Μάθημα 342

Αφήνω τη συγχώρεση να αναπαύεται σε όλα τα πράγματα,

Γιατί έτσι η συγχώρεση θα μου δοθεί.

1. Σε ευχαριστώ, Πατέρα, για το σχέδιό Σου να με σώσεις από την κόλαση που έφτιαξα. Δεν είναι πραγματική. Και Εσύ μου έδωσες τα μέσα για να αποδείξω τη μη-πραγματικότητά της στον εαυτό μου. Το κλειδί είναι στο χέρι μου και έχω φτάσει στην πόρτα πέρα από την οποία είναι το τέλος των ονείρων. Στέκομαι μπροστά στην πύλη του Ουρανού και αναρωτιέμαι αν πρέπει να περάσω μέσα και να είμαι στο σπίτι μου. Ας μην περιμένω πάλι σήμερα. Ας συγχωρέσω τα πάντα και ας αφήσω τη δημιουργία να είναι όπως Εσύ θα ήθελες να είναι και όπως είναι. Ας θυμηθώ ότι είμαι ο Υιός Σου, και ανοίγοντας επιτέλους την πόρτα, ας ξεχάσω τις ψευδαισθήσεις μέσα στο λαμπρό φως της αλήθειας, καθώς η μνήμη Σου επιστρέφει σε μένα.

2. Αδελφέ, συγχώρεσέ με τώρα. Έρχομαι σε σένα για να σε πάρω σπίτι μαζί μου. Και καθώς πηγαίνουμε, ο κόσμος έρχεται μαζί μας στον δρόμο μας προς τον Θεό.