Μάθημα 134

Ας αντιληφθώ την συγχώρεση όπως αυτή είναι.

1. Ας επανεξετάσουμε την έννοια του «συγχωρώ» γιατί αυτή είναι εύκολο να στρεβλωθεί και να γίνει αντιληπτή σαν κάτι που εμπεριέχει μία άδικη θυσία της εύλογης οργής, ένα δώρο αδικαιολόγητο και άδικο και μια πλήρης άρνηση της αλήθειας. Από μία τέτοια οπτική, η συγχώρεση θα πρέπει να θεωρείται ως μια απλή εκκεντρική τρέλα, και αυτό το Μάθημα να φαίνεται ότι επαφίει την σωτηρία σε ένα καπρίτσιο.

2. Αυτή η στρεβλωμένη οπτική του τι σημαίνει η συγχώρεση διορθώνεται εύκολα, όταν μπορείς να δεχτείς το γεγονός ότι η συγχώρεση δεν ζητείται για αυτό που είναι αληθινό. Πρέπει να είναι περιορισμένη σε αυτό που είναι ψεύτικο. Δεν έχει καμία σχέση με τίποτα, εκτός από τις ψευδαισθήσεις. Η αλήθεια είναι δημιουργία του Θεού, και το να συγχωρέσεις αυτό, δεν έχει νόημα. Όλη η αλήθεια ανήκει σε Αυτόν, καθρεφτίζει τους νόμους Του και ακτινοβολεί την Αγάπη Του. Αυτό χρειάζεται συγχώρεση; ⁷Πώς μπορείς να συγχωρέσεις τους αναμάρτητους και αιώνια ευλογημένους;

3. Η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντάς στην γνήσια συγχώρεση από την μεριά σου είναι ότι ακόμα πιστεύεις πως πρέπει να συγχωρέσεις την αλήθεια, και όχι ψευδαισθήσεις. Αντιλαμβάνεσαι την συγχώρεση ως μία μάταιη προσπάθεια να κοιτάξεις πέρα από αυτό που είναι εκεί∙ να παραβλέψεις την αλήθεια, σε μία αβάσιμη προσπάθεια να εξαπατήσεις τον εαυτό σου κάνοντας αληθινή μια ψευδαίσθηση. Αυτή η στρεβλή οπτική απλώς καθρεφτίζει την επιρροή που η ιδέα της αμαρτίας εξακολουθεί να έχει στον νου σου, έτσι όπως εσύ αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου.

4. Επειδή νομίζεις ότι οι αμαρτίες σου είναι πραγματικές, βλέπεις την συγχώρεση σαν εξαπάτηση. Γιατί είναι αδύνατον να πιστεύεις ότι η αμαρτία είναι αληθινή και να μην πιστεύεις ότι η συγχώρεση είναι ένα ψέμα. Έτσι πράγματι η συγχώρεση δεν είναι παρά μία αμαρτία, όπως όλα τα άλλα. Δηλώνει ότι η αλήθεια είναι ψεύτικη, και χαμογελά στους διεφθαρμένους σαν να ήταν τόσο άμεμπτοι όσο το γρασίδι∙ τόσο λευκοί όσο το χιόνι. Είναι παραισθησιακή ως προς το τι νομίζει ότι μπορεί να καταφέρει. Θα έβλεπε σαν σωστό το προφανώς λάθος∙ το απεχθές σαν καλό.

5. Από μία τέτοια οπτική, η συγχώρεση δεν είναι απόδραση. Είναι απλώς άλλο ένα σημάδι ότι η αμαρτία είναι ασυγχώρητη, στην καλύτερη περίπτωση για να αποκρυφτεί, να αποκρουστεί ή να μετονομαστεί, γιατί η συγχώρεση είναι μία προδοσία της αλήθειας. Η ενοχή δεν μπορεί να συγχωρεθεί. Εάν αμαρτήσεις, η ενοχή σου είναι παντοτινή. Εκείνοι που συγχωρούνται με το σκεπτικό ότι οι αμαρτίες τους είναι πραγματικές, οικτρά χλευάζονται και διπλά καταδικάζονται: πρώτα, από τους εαυτούς τους γι’ αυτό που νομίζουν ότι έκαναν, και άλλη μία φορά από εκείνους που τους συγχωρούν.

