Μάθημα 135

Εάν υπερασπιστώ τον εαυτό μου, δέχομαι επίθεση.

1. Ποιος θα υπερασπιζόταν τον εαυτό του, εάν δεν πίστευε ότι δέχεται επίθεση, ότι η επίθεση είναι πραγματική και ότι η δική του άμυνα θα μπορούσε να τον σώσει; Και εδώ έγκειται η ανοησία της άμυνας: δίνει στις ψευδαισθήσεις πλήρη πραγματικότητα, και μετά προσπαθεί να τις διαχειριστεί ως πραγματικές. Προσθέτει ψευδαισθήσεις στις ψευδαισθήσεις, και έτσι κάνει διπλά δύσκολη την διόρθωση. Αυτό ακριβώς κάνεις όταν επιχειρείς να σχεδιάσεις το μέλλον, να ενεργοποιήσεις το παρελθόν, ή να οργανώσεις το παρόν, όπως επιθυμείς.

2. Λειτουργείς με βάση την πεποίθηση ότι πρέπει να σε προστατέψεις από αυτό που συμβαίνει, επειδή αυτό πρέπει να περιέχει αυτό που σε απειλεί. Μία αίσθηση απειλής είναι η αναγνώριση μίας εγγενούς αδυναμίας∙ η πεποίθηση ότι υπάρχει κίνδυνος που έχει την δύναμη να σε κινητοποιήσει να αμυνθείς κατάλληλα. Ο κόσμος βασίζεται σε αυτή την παρανοϊκή πεποίθηση. Και όλες οι δομές του, όλες οι σκέψεις και οι αμφιβολίες του, οι ποινές και ο βαρύς οπλισμός του, οι νομικοί του ορισμοί και οι κώδικές του, τα ήθη του και οι ηγέτες του και οι θεοί του, όλα χρησιμεύουν μόνο για την διατήρηση της αίσθησης απειλής του. Γιατί κανείς δεν βαδίζει στον κόσμο φορώντας πανοπλία, παρεκτός εάν ο τρόμος του κυριεύει την καρδιά.

3. Η άμυνα είναι τρομακτική. Πηγάζει από φόβο, αυξάνοντας τον φόβο με κάθε άμυνα που γίνεται. Εσύ νομίζεις ότι προσφέρει ασφάλεια. Όμως, μιλά για τον φόβο που κατέστη πραγματικός και τον τρόμο που δικαιολογείται. Δεν είναι παράξενο που, ενώ καταστρώνεις τα σχέδιά σου και κάνεις την πανοπλία σου πιο παχιά και τις κλειδαριές σου πιο σφιχτές, δεν σταματάς να αναρωτηθείς τι υπερασπίζεσαι, και πώς, και ενάντια σε τι;

4. Ας εξετάσουμε πρώτα το τι υπερασπίζεσαι. Πρέπει να είναι κάτι πολύ αδύναμο και εύκολα ευάλωτο. Πρέπει να είναι κάτι που γίνεται εύκολα θύμα, ανίκανο να προστατέψει τον εαυτό του, που χρειάζεται την υπεράσπισή σου. Τι άλλο παρά το σώμα έχει τέτοια ευθραυστότητα, που χρειάζεται συνεχή φροντίδα και άγρυπνη, βαθιά προσοχή για να προστατέψει την μικρή ζωή του; Τι άλλο, παρά το σώμα, κλονίζεται και πρέπει να αποτύχει να υπηρετήσει τον Υιό του Θεού ως άξιο φιλοξενούμενο;

5. Ωστόσο, δεν είναι το σώμα που μπορεί να φοβάται, ούτε να είναι κάτι που φοβίζει. Δεν έχει άλλες ανάγκες εκτός από αυτές που του αποδίδεις. Δεν χρειάζεται πολύπλοκες δομές άμυνας, ούτε φάρμακα που προάγουν την υγεία του, ούτε φροντίδα, ούτε καμιά έγνοια. Υπερασπίσου την ζωή του ή δώσε του δώρα για να το κάνεις όμορφο ή τοίχους για να το κρατήσεις ασφαλές, και τότε απλώς λες ότι το σπίτι σου είναι ανοικτό στον κλέφτη του χρόνου, φθαρτό και ετοιμόρροπο, τόσο μη-ασφαλές που πρέπει να το φυλάς με την ίδια σου την ζωή.

