Μάθημα 51
Η σημερινή ανακεφαλαίωση καλύπτει τις ακόλουθες ιδέες:
1 (1) Τίποτα από όσα βλέπω δεν σημαίνει τίποτα.
Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή δεν βλέπω τίποτα και το τίποτα δεν έχει νόημα. Είναι απαραίτητο να το αναγνωρίσω αυτό, για να μπορέσω να μάθω να βλέπω. Αυτό που νομίζω ότι τώρα βλέπω παίρνει τη θέση της όρασης. Πρέπει να το αφήσω να φύγει, συνειδητοποιώντας ότι δεν έχει νόημα, ώστε η όραση να μπορέσει να πάρει τη θέση του.
2 (2) Έχω δώσει σε όσα βλέπω όλο το νόημα που έχουν για μένα.
Έχω κρίνει όλα όσα κοιτάζω, και αυτό και μόνο αυτό βλέπω. Αυτό δεν είναι όραση. Είναι απλώς μία ψευδαίσθηση πραγματικότητας, επειδή οι κρίσεις μου έχουν γίνει ξέχωρα από την πραγματικότητα. Είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω ότι οι κρίσεις μου δεν έχουν εγκυρότητα, επειδή θέλω να δω. Οι κρίσεις μου με έχουν πληγώσει και δεν θέλω να βλέπω σύμφωνα με αυτές.
3 (3) Δεν καταλαβαίνω τίποτα από όσα βλέπω.
Πώς θα μπορούσα να καταλάβω αυτά που βλέπω, όταν τα έχω κρίνει εσφαλμένα; Αυτό που βλέπω είναι η προβολή των δικών μου λανθασμένων σκέψεων. Δεν καταλαβαίνω αυτό που βλέπω επειδή δεν είναι κατανοήσιμο. Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να το κατανοήσω. Αλλά υπάρχει κάθε λόγος να το αφήσω να φύγει, και να κάνω χώρο για εκείνο που μπορεί να ιδωθεί και να κατανοηθεί και να αγαπηθεί. Μπορώ να ανταλλάξω αυτό που βλέπω τώρα με εκείνο, όντας απλώς πρόθυμος να το κάνω. Δεν είναι αυτή, μία καλύτερη επιλογή από εκείνη που έκανα προηγουμένως;
4 (4) Αυτές οι σκέψεις δεν σημαίνουν τίποτα.
Οι σκέψεις τις οποίες αντιλαμβάνομαι δεν σημαίνουν τίποτα επειδή προσπαθώ να σκέφτομαι χωρίς τον Θεό. Αυτό που αποκαλώ σκέψεις «μου» δεν είναι οι πραγματικές μου σκέψεις. Οι πραγματικές μου σκέψεις είναι οι σκέψεις που σκέπτομαι μαζί με τον Θεό. Δεν τις αντιλαμβάνομαι επειδή έχω φτιάξει τις δικές μου σκέψεις για να παίρνουν τη θέση τους. Είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω ότι οι σκέψεις μου δεν σημαίνουν τίποτα και να τις αφήσω να φύγουν. Επιλέγω να αντικατασταθούν από αυτό που προορίζονταν να αντικαταστήσουν. Οι σκέψεις μου είναι χωρίς νόημα, αλλά όλη η δημιουργία βρίσκεται στις σκέψεις που σκέφτομαι μαζί με τον Θεό.
5 (5) Δεν είμαι ποτέ αναστατωμένος για τον λόγο που νομίζω.
Δεν αναστατώνομαι ποτέ για τον λόγο που νομίζω, επειδή συνεχώς προσπαθώ να δικαιολογήσω τις σκέψεις μου. Συνεχώς προσπαθώ να τις καταστήσω αληθινές. Κάνω τα πάντα εχθρούς μου, ώστε ο θυμός μου να είναι δικαιολογημένος και οι επιθέσεις μου αιτιολογημένες. Δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο πολύ έχω κακομεταχειριστεί όλα όσα βλέπω, αναθέτοντάς τους αυτόν τον ρόλο. Το έκανα για να υπερασπιστώ ένα σύστημα σκέψης που με έχει πληγώσει, και που δεν το θέλω πλέον. Είμαι πρόθυμος να το αφήσω να φύγει.