6. Είναι η μη-πραγματικότητα της αμαρτίας που κάνει την συγχώρεση φυσική και απόλυτα υγιή, μια βαθιά ανακούφιση για όσους την προσφέρουν∙ μια ήσυχη ευλογία εκεί όπου λαμβάνεται. Αυτή δεν επιδοκιμάζει τις ψευδαισθήσεις, αλλά τις συγκεντρώνει ανάλαφρα, με ένα μικρό γέλιο, και απαλά τις αποθέτει στα πόδια της αλήθειας. Και εκεί αυτές εξαφανίζονται ολοσχερώς.

7. Η συγχώρεση είναι το μόνο πράγμα που υποστηρίζει την αλήθεια μέσα στις ψευδαισθήσεις του κόσμου. Βλέπει το τίποτά τους, και κοιτά διαπερνώντας τις χιλιάδες μορφές με τις οποίες αυτές μπορεί να εμφανιστούν. Κοιτά τα ψέματα, αλλά δεν εξαπατάται. Δεν δίνει προσοχή στις κραυγές αυτο-κατηγόριας των αμαρτωλών, που είναι τρελαμένοι από ενοχές. Τους κοιτά με ήσυχα μάτια, και απλώς τους λέει: «Αδελφέ μου, αυτό που νομίζεις δεν είναι η αλήθεια».

8. Η ισχύς της συγχώρεσης είναι η ειλικρίνειά της, η οποία είναι τόσο αδιάφθορη που βλέπει τις ψευδαισθήσεις ως ψευδαισθήσεις, όχι ως αλήθεια. Λόγω αυτού, γίνεται ο αίρων την εξαπάτηση των ψεμάτων, ο μεγάλος αποκαταστάτης της απλής αλήθειας. Με την ικανότητά της να παραβλέπει αυτό που δεν είναι εκεί, ανοίγει την οδό για την αλήθεια που έχει μπλοκαριστεί από όνειρα ενοχής. Τώρα είσαι ελεύθερος να ακολουθήσεις τον δρόμο που η αληθινή σου συγχώρεση ανοίγει για σένα. Γιατί, εάν ένας αδελφός έλαβε αυτό το δώρο από σένα, η πόρτα είναι ανοικτή για σένα.

9. Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να βρεις την πόρτα προς την αληθινή συγχώρεση, και να την αντιλφηθείς ορθάνοιχτη να σε καλωσορίζει. Όταν νιώθεις ότι μπαίνεις στον πειρασμό να κατηγορήσεις κάποιον για οποιαδήποτε μορφή αμαρτίας, μην αφήσεις τον νου σου να εμμείνει σε ό,τι νομίζεις ότι έκανε, γιατί έτσι εξαπατάς τον εαυτό σου. Αντίθετα, ρώτησε: «Θα κατηγορούσα τον εαυτό μου εάν το είχα κάνει αυτό;»

10. Έτσι θα δεις εναλλακτικές για επιλογές με τρόπους που κάνουν την επιλογή να έχει νόημα και που κρατούν τον νου σου ελεύθερο από ενοχές και πόνο, όπως ο Θεός τον προόριζε να είναι, και όπως είναι στ’ αλήθεια. Μόνο τα ψέματα θα καταδίκαζαν. Μέσα στην αλήθεια, η αθωότητα είναι το μόνο πράγμα που υπάρχει. Η συγχώρεση στέκεται ανάμεσα στις ψευδαισθήσεις και την αλήθεια∙ ανάμεσα στον κόσμο που βλέπεις και σε κείνον που βρίσκεται πέρα απ’ αυτόν∙ ανάμεσα στην κόλαση των ενοχών και την πύλη του Παράδεισου.

11. Στην άλλη πλευρά της γέφυρας, που είναι τόσο παντοδύναμη όσο η Αγάπη που την ευλόγησε, είναι όλα τα όνειρα του κακού και του μίσους και της επίθεσης που κομίστηκαν σιωπηλά στην αλήθεια. Δεν μένουν για να φουσκώνουν και να διογκώνονται, και να τρομοκρατούν τον ανόητο ονειροπόλο που τα πιστεύει. Αυτός έχει απαλά ξυπνήσει από το όνειρό του κατανοώντας ότι αυτό που νόμιζε ότι είδε, δεν ήταν ποτέ εκεί. Και τώρα δεν μπορεί να νιώθει ότι του έχουν στερήσει κάθε δυνατότητα απόδρασης.