6. Δεν είναι αυτή η εικόνα τρομακτική; Μπορείς να είσαι εν ειρήνη με μία τέτοια αντίληψη για το σπίτι σου; Όμως τι άλλο έδωσε στο σώμα το δικαίωμα να σε υπηρετεί έτσι, εκτός από την δική σου πεποίθηση; Είναι ο δικός σου νους που έδωσε στο σώμα όλες τις λειτουργίες που βλέπεις σε αυτό, και που καθόρισε την αξία του [να είναι] πολύ μεγαλύτερη από την αξία ενός μικρού σωρού από σκόνη και νερό. Ποιος θα ήθελε να υπερασπιστέι κάτι που θα το είχε αναγνωρίσει ως τέτοιο;

7. Το σώμα δεν έχει ανάγκη καμίας άμυνας. Όσο συχνά κι αν τονίζεται αυτό, δεν είναι αρκετό. Το σώμα θα είναι ισχυρό και υγιές εάν ο νους δεν το κακοποιεί αναθέτοντάς του ρόλους που δεν μπορεί να εκπληρώσει, σκοπούς που βρίσκονται πέρα από το πεδίο του, και υψηλούς στόχους που δεν μπορεί να επιτεύξει. Τέτοιες προσπάθειες, ανόητες αλλά βαθιά προσφιλείς, είναι οι πηγές των πολλών τρελών επιθέσεων που κάνεις εναντίον του. Γιατί φαίνεται να απογοητεύει τις ελπίδες σου, τις ανάγκες σου, τις αξίες και τα όνειρά σου.

8. Ο «εαυτός» που χρειάζεται προστασία δεν είναι πραγματικός. Το σώμα, άνευ αξίας και που δεν αξίζει την παραμικρή υπεράσπιση, χρειάζεται απλώς να γίνει αντιληπτό ως σαφώς ξέχωρο από σένα, και [τότε] γίνεται ένα υγιές, λειτουργικό εργαλείο μέσω του οποίου ο νους μπορεί να ενεργεί μέχρι η χρησιμότητά του να λήξει. Ποιος θα ήθελε να το κρατήσει όταν η χρησιμότητά του λήξει;

9. Υπερασπίσου το σώμα και έχεις επιτεθεί στον νου σου. Γιατί έχεις δει σε αυτό τα λάθη, τις αδυναμίες, τα όρια και τις ελλείψεις, από τα οποία νομίζεις ότι το σώμα πρέπει να σωθεί. Δεν θα δεις τον νου ως ξέχωρο από τις σωματικές καταστάσεις. Και θα επιβάλλεις στο σώμα όλο τον πόνο που πηγάζει από την αντίληψη του νου ως περιορισμένου και εύθραυστου, χωριστού από άλλους νόες και χωριστού από την Πηγή του.  

10. Αυτές είναι ο σκέψεις που χρήζουν θεραπείας, και το σώμα θα ανταποκριθεί με υγεία όταν αυτές έχουν διορθωθεί και αντικατασταθεί με την αλήθεια. Αυτή είναι η μόνη πραγματική υπεράσπιση του σώματος. Εσύ όμως ψάχνεις εδώ για την υπεράσπισή του; Του προσφέρεις προστασία τέτοιου είδους, που δεν αποκομίζει κανένα όφελος, αλλά απλώς αυξάνει την ταλαιπωρία του νου σου. Δεν θεραπεύεσαι, αλλά απλώς αφαιρείς την ελπίδα της θεραπείας, γιατί δεν καταφέρνεις να δεις που πρέπει να βρίσκεται η ελπίδα, για να έχει νόημα.

