Μάθημα 57

Σήμερα ας κάνουμε ανακεφαλαίωση σε αυτές τις ιδέες:

1  (31) Δεν είμαι το θύμα του κόσμου που βλέπω.

Πώς μπορώ να είμαι το θύμα ενός κόσμου που μπορεί να αναιρεθεί εντελώς, αν το επιλέξω; Οι αλυσίδες μου έχουν χαλαρώσει. Μπορώ να τις αφήσω, αν απλώς επιθυμώ να το κάνω. Η πόρτα της φυλακής είναι ανοικτή. Μπορώ να φύγω, απλώς περπατώντας προς τα έξω. Τίποτα δεν με κρατάει σε αυτόν τον κόσμο. Μόνο η επιθυμία μου να μείνω με κρατάει φυλακισμένο. Θα ήθελα να αφήσω τις παρανοϊκές επιθυμίες μου και να βαδίσω επιτέλους στο φως του ήλιου.

2 (32) Εγώ έχω επινοήσει τον κόσμο που βλέπω.

Εγώ έχω φτιάξει τη φυλακή μέσα στην οποία βλέπω τον εαυτό μου. Το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να το αναγνωρίσω και είμαι ελεύθερος. Έχω εξαπατήσει τον εαυτό μου πιστεύοντας ότι είναι δυνατό να φυλακίσω τον Υιό του Θεού. Έκανα πικρό λάθος με αυτή την πεποίθηση, την οποία δεν θέλω πλέον. Ο Υιός του Θεού πρέπει να είναι για πάντα ελεύθερος. Είναι όπως ο Θεός τον δημιούργησε και όχι όπως εγώ ήθελα να τον φτιάξω. Είναι εκεί που ο Θεός ήθελε να είναι, και όχι εκεί που νόμιζα ότι τον κρατούσα φυλακισμένο.

3 (33) Υπάρχει ένας άλλος τρόπος να κοιτάζω τον κόσμο.

Αφού ο σκοπός του κόσμου δεν είναι αυτός που του απέδωσα, πρέπει να υπάρχει άλλος τρόπος να τον κοιτάξω. Βλέπω τα πάντα ανάποδα και οι σκέψεις μου είναι το αντίθετο της αλήθειας. Βλέπω τον κόσμο ως φυλακή για τον Υιό του Θεού. Πρέπει ο κόσμος να είναι στην πραγματικότητα ένα μέρος όπου αυτός μπορεί να ελευθερωθεί. Θα ήθελα να δω τον κόσμο όπως είναι και να τον έβλεπα ως ένα μέρος όπου ο Υιός του Θεού βρίσκει την ελευθερία του.

4 (34) Μπορώ να δω ειρήνη αντί γι’ αυτό.

Όταν βλέπω τον κόσμο ως ένα μέρος ελευθερίας, συνειδητοποιώ ότι καθρεφτίζει τους νόμους του Θεού και όχι τους κανόνες που έφτιαξα για να υπακούει. Θα καταλάβω ότι η ειρήνη, όχι ο πόλεμος, κατοικεί σε αυτόν. Και θα αντιληφθώ ότι η ειρήνη κατοικεί επίσης στις καρδιές όλων όσων μοιράζονται αυτό το μέρος μαζί μου.

5 (35) Ο νους μου είναι μέρος του Νου του Θεού. ²Είμαι πολύ άγιος.

Καθώς μοιράζομαι την ειρήνη του κόσμου με τους αδελφούς μου, αρχίζω να καταλαβαίνω ότι αυτή η ειρήνη έρχεται από τα βάθη του εαυτού μου. Ο κόσμος που κοιτάζω έχει λάβει το φως της συγχώρεσής μου και ακτινοβολεί τη συγχώρεση πίσω σε εμένα. Σε αυτό το φως αρχίζω να βλέπω τι μου έκρυβαν ο ψευδαισθήσεις μου για τον εαυτό μου. Αρχίζω να καταλαβαίνω την αγιότητα όλων των ζώντων όντων, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, και την ενιαιότητά τους μαζί μου.