Μάθημα 133

Δεν θα δώσω αξία σε αυτό που δεν έχει αξία.

1. Μερικές φορές στην διδασκαλία είναι ωφέλιμο, ιδιαίτερα αφού έχεις καλύψει αυτά που φαίνονται θεωρητικά και έχεις προχωρήσει πολύ πέρα από αυτά που έχει ήδη μάθει ο μαθητής, να τον φέρεις πίσω σε πρακτικά ζητήματα. Αυτό θα κάνουμε σήμερα. Δεν θα μιλήσουμε για υψηλές ιδέες, παγκόσμιας εμβέλειας, αλλά αντίθετα θα μείνουμε στα οφέλη για σένα.

2. Δεν ζητάς πάρα πολλά από την ζωή, αλλά πολύ λίγα. Όταν αφήνεις τον νου σου να ασχολείται με σωματικές έγνοιες, με πράγματα που αγοράζεις, με την εξέχουσα υπεροχή που εκτιμά ο κόσμος, τότε ζητάς λύπη, όχι ευτυχία. Αυτό το Μάθημα δεν προσπαθεί να πάρει από εσένα τα λίγα που έχεις. Δεν προσπαθεί να υποκαταστήσει ουτοπικές ιδέες με ικανοποίησεις που ο κόσμος περιέχει. Δεν υπάρχουν ικανοποιήσεις στον κόσμο.

3. Σήμερα παραθέτουμε τα πραγματικά κριτήρια, με τα οποία θα κρίνουμε όλα τα πράγματα που νομίζεις ότι θέλεις. Εάν δεν πληρούν αυτές τις βάσιμες προϋποθέσεις, τότε δεν αξίζει να τα επιθυμείς καθόλου, γιατί δεν μπορούν παρά να αντικαθιστούν αυτό που προσφέρει περισσότερα. Δεν μπορείς εσύ να φτιάξεις τους κανόνες που ρυθμίζουν την επιλογή, όπως δεν μπορείς να φτιάξεις εναλλακτικές από τις οποίες να επιλέξεις. Να επιλέξεις όμως μπορείς∙ για την ακρίβεια, πρέπει να το κάνεις. Αλλά είναι σοφό να γνωρίζεις τους κανόνες που θέτεις σε κίνηση όταν επιλέγεις, και ποιες είναι οι εναλλακτικές που επιλέγεις.

4. Έχουμε ήδη τονίσει ότι υπάρχουν μόνο δύο, όσο κι αν φαίνεται να υπάρχουν πολλές. Το φάσμα των επιλογών έχει καθοριστεί και δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν θα ήταν καθόλου γενναιόδωρο προς εσένα εάν οι εναλλακτικές ήταν απεριόριστες, και έτσι καθυστερούσαν την τελική σου επιλογή, μέχρι να τις έχεις εξετάσει όλες στον χρόνο∙ αντί να κομιστούν εκεί όπου δεν υπάρχει παρά μόνο μία επιλογή που πρέπει να γίνει.

5. Άλλος ένας καλός και σχετικός κανόνας είναι ότι δεν υπάρχει κανένας συμβιβασμός ως προς το τι πρέπει να φέρει η επιλογή σου. Δεν μπορεί να σου δώσει απλώς λίγο, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσο. Κάθε επιλογή που κάνεις φέρνει σε σένα τα πάντα ή τίποτα. Επομένως, εάν μάθεις τα κριτήρια με τα οποία θα μπορείς να διακρίνεις τα πάντα από το τίποτα, θα κάνεις την καλύτερη επιλογή.

6. Καταρχάς, εάν επιλέξεις κάτι που δεν θα διαρκέσει για πάντα, αυτό που επιλέγεις δεν έχει αξία. Μία προσωρινή αξία δεν έχει καμία αξία. Ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να αφαιρέσει μια αξία που είναι πραγματική. Αυτό που ξεθωριάζει και πεθαίνει δεν ήταν ποτέ εκεί, και δεν προσφέρει τίποτα σε όποιον το επιλέγει. Ξεγελιέται από το τίποτα [που παίρνει] μία μορφή που νομίζει ότι του αρέσει.

7. Έπειτα, εάν επιλέξεις να πάρεις κάτι από κάποιον άλλο, δεν θα σου μείνει τίποτα. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν αρνείσαι το δικό του δικαίωμα στα πάντα, τότε έχεις αρνηθεί το δικό σου δικαίωμα. Επομένως, δεν θα αναγνωρίσεις τα πράγματα που πραγματικά έχεις, αρνούμενος ότι είναι εκεί. Εκείνος που επιδιώκει να αφαιρέσει, έχει εξαπατηθεί από την ψευδαίσθηση ότι η απώλεια μπορεί να φέρει κέρδος. Όμως η απώλεια πρέπει να δώσει απώλεια, και τίποτα περισσότερο.