11. Ένας θεραπευμένος νους δεν σχεδιάζει. Εκτελεί τα σχέδια που λαμβάνει ακούγοντας μία Σοφία που δεν είναι δική του. Περιμένει μέχρι να του διδαχθεί το τι πρέπει να κάνει και μετά προχωρά και το κάνει. Δεν στηρίζεται στον εαυτό του για τίποτα άλλο εκτός από την επάρκειά του να εκπληρώνει τα σχέδια που του ανατίθενται. Είναι ασφαλής και έχει βεβαιότητα ότι τα εμπόδια δεν μπορούν να αναχαιτίσουν την πρόοδό του προς την επίτευξη οποιουδήποτε στόχου υπηρετεί το ευρύτερο σχέδιο που έχει θεσπιστεί για το καλό όλων.

12. Ένας θεραπευμένος νους έχει απαλλαγεί από την πεποίθηση ότι πρέπει να σχεδιάσει, παρότι δεν μπορεί να γνωρίζει ποια έκβαση είναι η καλύτερη, ούτε τα μέσα με τα οποία θα επιτευχθεί, ούτε πώς θε αναγνωρίσει το πρόβλημα το οποίο το σχέδιο στοχεύει να λύσει. ²Μέχρι να αναγνωρίσει ότι έτσι είναι, θα κακομεταχειριστεί το σώμα για τα σχέδιά του. ³Όταν όμως το έχει δεχτεί αυτό ως αλήθεια, τότε θεραπεύεται, και αφήνει το σώμα.

13. Η υποδούλωση του σώματος στα σχέδια που καταστρώνει ο αθεράπευτος νους για να σώσει τον εαυτό του, πρέπει να αρρωσταίνουν το σώμα. Δεν είναι ελεύθερο να είναι το μέσο βοήθειας σε ένα σχέδιο που ξεπερνά κατά πολύ την δική του προστασία, και το οποίο χρειάζεται τις υπηρεσίες του για ένα σύντομο διάστημα. Σε αυτή την ιδιότητα, η υγεία του είναι εξασφαλισμένη. Επειδή όλα όσα ο νους χρησιμοποιεί για αυτό, θα λειτουργήσουν άψογα, και με την ισχύ που του έχει δοθεί και η οποία δεν μπορεί να αποτύχει.

14. Ίσως δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς ότι τα σχέδια που ξεκινάς με δική σου πρωτοβουλία, δεν είναι παρά άμυνες, με τον σκοπό που όλες τους φτιάχτηκαν για να πραγματοποιήσουν. Είναι τα μέσα με τα οποία ένας φοβισμένος νους θα αναλάμβανε την προστασία του, εις βάρος της αλήθειας. Αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε κάποιες μορφές που παίρνουν αυτές οι αυταπάτες, όπου η άρνηση της πραγματικότητας είναι πολύ προφανής. Όμως ο σχεδιασμός συχνά δεν αναγνωρίζεται ως άμυνα.

15. Ο νους που ασχολείται καταστρώνοντας σχέδια για τον εαυτό του, ασχολείται φτιάχνοντας τρόπους για να ελέγξει τα μελλοντικά γεγονότα. ²Δεν πιστεύει ότι θα του δοθούν όσα χρειάζεται, αν δεν λάβει ο ίδιος μέτρα για την φροντίδα του. ³Σε σχέση με τον χρόνο, η έμφαστη δίνεται στο μέλλον, το οποίο πρέπει να ελέγχεται μέσω της μάθησης και της απόκτησης εμπειριών από παρελθόντα γεγονότα και προηγούμενες πεποιθήσεις. Παραβλέπει το παρόν, επειδή βασίζεται στην ιδέα ότι το παρελθόν τού έχει διδάξει αρκετά για να αφήσει τον νου να κατευθύνει την μελλοντική του πορεία.

