Να είσαι μέσα στον κόσμο, αλλά όχι του κόσμου
Lighthouse Άρθρο
Τόμος 1 Αριθμός 2, Ιούνιος 1990
Gloria and Kenneth Wapnick
Να είσαι μέσα στον Κόσμο και Όχι του κόσμου
Η διάσημη βιβλική φράση που δίνει τον τίτλο σε αυτό το άρθρο προέρχεται από τις Τελευταίες Ομιλίες του Ιησού στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη και αναφέρεται έξι φορές στο «Μάθημα στα Θαύματα». Κάποιος μπορεί σίγουρα να πει ότι ο στόχος του Ιησού για εμάς στο Μάθημα είναι να θυμόμαστε ότι το σπίτι μας δεν είναι πραγματικά αυτού του κόσμου—«Δεν είμαι ένα σώμα. Είμαι ελεύθερος. Διότι είμαι ακόμα όπως με δημιούργησε ο Θεός». (ΒΕΜ-pI.rVI)—ακόμα και όταν μαθαίνουμε πώς να είμαστε όργανα της αγάπης Του ενώ φαινόμαστε να είμαστε στον κόσμο. Σε αυτό το άρθρο συζητάμε τι σημαίνει αυτός ο στόχος γενικά, ενώ τα επόμενα άρθρα θα εξερευνήσουν ορισμένες συγκεκριμένες εφαρμογές αυτής της σημαντικής αρχής.
Είναι εξαιρετικά εύκολο να παρερμηνεύσουμε την έμφαση που δίνει το Μάθημα στην απατηλή φύση του κόσμου, θεωρώντας ότι πρέπει να δίνουμε ελάχιστη ή καθόλου προσοχή στη ζωή και την εμπειρία μας στο σώμα, από φόβο μήπως ενισχύσουμε το όνειρο της ύπαρξής μας εδώ. Ωστόσο, αυτή η θέση απλώς ενισχύει την πίστη στον φυσικό/υλικό κόσμο. Όπως μας υπενθυμίζει το Μάθημα: «είναι σχεδόν αδύνατο να αρνηθούμε την ύπαρξή του [του σώματος] σε αυτόν τον κόσμο» (Κ-2.IV.3:10). Ούτε μας ζητείται να το κάνουμε. Αντίθετα, μέσω της πρακτικής της συγχώρεσης μαθαίνουμε να βιώνουμε τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο, όχι ως θυσία, βάρος ή φυλάκιση, αλλά ως μια χαρούμενη αίθουσα σχολείου στην οποία η Αγάπη του Θεού γίνεται η μόνη μας πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τις μορφές έκφρασής της.
Έχοντας φτιαχτεί για να εξυπηρετούμε τον παρανοϊκά φρικτό σκοπό του εγώ να επιτεθεί στον Θεό και να αποκλείσει την Αγάπη Του, ο κόσμος δεν θα μπορούσε παρά να είναι φρικτός. Φτιαγμένος από φόβο, αναπαράγει φόβο. Ωστόσο, αυτό που φτιάξαμε για να βλάψουμε μπορεί να γίνει το εργαλείο θεραπείας όταν αποδεχτούμε την ειδική λειτουργία του Αγίου Πνεύματος (Κ-25.VI.4). Ίσως η πιο ξεκάθαρη αναφορά για τη θεραπευτική χρήση του κόσμου που φτιάξαμε από το Άγιο Πνεύμα να βρίσκεται στο μάθημα 184, όπως φαίνεται στα ακόλουθα σύντομα αποσπάσματα:
Έχοντας φτιαχτεί για να εξυπηρετήσει τον παράλογα φρικτό σκοπό του εγώ να επιτεθεί στον Θεό και να αποκλείσει την Αγάπη Του, ο κόσμος δεν θα μπορούσε παρά να είναι φρικτός. Φτιαγμένος από φόβο, αναπαράγει φόβο. Ωστόσο, αυτό που φτιάξαμε για να βλάψουμε μπορεί να γίνει το όργανο θεραπείας όταν αποδεχτούμε την ειδική λειτουργία του Αγίου Πνεύματος (T-25.VI.4). Ίσως η πιο ξεκάθαρη συζήτηση για τη θεραπευτική χρήση του κόσμου που φτιάξαμε από το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στο μάθημα 184, όπως φαίνεται στα ακόλουθα σύντομα αποσπάσματα:
Πρέπει πράγματι να χρησιμοποιήσεις τα σύμβολα του κόσμου για λίγο. Αλλά μην εξαπατηθείς από αυτά. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα απολύτως [αλλά γίνονται] τα μέσα με τα οποία μπορείς να επικοινωνείς με τρόπους που ο κόσμος να μπορεί να καταλάβει, αλλά που αναγνωρίζεις ότι δεν είναι η ενότητα, όπου μπορεί να βρεθεί η αληθινή επικοινωνία.
