Μάθημα 138
Ο Παράδεισος είναι η απόφαση που πρέπει να πάρω.
1. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο ο Παράδεισος είναι μία επιλογή, επειδή εδώ πιστεύουμε ότι υπάρχουν εναλλακτικές για να επιλέξουμε. Νομίζουμε ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα αντίθετο, και αυτό που θέλουμε, το επιλέγουμε. Εάν ο Παράδεισος υπάρχει, θα πρέπει να υπάρχει και η κόλαση επίσης, γιατί η αντίθεση είναι ο τρόπος που φτιάχνουμε όσα αντιλαμβανόμαστε, και όσα νομίζουμε ότι είναι πραγματικά.
2. Η δημιουργία δεν γνωρίζει κανένα αντίθετο. Αλλά εδώ η αντίθεση είναι μέρος του να είσαι «πραγματικός». Είναι αυτή η παράξενη αντίληψη της αλήθειας που κάνει την επιλογή του Παράδεισου να φαίνεται σαν να είναι το ίδιο με την απάρνηση της κόλασης. Δεν είναι πραγματικά έτσι. Όμως αυτό που είναι αληθινό στην δημιουργία του Θεού δεν μπορεί να εισέλθει εδώ μέχρι να αντικατοπτιστρεί με κάποιον τρόπο που ο κόσμος να μπορεί να το κατανοήσει. Η αλήθεια δεν μπορεί να έρθει εκεί όπου θα την αντιλαμβάνονταν μόνο με φόβο. Γιατί αυτό θα ήταν το σφάλμα ότι η αλήθεια μπορεί να κομιστεί στις ψευδαισθήσεις. Η εναντίωση κάνει την αλήθεια να μην είναι ευπρόσδεκτη και έτσι δεν μπορεί να έρθει.
3. Η επιλογή είναι η προφανής απόδραση από αυτά που φαίνονται να είναι αντίθετα. Η απόφαση επιτρέπει ο ένας από τους αντικρουόμενους στόχους να γίνει το επίκεντρο της προσπάθειας και της επένδυσης χρόνου. Χωρίς απόφαση, ο χρόνος απλώς αναλώνεται και η προσπάθεια εξανεμίζεται. Ξοδεύεται χωρίς κανένα αντάλλαγμα, και ο χρόνος περνά χωρίς αποτελέσματα. Δεν υπάρχει αίσθηση κέρδους, καθώς τίποτα δεν επιτυγχάνεται, ούτε τίποτα μαθαίνεται.
4. Χρειάζεται να θυμάσαι πως νομίζεις ότι είσαι αντιμέτωπος με χιλιάδες επιλογές, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία που πρέπει να κάνεις. Ακόμα και αυτό φαίνεται να είναι μία επιλογή. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να μπερδευτεί από όλες τις αμφιβολίες που μυριάδες αποφάσεις θα προκαλούσαν. Εσύ παίρνεις μόνο μία. Και όταν αυτή την πάρεις, θα αντιληφθείς ότι δεν ήταν καθόλου επιλογή. Γιατί η αλήθεια είναι αληθινή, και τίποτα άλλο δεν είναι αληθινό. Δεν υπάρχει αντίθετο για να το επιλέξεις στην θέση της. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση στην αλήθεια.
5. Η επιλογή εξαρτάται από την μάθηση. Η αλήθεια δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο μάθησης, μπορεί μόνο να αναγνωριστεί. Στην αναγνώρισή της έγκειται η αποδοχή της, και καθώς γίνεται αποδεκτή, γίνεται γνωστή. Όμως η γνώση είναι πέρα από τους στόχους που επιδιώκουμε να διδάξουμε μέσα στο πλαίσιο αυτού του Μαθήματος. Οι δικοί μας στόχοι είναι η διδασκαλία στόχων που επιτυγχάνονται μαθαίνοντας πώς θα τους πετύχουμε, τι είναι και τι σου προσφέρουν. Οι αποφάσεις είναι το αποτέλεσμα της μάθησής σου, επειδή βασίζονται στο τι έχεις δεχτεί ως αλήθεια για το τι είσαι και ποιες πρέπει να είναι οι ανάγκες σου.
6. Σε αυτόν τον παρανοϊκά περίπλοκο κόσμο, ο Παράδεισος φαίνεται να παίρνει την μορφή επιλογής, αντί να είναι απλώς αυτό που είναι. Από όλες τις επιλογές που έχεις προσπαθήσει να κάνεις, αυτή είναι η απλούστερη, η πιο οριστική και το πρωτότυπο όλων των άλλων, αυτή που καθορίζει όλες τις αποφάσεις. Εάν μπορούσες να αποφασίσεις για όλες τις υπόλοιπες, αυτή παραμένει άλυτη. Αλλά εάν επιλύσεις αυτήν, και οι άλλες επιλύονται μαζί της, επειδή όλες οι αποφάσεις απλώς την αποκρύπτουν παίρνοντας διαφορετικές μορφές. Αυτή είναι η τελική και η μοναδική επιλογή, με την οποία η αλήθεια γίνεται δεκτή ή απορρίπτεται.
