1. Η δημιουργία είναι το σύνολο όλων των σκέψεων του Θεού, σε αριθμό άπειρο, και παντού χωρίς όριο. Μόνο η αγάπη δημιουργεί, και μόνο καθ’ ομοίωσή της. Δεν υπήρξε ποτέ χρόνος, που όλα όσα δημιούργησε δεν ήταν εκεί. Ούτε θα υπάρξει χρόνος που ό,τι δημιούργησε θα υποστεί απώλεια. Για πάντα και αιώνια οι Σκέψεις του Θεού είναι ακριβώς όπως ήταν και όπως είναι, αμετάβλητες σε όλο τον χρόνο και μετά το τέλος του χρόνου.

2. Οι Σκέψεις του Θεού έχουν όλη τη δύναμη που έχει ο Δημιουργός τους. Επειδή Αυτός προσθέτει στην αγάπη με την προέκτασή της. Έτσι ο Υιός Του μοιράζεται τη δημιουργία και πρέπει επομένως να μοιράζεται τη δύναμη να δημιουργεί. Ό,τι ο Θεός θέλησε να είναι για πάντα Ένα, θα είναι Ένα ακόμα και όταν ο χρόνος έχει τελειώσει, και δεν θα αλλάξει καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, παραμένοντας όπως ήταν πριν ξεκινήσει η σκέψη του χρόνου.

3. Η δημιουργία είναι το αντίθετο όλων των ψευδαισθήσεων, επειδή η δημιουργία είναι η αλήθεια. Η δημιουργία είναι ο άγιος Υιός του Θεού, επειδή στη δημιουργία είναι το Θέλημά Του ολοκληρωμένο από κάθε άποψη, κάνοντας κάθε μέρος να εμπεριέχει το όλον. Η ενιαιότητά της είναι για πάντα εγγυημένα απαραβίαστη∙ για πάντα φυλαγμένη στο άγιο Θέλημά Του, πέρα από κάθε πιθανότητα βλάβης, χωρισμού, ατέλειας και οποιουδήποτε στίγματος στην αθωότητά της.

4. Εμείς είμαστε η δημιουργία∙ εμείς, οι Υιοί του Θεού. Φαίνεται να είμαστε διακριτοί και ανεπίγνωστοι της αιώνιας ενότητάς μας μαζί Του. Όμως πίσω από όλες τις αμφιβολίες μας, πέρα από όλους τους φόβους μας, υπάρχει ακόμα βεβαιότητα. Γιατί η αγάπη παραμένει με όλες τις Σκέψεις της, και η σιγουριά της είναι δική τους. Η ανάμνηση του Θεού είναι στους άγιους νόες μας, που γνωρίζουν την ενιαιότητά τους και την ενότητά τους με τον Δημιουργό τους. Ας είναι η λειτουργία μας μόνο το να αφήσουμε αυτή την ανάμνηση να επιστρέψει, μόνο το να αφήσουμε να γίνει στη γη το Θέλημα του Θεού, μόνο το να αποκατασταθούμε στη λογική και να είμαστε όπως ο Θεός μας δημιούργησε. 

5. Ο Πατέρας μας μάς καλεί. Ακούμε τη Φωνή Του και συγχωρούμε τη δημιουργία στο Όνομα του Δημιουργού της, της Ίδιας της Αγιότητας, του οποίου την Αγιότητα κοινωνεί η Δική Του δημιουργία∙ του οποίου η Αγιότητα συνεχίζει να είναι μέρος μας.