Μάθημα 52
Η σημερινή ανακεφαλαίωση καλύπτει αυτές τις ιδέες:
1 (6) Είμαι αναστατωμένος επειδή βλέπω κάτι που δεν υπάρχει.
Η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τρομακτική. Είναι αδύνατο ότι να με αναστατώσει. Η πραγματικότητα φέρνει μόνο τέλεια ειρήνη. Όταν αναστατώνομαι, είναι πάντα επειδή έχω αντικαταστήσει την πραγματικότητα με ψευδαισθήσεις που επινόησα. Οι ψευδαισθήσεις αναστατώνουν επειδή τους έχω δώσει πραγματικότητα και έτσι θεωρώ την πραγματικότητα ως ψευδαίσθηση. Τίποτα στη δημιουργία του Θεού δεν επηρεάζεται με κανέναν τρόπο από αυτή τη σύγχυσή μου. Πάντα αναστατώνομαι από το τίποτα.
2 (7) Βλέπω μόνο το παρελθόν.
Καθώς κοιτάζω γύρω μου, καταδικάζω τον κόσμο που βλέπω. Αυτό το αποκαλώ όραση. Χρησιμοποιώ το παρελθόν ενάντια στους πάντες και στα πάντα, κάνοντάς τα εχθρούς μου. Όταν θα έχω συγχωρήσει τον εαυτό μου και θα έχω θυμηθεί Ποιος είμαι, θα ευλογήσω τους πάντες και τα πάντα όσα βλέπω. Δεν θα υπάρχει παρελθόν, και επομένως ούτε εχθροί. Και θα κοιτάζω με αγάπη όλα όσα δεν είχα καταφέρει να δω πριν.
3 (8) Ο νους μου είναι απασχολημένος με σκέψεις του παρελθόντος.
Βλέπω μόνο τις δικές μου σκέψεις, και ο νους μου είναι απασχολημένος με το παρελθόν. Τι μπορώ λοιπόν να δω όπως είναι τώρα; Ας θυμηθώ ότι κοιτάζω το παρελθόν για να εμποδίσω το παρόν να ανατείλει στον νου μου. Ας καταλάβω ότι προσπαθώ να χρησιμοποιήσω τον χρόνο ενάντια στον Θεό. Ας μάθω να αφήνω το παρελθόν, συνειδητοποιώντας ότι κάνοντάς το αυτό, δεν εγκαταλείπω τίποτα.
4 (9) Δεν βλέπω τίποτα όπως είναι τώρα.
Εάν δεν βλέπω τίποτα όπως είναι τώρα, τότε μπορεί αληθινά να ειπωθεί ότι δεν βλέπω τίποτα. Μπορώ να δω μόνο ό,τι υπάρχει τώρα. Η επιλογή δεν είναι εάν θα δω το παρελθόν ή το παρόν∙ η επιλογή είναι απλώς εάν θα δω ή όχι. Αυτό που έχω επιλέξει να βλέπω μου έχει κοστίσει την όραση. Τώρα θα ήθελα να επιλέξω ξανά να μπορέσω να δω.
5 (10) Οι σκέψεις μου δεν σημαίνουν τίποτα.
Δεν έχω ιδιωτικές σκέψεις. Όμως μόνο ιδιωτικές σκέψεις αντιλαμβάνομαι. Τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι σκέψεις; Δεν υπάρχουν και άρα δεν σημαίνουν τίποτα. Όμως ο νους μου είναι μέρος της δημιουργίας και μέρος του Δημιουργού της. Δεν θα ήθελα καλύτερα να ενωθώ με τη σκέψη του σύμπαντος αντί να επισκιάζω όλα όσα είναι πραγματικά δικά μου με τις αξιολύπητες και χωρίς νόημα «ιδιωτικές» μου σκέψεις;