Πώς ήρθε;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο πρόλογος αυτός γράφτηκε το 1977, κατόπιν πολλών αιτημάτων για μια σύντομη εισαγωγή στο Ένα Μάθημα στα Θαύματα. Τα πρώτα δύο μέρη – Πώς Ήρθε, Τι Είναι- τα έγραψε η ίδια η Έλεν Σούσμαν. Το τελευταίο μέρος –Τι Λέει- γράφτηκε με την διαδικασία της εσωτερικής υπαγόρευσης που περιγράφεται στον Πρόλογο.

Πώς Ήρθε

Το Ένα Μάθημα στα Θαύματα ξεκίνησε με την ξαφνική απόφαση δύο ανθρώπων να ενωθούν για ένα κοινό στόχο. Τα ονόματά τους ήταν Έλεν Σούσμαν και Γουίλιαμ Τέτφορντ, Καθηγητές της Ιατρικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Κολέγιο Ιατρών και Χειρουργών, στην Νέα Υόρκη. Δεν έχει σημασία ποιοι ήταν, αλλά ότι η ιστορία δείχνει πως με τον Θεό όλα τα πράγματα είναι δυνατά. Ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από πνευματικά άτομα. Η μεταξύ τους σχέση ήταν δύσκολη και συχνά επώδυνη, και τους ενδιέφερε η προσωπική και επαγγελματική αποδοχή και αναγνώριση. Γενικά, είχαν επενδύσει σημαντικά στις αξίες του κόσμου. Οι ζωές τους ήταν ελάχιστα εναρμονισμένες μ’ αυτά που το Μάθημα διδάσκει. Η Έλεν, η οποία έλαβε το υλικό, περιγράφει τον εαυτό της:

Ψυχολόγος, εκπαιδευτικός, συντηρητικής αντίληψης και αθεΐστρια, εργαζόμουν σ’ ένα ανώτερο και γεμάτο γόητρο ακαδημαϊκό περιβάλλον. Και μετά, κάτι συνέβη που πυροδότησε μια σειρά γεγονότων, τα οποία δεν θα μπορούσα ποτέ να προβλέψω. Ο επικεφαλής του τμήματός μου αναπάντεχα ανακοίνωσε ότι είχε κουραστεί από τα θυμωμένα και επιθετικά συναισθήματα που καθρέφτιζαν οι νοοτροπίες μας, και κατέληξε ότι «θα πρέπει να υπάρχει ένας άλλος τρόπος». Σαν να το ήξερα ήδη, συμφώνησα να τον βοηθήσω να τον βρει. Προφανώς αυτό το Μάθημα είναι ο άλλος τρόπος.

Παρότι η πρόθεσή τους ήταν σοβαρή, αντιμετώπισαν μεγάλη δυσκολία στο ξεκίνημα του κοινού τους εγχειρήματος. Αλλά είχαν δώσει στο Άγιο Πνεύμα την «μικρή προθυμία» η οποία, όπως το Μάθημα το ίδιο θα τόνιζε επανειλημμένα, είναι αρκετή για να μπορεί Εκείνος να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε κατάσταση για τους σκοπούς Του και να την εμποτίσει με την δύναμή Του.

Για να συνεχίσουμε την διήγηση της ίδιας της Έλεν:

Τρεις εκπληκτικοί μήνες προηγήθηκαν του γραψίματος, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Μπιλ πρότεινε να καταγράφω τα πολύ συμβολικά όνειρα και τις περιγραφές των παράξενων εικόνων που μου έρχονταν. Παρότι είχα εξοικειωθεί περισσότερο με το απροσδόκητο μέχρι τότε, εντούτοις εξεπλάγην πολύ όταν έγραψα: «Αυτό είναι ένα μάθημα στα θαύματα». Αυτή ήταν η εισαγωγή μου στην Φωνή. Δεν έκανε κανένα ήχο, αλλά φαινόταν να μου δίνει ένα είδος γρήγορης, εσωτερικής υπαγόρευσης, την οποία κατέγραφα σ’ ένα τετράδιο στενογραφίας. Το γράψιμο δεν ήταν ποτέ αυτόματο. Μπορούσε να διακοπεί οποτεδήποτε και αργότερα να συνεχιστεί εκ νέου. Με έκανε να νιώθω πολύ άβολα, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα σοβαρά να σταματήσω. Φαινόταν να είναι μια ιδιαίτερη αποστολή που κάπως, κάπου, είχα συμφωνήσει να ολοκληρώσω. Αντιπροσώπευε ένα αληθινά συνεργατικό εγχείρημα ανάμεσα στον Μπιλ και  εμένα, και μεγάλο μέρος της σημασίας του είμαι βέβαιη ότι έγκειται σ’ αυτό. Κατέγραφα ό,τι η Φωνή «έλεγε» και του το διάβαζα την επόμενη μέρα, και εκείνος το δακτυλογραφούσε καθώς το υπαγόρευα. Νομίζω ότι και εκείνος είχε την δική του ιδιαίτερη αποστολή, επίσης. Χωρίς την ενθάρρυνση και την υποστήριξή του δεν θα κατάφερνα ποτέ να εκπληρώσω την δική μου. Όλη η διαδικασία κράτησε περίπου επτά χρόνια. Πρώτα ήρθε το Κείμενο, μετά το Βιβλίο Εργασίας Μαθητών, και τέλος ήρθε το Εγχειρίδιο Δασκάλων. Μόνο ελάχιστες μικρές αλλαγές έχουν γίνει. Τίτλοι κεφαλαίων και υπότιτλοι προστέθηκαν στο Κείμενο και κάποιες πιο προσωπικές αναφορές που έγιναν στο ξεκίνημα απαλείφτηκαν . Κατά τα άλλα, το υλικό είναι ουσιαστικά αναλλοίωτο.

Τα ονόματα αυτών που εργάστηκαν για την καταγραφή του Μαθήματος δεν αναγράφονται στο εξώφυλλο γιατί το Μάθημα μπορεί και πρέπει να σταθεί από μόνο του. Δεν είναι ο προορισμός του να γίνει η βάση για άλλη μια αίρεση. Ο μόνος σκοπός του είναι να προσφέρει ένα τρόπο με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι θα μπορέσουν να βρουν τον δικό τους Εσωτερικό Δάσκαλο.