυτές τις εμπειρίες; Και σε σχέση με αυτό: ποιος είναι ο ρόλος των συμπτώσεων ή της συγχρονικότητας στον καθημερινό κόσμο, που εξακολουθεί να είναι ψευδαισθητικός;

Α: Οι εμπειρίες déjà vu είναι ουδέτερες από μόνες τους. Δεδομένου, όπως λέτε, ότι περνάμε τον χρόνο μας «βλέποντας το ταξίδι από το σημείο όπου τελείωσε […], ανασκοπώντας νοερά τι συνέβη» (ΒΕΜ-I.158.4:5), όλες οι εμπειρίες μας θα μπορούσαν επομένως να θεωρηθούν ως δυνητικά γνωστές.

Αυτό περιλαμβάνει τα σενάρια ξεχωριστότητας του εγώ καθώς και τα σενάρια του Αγίου Πνεύματος που τα διορθώνουν. Τις περισσότερες φορές, θα είναι προς το συμφέρον του εγώ να διασφαλίσει ότι δεν το αναγνωρίζουμε συνειδητά, καθώς οι άμυνές του εξαρτώνται από την πίστη στον γραμμικό χρόνο που κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση, από το παρελθόν στο μέλλον. Παρ 'όλα αυτά, όπως και με τις ψυχικές δυνάμεις, τη μετενσάρκωση και τις προηγούμενες ζωές (ΕΔ-24 και 25), η ερμηνεία και ο σκοπός που δίνουμε σε αυτές τις εμπειρίες είναι που καθορίζουν το αν ενισχύεται η εξχωριστότητα του εγώ ή η συγχώρεση του Αγίου Πνεύματος.

Αν διαπιστώσατε ότι οι εμπειρίες σας παρουσίαζαν ευκαιρίες για να απελευθερώσετε την κρίση και την ενοχή, τότε είχατε την επιθυμία να τις αφήσετε να εξυπηρετήσουν αυτόν τον σκοπό. Αλλά μπορούν εξίσου εύκολα να χρησιμοποιηθούν για να ασχοληθούμε πιο βαθιά με το παρελθόν και ξεχωριστές, ιδιαίτερες σχέσεις.

Όσον αφορά τη σύμπτωση ή τη συγχρονικότητα, όλα σχετίζονται με όλα τα άλλα και είναι στενά διασυνδεδεμένα, αφού ένας μόνο νους έγραψε όλα τα σενάρια. Μόνο λόγω της συνεχούς εστίασής μας στο να βλέπουμε τον διαχωρισμό και τις διαφορές, δεν αναγνωρίζουμε το κοινό νήμα που διατρέχει όλες τις εμπειρίες μας. Όταν παρατηρούμε συμπτώσεις, μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε για τους σκοπούς είτε του εγώ είτε του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε πάντα μια επιλογή. Όταν εξυπηρετούν τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος, αποτελούν υπενθυμίσεις ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται σε ένα επίπεδο που κανονικά δεν γνωρίζουμε και, ως εκ τούτου, αμφισβητούν την άποψη του εγώ ότι η πραγματικότητά μας περιορίζεται σε αυτόν τον φυσικό κόσμο. Αλλά, η εστίαση σε αυτές μπορεί επίσης να εξυπηρετήσει την ξεχωριστότητα του εγώ.

Είτε έχουμε να κάνουμε με déjà vu, συγχρονικότητα, προηγούμενες ζωές ή ψυχικές δυνάμεις, σε κάθε κατάσταση και περίσταση, «το πρώτο πράγμα που πρέπει να λάβουμε υπόψη» είναι:

«Τι θέλω να προκύψει από αυτό; Ποιον σκοπό εξυπηρετεί;» (Κ-17.VI.2:1-2)

Αν ο στόχος μας είναι να κοιτάξουμε πέρα ​​από την ξεχωριστότητα και τις ασήμαντες κρίσεις του κόσμου, τότε η Βοήθεια που χρειαζόμαστε θα μας ανυψώσει πάνω από τους αυτοεπιβαλλόμενους περιορισμούς του εγώ, σε ένα μέρος όπου μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον σκοπό που μοιραζόμαστε με κάθε αδελφό και να βιώσουμε τη χαρά της σύνδεσής μας με ολόκληρη την Υιότητα.

Γαλλικό κείμενο:

Est-ce que les phénomènes comme des «déjà vus» et la «synchronicité» sont des activités de l’ego?