Έτσι, μας ζητείται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, ειδικά όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε το σκοτάδι του κόσμου πραγματικό, να επιστρέψουμε στη θέση του φωτός και της αγάπης στον νου μας, Και μετά να πάμε πίσω στο σκοτάδι, όχι επειδή πιστεύεις ότι είναι πραγματικό, αλλά μόνο για να διακηρύξεις την μη-πραγματικότητα του με όρους που έχουν ακόμα νόημα για τον κόσμο που το σκοτάδι κυβερνά (ΒΕΜ-184.9:2-5 και ΒΕΜ-184.10:3).
Ο κόσμος, τόσο φαινομενικά σκληρός και απελπισμένος όταν τον κοιτάμε μέσα από τα μάτια του εγώ, μεταμορφώνεται λαμπρά όταν ο σκοπός του έχει αλλάξει. Δεν επενδύουμε πλέον σε αποτελέσματα, στο να ζούμε καλά ή στο να έχουμε δίκιο και να αποδεικνύουμε ότι οι άλλοι κάνουν λάθος, γιατί τώρα ο ένας μας στόχος είναι η επίτευξη της ειρήνης του Θεού. Κάθε συνάντηση και περίσταση γίνεται ένας λαμπερός φάρος που δείχνει τον δρόμο για το Σπίτι, και εμείς, όντας «χαρούμενοι και ευγνώμονες που είναι έτσι» (ΒΕΜ-μI.200.11:9), αγαλλιάζουμε με μια ακόμη ευκαιρία να θυμηθούμε ότι είμαστε ο Υιός του Θεού, του οποίου το Σπίτι είναι δικό Του.
Ο Ιησούς μας υπενθυμίζει επανειλημμένα πόσο απλό είναι το Μάθημά Του. Πολύ λίγοι το βιώνουν έτσι, φυσικά, αφού ο νους μας μάς έχει εθίσει στην πολυπλοκότητα. Ωστόσο, είμαστε ακόμα σε θέση να μάθουμε, με πολλή επιμέλεια και εξάσκηση, ότι ο περίπλοκος και σύνθετος κόσμος του σώματος μπορεί να χρησιμεύσει ως σχολική τάξη για να μας διδάξει το απλό μάθημα της σωτηρίας: «Δεν είμαι το θύμα του κόσμου που βλέπω (ΒΕΜ-μI.31). Αντίθετα, είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε εσωτερικά που επηρεάζει αυτό που αντιλαμβανόμαστε εξωτερικά. Χωρίς να το γνωρίζουμε, λόγω του μηχανισμού της άρνησης, οι εσωτερικές μας αντιλήψεις για την ενοχή γίνονται φανερές μέσω των προβολών μας στον κόσμο. Κοιτάζοντάς τες, σαν για πρώτη φορά, είμαστε τώρα ελεύθεροι να επιλέξουμε ξανά να δούμε τα «κρυμμένα μίση» και τις «κρυφές αμαρτίες» μας διαφορετικά. Όταν τα κοιτάμε, με την Αγάπη του Θεού να μας στηρίζει, λαμβάνει χώρα η αναίρεση της ενοχής. Με χαρά τώρα εμείς, οι «ευτυχισμένοι μαθητές», περπατάμε σε αυτόν τον κόσμο πρόθυμοι να μάθουμε καθώς διδάσκουμε. Σε ένα από τα πιο εμπνευσμένα αποσπάσματα από το Βιβλίο Εργασίας (ΒΕΜ-μI.αV.Εισ.9:2-3), ο Ιησούς μας ζητά:
Μόνο αυτό χρειάζομαι: να ακούσεις τα λόγια που λέω και να τα δώσεις στον κόσμο. Εσύ είσαι η φωνή μου, τα μάτια μου, τα πόδια μου, τα χέρια μου μέσω των οποίων σώζω τον κόσμο. (ΒΕΜ-μI.194.9:6).
Και έτσι ο κόσμος γίνεται μια ευγενική βοήθεια συγχώρεσης: «Δεν είναι πλέον ο κόσμος εχθρός μας, γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε Φίλος του» (ΒΕΜ-μI.194.9:6).