Μάθημα 109

Αναπαύομαι στον Θεό.

1. Ζητάμε ανάπαυση σήμερα, και ησυχία αδιατάρακτη από τα φαινόμενα του κόσμου. Ζητάμε ειρήνη και ακινησία, καταμεσής όλης της ταραχής που γεννιέται από τα συγκρουόμενα όνειρα. Ζητάμε ασφάλεια και ευτυχία, παρόλο που φαίνεται να βλέπουμε κίνδυνο και λύπη. Και έχουμε την σκέψη που θα απαντήσει στο αίτημά μας με αυτό που ζητάμε.

2. «Αναπαύομαι στον Θεό». Αυτή η σκέψη θα σου φέρει την ανάπαυση και την ησυχία, την ειρήνη και την ακινησία, και την ασφάλεια και την ευτυχία που αναζητάς. «Αναπαύομαι στον Θεό». Αυτή η σκέψη έχει δύναμη να αφυπνίσει την κοιμώμενη αλήθεια μέσα σου, της οποίας η όραση βλέπει πέρα από τα φαινόμενα στην ίδια αλήθεια μέσα σε κάθε έναν και κάθε τι που υπάρχει. Εδώ βρίσκεται το τέλος του πόνου για όλον τον κόσμο, και για κάθε έναν που ήρθε ποτέ και που θα έρθει πάλι να μείνει για λίγο. Εδώ είναι η σκέψη με την οποία ο Υιός του Θεού γεννιέται ξανά, για να αναγνωρίσει τον εαυτό του.

3. «Αναπαύομαι στον Θεό». ²Εντελώς ατάραχη, αυτή η σκέψη θα σε μεταφέρει δια μέσω καταιγίδων και συγκρούσεων, πέρα από την δυστυχία και τον πόνο, πέρα από τις απώλειες και τον θάνατο, προς την βεβαιότητα του Θεού. ³Δεν υπάρχει πόνος που να μην μπορεί να  θεραπεύσει. ⁴Δεν υπάρχει πρόβλημα που να μην μπορεί να λύσει. ⁵Και καμία φαινομενικότητα που να μην επιστρέψει στην αλήθεια μπροστά στα μάτια σου, καθώς εσύ αναπαύεσαι στον Θεό.

4. Αυτή είναι η ημέρα της ειρήνης. Αναπαύεσαι στον Θεό, και ενώ ο κόσμος σπαράσσεται από ανέμους μίσους, η ανάπαυσή σου παραμένει εντελώς αδιατάρακτη. Δική σου είναι η ανάπαυση της αλήθειας.  Οι φαινομενικότητες δεν μπορούν να σε ταράξουν. Τους καλείς όλους να μοιραστούν την ανάπαυση μαζί σου, και εκείνοι θα ακούσουν και θα έρθουν σε σένα επειδή αναπαύεσαι στον Θεό. Δεν θα ακούσουν άλλη φωνή από την δική σου, επειδή εσύ έδωσες την φωνή σου στον Θεό, και τώρα αναπαύεσαι μέσα Του και Τον αφήνεις να μιλά μέσα από σένα.

5. Μέσα Του δεν έχεις καμία έγνοια και καμία αγωνία, κανένα βάρος, κανένα άγχος, κανέναν πόνο, κανέναν φόβο για το μέλλον και καμία τύψη για το παρελθόν. Στο άχρονο αναπαύεσαι, ενόσω ο χρόνος περνά χωρίς να σε αγγίζει, γιατί η ανάπαυσή σου δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει με κανέναν απολύτως τρόπο. Αναπαύεσαι σήμερα. Και καθώς κλείνεις τα μάτια σου, βυθίζεσαι στην ακινησία. Άσε αυτές τις περιόδους ανάπαυσης και ανάπαυλας να διαβεβαιώσουν τον νου σου ότι όλες οι φρενήρεις φαντασιώσεις του δεν ήταν παρά όνειρα πυρετού που έχει περάσει. Άσε τον να είναι σιωπηλός και με ευχαριστίες να αποδεχθεί την θεραπεία του. Δεν θα έρθουν άλλα φοβιστικά όνειρα, τώρα που αναπαύεσαι στον Θεό. Σήμερα διάθεσε χρόνο για να ξεφύγεις από τα όνειρα προς την ειρήνη.

6. Κάθε ώρα που κάνεις την ανάπαυσή σου σήμερα, ένας κουρασμένος νους ξαφνικά γίνεται χαρούμενος, ένα πουλί με σπασμένες φτερούγες αρχίζει να τραγουδά, ένα ποτάμι που στέρεψε εδώ και καιρό, αρχίζει πάλι να ρέει. Ο κόσμος γεννιέται ξανά κάθε φορά που αναπαύεσαι, και ανά ώρα θυμάσαι ότι ήρθες για να φέρεις την ειρήνη του Θεού στον κόσμο ώστε να μπορέσει να αναπαυτεί μαζί με σένα.

7. Με κάθε πεντάλεπτο που αναπαύεσαι σήμερα, ο κόσμος πλησιάζει την αφύπνισή του. Και η ώρα που η ανάπαυση θα είναι το μόνο πράγμα που θα υπάρχει, έρχεται πιο κοντά σε όλους τους κουρασμένους και ταλαιπωρημένους νόες, που τώρα είναι πολύ αποκαμωμένοι για να προχωρήσουν μόνοι στον δρόμο τους. Και θα ακούσουν το πουλί να αρχίσει ξανά να τραγουδά και θα δουν το ποτάμι να αρχίσει ξανά να κυλά, με ελπίδα αναγεννημένη και ενέργεια αποκατεστημένη για να βαδίσουν με ανάλαφρα βήματα στον δρόμο που ξαφνικά φαίνεται εύκολος καθώς προχωρούν.

8. Αναπαύεσαι μέσα στην ειρήνη του Θεού σήμερα, και από την ανάπαυσή σου καλείς τους αδελφούς σου για να τους προσελκύσεις στην δική τους ανάπαυση, μαζί με σένα. Θα μείνεις πιστός στην εμπιστοσύνη σου σήμερα, χωρίς να ξεχάσεις κανέναν, φέρνοντας κάθε έναν μέσα στον απέραντο κύκλο της ειρήνης σου, το ιερό καταφύγιο όπου αναπαύεσαι. Άνοιξε τις πόρτες του ναού και άσε τους να έρθουν από τις άκρες του κόσμου, και από κοντά επίσης: οι μακρινοί σου αδελφοί και οι πιο κοντινοί σου φίλοι∙ προσκάλεσέ τους όλους να εισέλθουν εδώ και να αναπαυτούν μαζί σου.

9. Αναπαύεσαι μέσα στην ειρήνη του Θεού σήμερα, ήσυχος και άφοβος. Κάθε αδελφός έρχεται για να βρει ανάπαυση, και να την προσφέρει σε σένα. Αναπαυόμαστε μαζί εδώ, γιατί έτσι η ανάπαυσή μας ολοκληρώνεται, και αυτό που δίνουμε σήμερα, το έχουμε ήδη λάβει. Ο χρόνος δεν είναι ο φύλακας αυτού που σήμερα δίνουμε. Δίνουμε σε εκείνους που δεν έχουν γεννηθεί και σε εκείνους που έχουν πεθάνει, σε κάθε Σκέψη του Θεού, και στον Νου μέσα στον οποίο αυτές οι Σκέψεις γεννήθηκαν και αναπαύονται. Και τους θυμίζουμε τον χώρο ανάπαυσής τους κάθε φορά που λέμε στον εαυτό μας, «Αναπαύομαι στον Θεό».