16. Ο νους που σχεδιάζειμ αρνείται έτσι να επιτρέψει αλλαγές. Αυτά που έχει μάθει μέχρι τότε γίνονται η βάση για τους μελλοντικούς του στόχους. Η παρελθοντική του εμπειρία κατευθύνει την επιλογή του για το τι θα συμβεί. Και δεν βλέπει ότι εδώ και τώρα υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται, που του εγγυώνται ένα μέλλον πολύ ανόμοιο του παρελθόντος, χωρίς συνέχιση των παλαιών ιδεών και των νοσηρών πεποιθήσεων. Η προσμονή δεν παίζει κανέναν ρόλο απολύτως, γιατί η τωρινή αυτοπεποίθηση κατευθύνει την πορεία.

17. Οι άμυνες είναι τα σχέδια που αναλαμβάνεις να καταστρώσεις ενάντια στην αλήθεια. Ο στόχος τους είναι να επιλέξουν ό,τι εγκρίνεις και να αγνοήσουν ό,τι θεωρείς ασύμβατο με τις πεποιθήσεις σου για την πραγματικότητα. Έτσι όμως ό,τι απομένει είναι πράγματι χωρίς νόημα. Γιατί είναι η πραγματικότητά σου που αποτελεί την «απειλή», στην οποία οι άμυνές σου θα ήθελαν να επιτεθούν, να συσκοτίσουν, να διαλύσουν και να σταυρώσουν.

18. Τι δεν θα μπορούσες να αποδεχτείς, εάν γνώριζες ότι όλα όσα συμβαίνουν, όλα τα γεγονότα, παρελθόν, παρόν, και επερχόμενα, όλα σχεδιάζονται με καλοσύνη από Έναν, του Οποίου ο μόνος σκοπός είναι το καλό σου; Ίσως έχεις παρανοήσει το σχέδιό Του, γιατί Αυτός ποτέ δεν θα σου πρόσφερε πόνο. Αλλά οι άμυνές σου δεν σε άφησαν να δεις την γεμάτη αγάπη ευλογία Του να λάμπει σε κάθε βήμα που έκανες ποτέ. Ενώ εσύ έκανες σχέδια για θάνατο, Εκείνος σε οδήγησε απαλά προς την αιώνια ζωή.

19. Η τωρινή σου εμπιστοσύνη σε Αυτόν είναι η άμυνα που υπόσχεται ένα αδιατάρακτο μέλλον, χωρίς ίχνος λύπης, και με χαρά που συνεχώς επαυξάνεται, καθώς αυτή η ζωή γίνεται μια άγια στιγμή, βαλμένη στον χρόνο, αλλά που κοιτά μόνο την αθανασία. Μην αφήσεις καμία άμυνα, παρά μόνο την τωρινή σου εμπιστοσύνη να κατευθύνει το μέλλον σου, και αυτή η ζωή θα γίνει μια ουσιαστική συνάντηση με την αλήθεια, την οποία μόνο οι άμυνές σου θα έκρυβαν.

20. Χωρίς άμυνες, γίνεσαι ένα φως το οποίο ο Παράδεισος αναγνωρίζει με ευγνωμοσύνη ότι είναι δικό του. Και θα σε οδηγήσει στα μονοπάτια που έχουν οριστεί για την ευτυχία σου σύμφωνα με το αρχαίο σχέδιο, που ξεκίνησε όταν γεννήθηκε ο χρόνος. Εκείνοι που θα σε ακολουθήσουν θα ενώσουν το φως τους με το δικό σου, και αυτό θα αυξηθεί μέχρι ο κόσμος να φωτιστεί από χαρά. Και με χαρά οι αδελφοί μας θα αφήσουν στην άκρη τις δυσκίνητες άμυνές τους, που δεν εξυπηρετούσαν σε τίποτα και μόνο να τρομοκρατήσουν μπορούσαν.

21. Θα προσβλέπουμε σε αυτή την ώρα σήμερα, με εμπιστοσύνη στο παρόν, γιατί αυτό είναι μέρος αυτού που είχε σχεδιαστεί για μας. Θα είμαστε σίγουροι ότι όλα όσα χρειαζόμαστε μας δίνονται για να το πετύχουμε αυτό σήμερα. Δεν κάνουμε κανένα σχέδιο για το πώς θα γίνει, αλλά συνειδητοποιούμε ότι η παντελής απουσία άμυνας είναι το μόνο που χρειάζεται για να ανατείλει η αλήθεια μέσα στον νου μας με βεβαιότητα.

