Μάθημα 347

Ο θυμός πρέπει να πηγάζει από κρίση. Η κρίση είναι

Το όπλο που θα χρησιμοποιούσα ενάντια στον εαυτό μου,

Για να κρατήσω το θαύμα μακριά μου.

1. Πατέρα, επιθυμώ αυτό που αντιβαίνει το θέλημά μου, και δεν θέλω να έχω αυτό που είναι το θέλημά μου. Ανόρθωσε τον νου μου, Πατέρα μου. Είναι άρρωστος. Όμως Εσύ έχεις προσφέρει ελευθερία, και επιλέγω να αξιώσω το δώρο Σου σήμερα. Και έτσι δίνω κάθε κρίση σε Εκείνον που μου έδωσες για να κρίνει για μένα. Αυτός βλέπει ό,τι βλέπω, κι όμως γνωρίζει την αλήθεια. Κοιτάζει τον πόνο, και όμως καταλαβαίνει ότι δεν είναι πραγματικός, και στην κατανόησή Του, ο πόνος θεραπεύεται. Δίνει τα θαύματα που τα όνειρά μου θα έκρυβαν από την επίγνωσή μου. Ας κρίνει Αυτός σήμερα. Δεν γνωρίζω το θέλημά μου, αλλά Εκείνος είναι σίγουρος ότι είναι το Δικό Σου. Και θα μιλήσει για εμένα και θα καλέσει τα θαύματά Σου να έρθουν σε εμένα.

2. Σήμερα, άκου. Μείνε πολύ ήσυχος, και άκου την ευγενική Φωνή για τον Θεό που σε διαβεβαιώνει ότι σε έχει κρίνει ως τον Υιό που Αγαπά.