12. Δεν χρειάζεται να πολεμήσει για να σώσει τον εαυτό του. Δεν χρειάζεται να σκοτώσει τους δράκους, που νόμιζε ότι τον κυνηγούν. Ούτε χρειάζεται να εγείρει βαριά πέτρινα τείχη και σιδερένιες πόρτες, που νόμιζε ότι θα τον κρατούσαν ασφαλή. Μπορεί να βγάλει την βαριά και άχρηστη πανοπλία που φτιάχτηκε για να αλυσοδένει τον νου του στον φόβο και στην δυστυχία. Το βήμα του είναι ανάλαφρο, και καθώς σηκώνει το πόδι του για να προχωρήσει μπροστά, ένα αστέρι αφήνεται πίσω του, για να δείχνει τον δρόμο σε εκείνους που τον ακολουθούν.

13. Χρειάζεται εξάσκηση στην συγχώρεση, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντιληφθεί το νόημά της, ούτε μπορεί να δώσει έναν οδηγό που θα σε διδάξει την αγαθότητά της. Δεν υπάρχει καμία σκέψη σε όλον τον κόσμο που να οδηγεί σε κάποια κατανόηση των νόμων που την διέπουν, ούτε της Σκέψης την οποία αυτή καθρεφτίζει. Είναι τόσο ξένη για τον κόσμο, όσο και η δική σου πραγματικότητα. Και εντούτοις ενώνει τον νου σου με την πραγματικότητα μέσα σου.

14. Σήμερα εξασκούμαστε στην αληθινή συγχώρεση, ώστε η ώρα της ένωσης να μην καθυστερήσει  άλλο. Γιατί θα θέλαμε να συναντήσουμε την πραγματικότητά μας με ελευθερία και ειρήνη. Η εξάσκησή μας γίνεται τα βήματα που φωτίζουν τον δρόμο για όλους τους αδελφούς μας, που θα μας ακολουθήσουν προς την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε μαζί τους. Για να επιτευχθεί αυτό, ας διαθέσουμε ένα τέταρτο της ώρας δύο φορές σήμερα, και ας το περάσουμε μαζί με τον Οδηγό, ο Οποίος κατανοεί το νόημα της συγχώρεσης, και στάλθηκε σε μας για να το διδάξει. Ας Του ζητήσουμε:

               Ας αντιληφθώ την συγχώρεση όπως αυτή είναι.

15. Μετά επίλεξε έναν αδελφό, όπως Αυτός θα σε καθοδηγήσει, και κατάγραψε τις «αμαρτίες» του, μία προς μία, όπως έρχονται στον νου σου. Βεβαιώσου ότι δεν εμμένεις σε καμία απ’ αυτές, και συνειδητοποίησε ότι χρησιμοποιείς τα «αδικήματά» του μόνο για να σώσεις τον κόσμο από όλες τις ιδέες της αμαρτίας. Συλλογίσου σύντομα όλα τα άσχημα πράγματα που έχεις σκεφτεί γι’ αυτόν, και κάθε φορά ρώτησε τον εαυτό σου «Θα καταδίκαζα τον εαυτό μου εάν το είχα κάνει αυτό;»

16. Άσε αυτόν να ελευθερωθεί από όλες τις σκέψεις που έκανες για αμαρτίες μέσα του. Και τώρα είσαι έτοιμος για την ελευθερία. Εάν έκανες την εξάσκηση μέχρι τώρα με προθυμία και ειλικρίνεια, θα αρχίσεις να νιώθεις μία ανάταση, μία ελάφρυνση του βάρους στο στήθος σου, ένα βαθύ και βέβαιο αίσθημα ανακούφισης. Ο χρόνος που απομένει θα πρέπει να διατεθεί για να βιώσεις την απόδραση από όλες τις βαριές αλυσίδες που επεδίωκες να βάλεις στον αδελφό σου, αλλά που μπήκαν σε σένα.

17. Η συγχώρεση πρέπει να εφαρμοστεί καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας, γιατί θα υπάρξουν πολλές φορές ακόμα που θα ξεχάσεις το νόημά της και θα επιτεθείς στον εαυτό σου. Όταν συμβεί αυτό, άσε τον νου σου να δει πέρα από αυτή την ψευδαίσθηση καθώς λες στον εαυτό σου:

Ας αντιληφθώ την συγχώρεση όπως αυτή είναι. Θα κατηγορούσα τον εαυτό μου

εάν το είχα κάνει αυτό; Δεν θα βάλω αυτή την αλυσίδα στον εαυτό μου.

             Σε ό,τι κάνεις, να θυμάσαι αυτό:

                                Κανείς δεν σταυρώνεται μόνος του, κι όμως κανείς δεν μπορεί να εισέλθει

                                στον Παράδεισο μόνος του.