Μάθημα 129

Πέρα από αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας κόσμος που θέλω.

1. Αυτή είναι η σκέψη που προκύπτει από την σκέψη στην οποία εξασκηθήκαμε χθες. Δεν μπορείς να σταματήσεις με την ιδέα ότι ο κόσμος δεν έχει αξία, γιατί εάν δεν δεις ότι υπάρχει κάτι άλλο για να ελπίσεις, απλώς θα βρεθείς σε κατάθλιψη. Η έμφασή μας δεν είναι στο να εγκαταλείψεις τον κόσμο, αλλά στο να τον ανταλλάξεις για κάτι που είναι πολύ πιο ικανοποιητικό, γεμάτο χαρά, και ικανό να σου προσφέρει ειρήνη. Νομίζεις ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να σου το προσφέρει αυτό;

2. Ίσως να αξίζει να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να σκεφτείς άλλη μία φορά την αξία αυτού του κόσμου. Ίσως παραδεχθείς ότι δεν χάνεις τίποτα εγκαταλείποντας όλες τις σκέψεις περί αξίας σε αυτόν. Ο κόσμος που βλέπεις είναι όντως ανελέητος, ασταθής, άσπλαχνος, αδιάφορος προς εσένα, γρήγορος στην εκδίκηση και ανελέητος από μίσος. Δίνει, αλλά μόνο για να πάρει πίσω, και σου παίρνει όλα τα πράγματα που αγαπούσες για λίγο. Δεν βρίσκεις καμία αγάπη διαρκείας, γιατί καμία δεν υπάρχει εδώ. Αυτός είναι ο κόσμος του χρόνου, όπου όλα τα πράγματα φτάνουν στο τέλος τους.

3. Είναι απώλεια να βρεις αντ’ αυτού έναν κόσμο όπου η απώλεια είναι αδύνατη∙ όπου η αγάπη διαρκεί για πάντα, το μίσος δεν μπορεί να υπάρξει και η εκδίκηση δεν έχει νόημα; Είναι απώλεια να βρίσκεις όλα τα πράγματα που πραγματικά θέλεις, και να ξέρεις ότι δεν έχουν τέλος και θα παραμείνουν ακριβώς όπως τα θέλεις σε όλον τον χρόνο; Κι όμως, ακόμα και αυτά θα ανταλλαγούν στο τέλος γι’ αυτό για το οποίο δεν μπορούμε να μιλήσουμε, γιατί πηγαίνεις προς τα εκεί όπου τα λόγια σταματούν εντελώς, σε μία σιωπή όπου η γλώσσα είναι σιωπηλή αλλά όμως σίγουρα κατανοητή.

4. Η επικοινωνία, σαφής και απλή σαν την ημέρα, παραμένει απεριόριστη σε όλη την αιωνιότητα. Και ο Θεός ο Ίδιος μιλά στον Υιό Του, όπως ο Υιός Του μιλά σε Αυτόν. Η γλώσσα τους δεν έχει λόγια, γιατί αυτό που λένε δεν μπορεί να συμβολιστεί. Η γνώση τους είναι άμεση και την μοιράζονται ολικά και είναι ολικά ένα. Πόσο μακριά από αυτό είσαι εσύ που μένεις δέσμιος σε αυτόν τον κόσμο. Και εντούτοις, πόσο κοντά είσαι, όταν τον ανταλλάξεις με τον κόσμο που θέλεις.

5. Τώρα το τελευταίο βήμα είναι βέβαιο∙ τώρα στέκεσαι σε απόσταση δευτερολέπτου από το άχρονο. Εδώ δεν μπορείς παρά να κοιτάξεις μόνο μπροστά, ποτέ πίσω για να δεις ξανά τον κόσμο που δεν θέλεις. Εδώ είναι ο κόσμος που έρχεται να πάρει την θέση του, καθώς αποδεσμεύεις τον νου σου από τα μικρά πράγματα που ο κόσμος εμφανίζει για να σε κρατήσει αιχμάλωτο. Μην τους δώσεις αξία, και αυτά θα εξαφανιστούν. Εκτίμησέ τα, και θα σου φανούν πραγματικά.

6. Αυτή είναι η επιλογή. Τι μπορεί να χάσεις επιλέγοντας να μην δώσεις αξία στο τίποτα; Αυτός ο κόσμος δεν έχει τίποτα που πραγματικά θέλεις, αλλά αυτό που επιλέγεις αντ’ αυτού όντως το θέλεις! Άσε να σου δοθεί σήμερα. Περιμένει μόνο να το επιλέξεις, για να πάρει την θέση όλων των πραγμάτων που επιζητάς αλλά δεν θέλεις.

7. Εξάσκησε την προθυμία σου να κάνεις αυτή την αλλαγή για δέκα λεπτά το πρωί και το βράδυ, και άλλη μια φορά ενδιάμεσα. Ξεκίνησε με αυτό:

Πέρα από αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας κόσμος που θέλω. Επιλέγω

 να δω εκείνον τον κόσμο αντί γι’ αυτόν, γιατί εδώ δεν υπάρχει

τίποτα που όντως θέλω.

Μετά κλείσε τα μάτια σου στον κόσμο που βλέπεις, και μέσα στο σιωπηλό σκοτάδι παρατήρησε τα φώτα που δεν είναι αυτού του κόσμου να ανάβουν το ένα μετά το άλλο, μέχρι που χάνει κάθε νόημα το που αρχίζει το ένα και τελειώνει το άλλο, καθώς ενώνονται σε ένα.

8. Σήμερα τα φώτα των Ουρανών γέρνουν προς εσένα, για να λάμψουν επάνω στα βλέφαρά σου καθώς αναπαύεσαι πέρα από τον κόσμο του σκοταδιού. Εδώ υπάρχει φως που τα μάτια σου δεν μπορούν να δουν. Και όμως ο νους σου μπορεί να το δει ξεκάθαρα, και μπορεί να καταλάβει. Μία ημέρα χάρης σου δίνεται σήμερα, και ευχαριστούμε γι’ αυτό. Σήμερα συνειδητοποιούμε ότι αυτό που φοβόσουν να χάσεις ήταν μόνο απώλειες.

9. Τώρα όντως καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει καμία απώλεια.²Γιατί επιτέλους είδαμε το αντίθετό της, και είμαστε ευγνώμονες που η επιλογή έχει γίνει. Θυμήσου ανά ώρα την επιλογή σου, και διάθεσε ένα λεπτό για να επιβεβαιώσεις την επιλογή σου παραμερίζοντας όποιες σκέψεις έχεις, παραμένοντας για λίγο μόνο σε αυτήν:

Ο κόσμος που βλέπω δεν έχει τίποτα που να θέλω.

Πέρα από αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας κόσμος που θέλω.