8. Ο επόμενος συλλογισμός σου είναι αυτός στον οποίο οι άλλοι στηρίζονται. Γιατί έχει αξία για σένα η επιλογή που κάνεις; Τι έλκει τον νου σου σε αυτήν; Ποιόν σκοπό υπηρετεί; Εδώ είναι που είναι πιο εύκολο να παραπλανηθείς. Γιατί αυτό που θέλει το εγώ, δεν καταφέρνει να το αναγνωρίσει. Δεν λέει καν την αλήθεια όπως την αντιλαμβάνεται, γιατί χρειάζεται να διατηρήσει το φωτοστέφανο που χρησιμοποιεί για να προστατεύει τους στόχους του από την αμαύρωση και την σκουριά, ώστε να δεις πόσο «αθώο» είναι.

9. Όμως το καμουφλάζ του έχει λεπτό βερνίκι, που θα μπορούσε να εξαπατήσει μόνο όσους αρέσκονται να εξαπατούνται. Οι στόχοι του είναι προφανείς σε όποιον ενδιαφέρεται να τους αναζητήσει. Εδώ διπλασιάζεται η εξαπάτηση, γιατί αυτός που εξαπατάται δεν θα αντιληφθεί ότι τελικά δεν κατάφερε να κερδίσει. Θα πιστεύει ότι έχει υπηρετήσει τους κρυφούς στόχους του εγώ.

10. Όμως, παρότι προσπαθεί να κρατήσει αυτό το φωτοστέφανο καθαρό μέσα στην όρασή του, δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί τις αμαυρωμένες του άκρες και τον σκουριασμένο του πυρήνα. Τα αναποτελεσματικά λάθη του φαίνονται σαν αμαρτίες σε κείνον, επειδή κοιτά την αμαύρωση σαν δική του, την σκουριά σαν σημάδι βαθιάς αναξιότητας μέσα στον εαυτό του. Αυτός που θα διατηρούσε εντούτοις τους στόχους του εγώ και θα τους υπηρετούσε ως δικούς του, δεν κάνει λάθη, σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις του οδηγού του. Αυτή η καθοδήγηση διδάσκει ότι είναι εσφαλμένο να πιστεύεις ότι οι αμαρτίες είναι απλώς λάθη, γιατί άν ήταν έτσι, τότε ποιος θα υπέφερε για τις αμαρτίες του;

11. Και έτσι φτάνουμε στο κριτήριο της επιλογής που είναι το δυσκολότερο για να πιστέψεις, επειδή το προφανές του καλύπτεται από πολλά στρώματα σκοτεινότητας. Εάν αισθάνεσαι οποιαδήποτε ενοχή για την επιλογή σου, έχεις επιτρέψει στους στόχους του εγώ να υπεισέλθουν ανάμεσα στις πραγματικές εναλλακτικές. Και έτσι δεν συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν μόνο δύο επιλογές, και η εναλλακτική που νομίζεις ότι επέλεξες φαίνεται φοβιστική, και πολύ επικίνδυνη να είναι το τίποτα, που πράγματι είναι.

12. Όλα τα πράγματα είτε έχουν αξία είτε δεν έχουν, αξίζουν να τα επιδιώξεις ή όχι, είναι απολύτως επιθυμητά ή δεν αξίζουν την παραμικρη προσπάθεια να τα αποκτήσεις. Ακριβώς γι’ αυτό, η επιλογή είναι εύκολη. Η πολυπλοκότητα δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού, που κρύβει το πολύ απλό γεγονός ότι καμία απόφαση δεν μπορεί να είναι δύσκολη. Ποιο είναι το όφελος για σένα που το μαθαίνεις αυτό; Το όφελος είναι πολύ μεγαλύτερο από το να μπορείς να κάνεις επιλογές εύκολα και χωρίς πόνο.

13. Ο ίδιος ο Παράδεισος προσεγγίζεται με άδεια χέρια και ανοιχτούς νόες, που έρχονται έχοντας τίποτα για να βρουν τα πάντα και να τα αξιώσουν ως δικά τους. Θα επιχειρήσουμε να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση σήμερα, παραμερίζοντας την αυταπάτη, και με ειλικρινή προθυμία να δώσουμε αξία μόνο σε όσα αληθινά αξίζουν και είναι πραγματικά. Οι δύο μεγαλύτερς περίοδοι πρακτικής των δεκαπέντε λεπτών καθεμιά, ξεκινούν με αυτό:

Δεν θα δώσω αξία σε αυτό που δεν έχει αξία και μόνο αυτό που έχει αξία

επιζητώ, γιατί μόνο αυτό όντως επιθυμώ να βρω.

14. Στην συνέχεια λάβε αυτό που περιμένει κάθε έναν που φτάνει, απαλλαγμένος από βάρη, στην πύλη του Παράδεισου, που ανοίγει διάπλατα μόλις έρθει Εάν δεις ότι αφήνεις τον εαυτό σου να αρχίσει να μαζεύει κάποια περιττά βάρη, ή πιστέψεις ότι βλέπεις κάποιες δύσκολες αποφάσεις μπροστά σου, να είσαι γρήγορος απαντώντας με αυτή την απλή σκέψη:

Δεν θα δώσω αξία σε αυτό που δεν έχει αξία, γιατί αυτό που έχει αξία

ανήκει σε μένα.