22. Για δεκαπέντε λεπτά δύο φορές σήμερα ξεκουραζόμαστε από τους ανούσιους σχεδιασμούς και από κάθε σκέψη που εμποδίζει την αλήθεια να εισέλθει στον νου μας. Σήμερα θα λάβουμε αντί να σχεδιάσουμε, ώστε να δώσουμε αντί να οργανώσουμε. Και αληθινά λαμβάνουμε, καθώς λέμε:

Εάν υπερασπιστώ τον εαυτό μου, δέχομαι επίθεση. Όμως μέσα στην παντελή

απουσία άμυνας, θα είμαι ισχυρός και θα μάθω τι κρύβουν οι άμυνές μου.

23. Τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό. Εάν υπάρχουν σχέδια να γίνουν, θα σου ειπωθεί γι’ αυτά. Μπορεί να μην είναι τα σχέδια που νόμιζες ότι χρειάζονταν, ούτε οι απαντήσεις στα προβλήματα που νόμιζες ότι αντιμετώπιζες. Αλλά είναι απαντήσεις σε ένα άλλο είδος ερώτησης, η οποία παραμένει αναπάντητη ενώ χρειάζεται να απαντηθεί μέχρι να έρθει σε σένα τελικά η Απάντηση.

24. Όλες οι άμυνές σου στόχευαν στο να μην λάβεις αυτό που θα λάβεις σήμερα. Και μέσα στο φως και την χαρά της απλής εμπιστοσύνης, δεν θα μπορέσεις παρά να αναρωτηθείς γιατί σκέφτηκες ποτέ ότι έπρεπε να προστατευτείς από την απελευθέρωση. Ο Παράδεισος δεν ζητά τίποτα. Είναι η κόλαση που έχει υπερβολικές απαιτήσεις για θυσία. Δεν θυσιάζεις τίποτα σε αυτές τις στιγμές σήμερα, που ανυπεράσπιστος παρουσιάζεις τον εαυτό σου στον Δημιουργό σου όπως πραγματικά είσαι.

25. Αυτός σε θυμήθηκε. Σήμερα εμείς θα Τον θυμηθούμε. Γιατί αυτό είναι το Πάσχα της σωτηρίας σου. Και ανασταίνεσαι και πάλι από αυτό που φαινόταν σαν θάνατος και απελπισία. Τώρα το φως της ελπίδας ξαναγεννιέται μέσα σου, γιατί τώρα έρχεσαι ανυπεράσπιστος να μάθεις για το δικό σου μέρος στο σχέδιο του Θεού. Ποια μικρά σχέδια ή μαγικές πεποιθήσεις μπορούν ακόμα να έχουν αξία, όταν έχεις λάβει την λειτουργία σου από την Φωνή για τον Ίδιο τον Θεό;

26. Προσπάθησε να μην διαμορφώσεις την σημερινή ημέρα όπως εσύ νομίζεις ότι θα σε ωφελούσε περισσότερο. Γιατί δεν μπορείς να συλλάβεις όλη την ευτυχία που έρχεται σε σένα χωρίς τον σχεδιασμό σου. Σήμερα μάθε. Και όλος ο κόσμος θα κάνει αυτό το γιγάντιο άλμα, και θα γιορτάσει το Πάσχα μαζί σου. Καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας, καθώς ανόητα μικρά πράγματα εμφανίζονται για να σε κάνουν να μπεις σε άμυνα και να σε δελεάσουν να αρχίσεις να καταστρώνεις σχέδια, υπενθύμισε στον εαυτό σου ότι αυτή είναι μία ιδιαίτερη ημέρα για μάθηση, και αναγνώρισέ το με αυτό:

Αυτό είναι το δικό μου Πάσχα. Και θα ήθελα να το κρατήσω άγιο. Δεν θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου, επειδή ο Υιός του Θεού δεν χρειάζεται καμιά άμυνα ενάντια στην αλήθεια της πραγματικότητάς του.