7. Έτσι ξεκινάμε σήμερα συλλογιζόμενοι την επιλογή για την οποία ο χρόνος φτιάχτηκε ώστε να μας βοηθήσει να την κάνουμε. Αυτός είναι ο άγιος σκοπός του, τώρα μεταμορφωμένος από την πρόθεση που του έδωσες: να είναι ένα μέσο για να καταδειχθεί ότι η κόλαση είναι πραγματική, η ελπίδα μετατρέπεται σε απελπισία και ότι η ζωή η ίδια πρέπει τελικά να ηττηθεί από τον θάνατο. Μόνο στον θάνατο λύνονται τα αντίθετα, γιατί ο τερματισμός της αντίθεσης ισοδυναμεί με θάνατο. Και άρα η σωτηρία πρέπει να θεωρείται ως θάνατος, επειδή η ζωή θεωρείται ως σύγκρουση. Η επίλυση της σύγκρουσης σημαίνει τον τερματισμό της ζωής σου επίσης.
8. Αυτές οι τρελές πεποιθήσεις μπορούν να αποκτήσουν μία ασυνείδητη επιρροή μεγάλης έντασης, και να κατακλύσουν τον νου με τόσο δυνατό τρόμο και άγχος, που δεν θα εγκαταλείψει τις ιδέες του για την προστασία του. Πρέπει να σωθεί από την σωτηρία, να απειλείται από την ασφάλεια και να είναι μαγικά θωρακισμένος ενάντια στην αλήθεια. Και αυτές οι αποφάσεις λαμβάνονται ασυνείδητα, για να διατηρηθούν ασφαλείς και ανενόχλητες∙ μακριά από ερωτήσεις, λογική και αμφιβολία.
9. Ο Παράδεισος επιλέγεται συνειδητά. Η επιλογή δεν μπορεί να γίνει μέχρι οι εναλλακτικές να γίνουν αντιληπτές και κατανοητές με ακρίβεα. Όλα όσα είναι καλυμμένα από σκιές πρέπει να φτάσουν να γίνουν κατανοητά, να κριθούν εκ νέου, αυτή την φορά με την βοήθεια των Ουρανών. Και όλα τα λάθη στην κρίση που είχε κάνει ο νους μέχρι τότε, να είναι ανοικτά προς διόρθωση, καθώς η αλήθεια τα απορρίπτει ως αναίτια. Τώρα δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Δεν μπορούν να κρυφτούν, επειδή το τίποτά τους αναγνωρίζεται.
10. Η συνειδητή επιλογή του Παράδεισου είναι τόσο βέβαιη, όσο και το τέλος του φόβου της κόλασης, όταν ανυψωθεί από την προστατευτική ασπίδα της ασυνειδησίας και έρθει στο φως. Ποιος μπορεί να αποφασίσει ανάμεσα σε αυτό που είναι ξεκάθαρα ορατό και σε αυτό που δεν αναγνωρίζεται; Αλλά, ποιος μπορεί να μην επιλέξει μεταξύ δύο εναλλακτικών λύσεων, από τις οποίες μόνο η μία θεωρείται ότι έχει αξία, ενώ η άλλη ως κάτι εντελώς άχρηστο, μία φαντασιακή πηγή ενοχής και πόνου; Ποιος διστάζει να πάρει μία τέτοια απόφαση; Θα διστάσουμε να επιλέξουμε σήμερα;
11. Επιλέγουμε τον Παράδεισο όταν ξυπνάμε, και αφιερώνουμε πέντε λεπτά για να βεβαιωθούμε ότι έχουμε πάρει την μία και μόνη λογική απόφαση. Αναγνωρίζουμε ότι κάνουμε μια συνειδητή επιλογή ανάμεσα σε αυτό που έχει ύπαρξη και σε αυτό που δεν έχει τίποτα πέρα από μια φαινομενικότητα αλήθειας. Η ψευδο-ύπαρξή του, όταν κομιστεί σε αυτό που είναι πραγματικό, είναι σαθρή και διαφανής στο φως. Τώρα δεν περιέχει πλέον κανέναν τρόμο, επειδή αυτό που είχε γίνει τεράστιο, εκδικητικό, αδυσώπητο από το μίσος, χρειάζεται αδιαφάνεια για να επενδυθεί μέσα του ο φόβος. Τώρα αναγνωρίζεται ως ένα ανόητο και ασήμαντο λάθος.
12. Πριν κλείσουμε τα μάτια μας για ύπνο σήμερα, επιβεβαιώνουμε πάλι την επιλογή που κάναμε κάθε ώρα που μεσολάβησε. Και τώρα αφιερώνουμε τα τελευταία πέντε λεπτά της ημέρας μας στην απόφαση με την οποία ξυπνήσαμε. Με το πέρασμα κάθε ώρας, επαναλαμβάναμε ξανά την επιλογή μας κατά την διάρκεια μίας σύντομης στιγμή ησυχίας αφιερωμένης στην διατήρηση της ψυχικής μας υγείας. Και τελικά, κλείνουμε την ημέρα με αυτό που ακολουθεί, αναγνωρίζοντας ότι επιλέξαμε μόνο αυτό που θέλαμε:
Ο Παράδεισος είναι η απόφαση που πρέπει να πάρω. Την παίρνω τώρα, και δεν
θα αλλάξω γνώμη, επειδή είναι το μόνο πράγμα που θέλω.