Μάθημα 298

Σε αγαπώ, Πατέρα, και αγαπώ τον Υιό Σου.

1. Η ευγνωμοσύνη μου επιτρέπει στην αγάπη μου να γίνει δεκτή χωρίς φόβο. Έτσι αποκαθίσταμαι επιτέλους στην πραγματικότητά μου. Όλα όσα παρεμβάλλονταν στην άγια όρασή μου, απομακρύνονται από τη συγχώρεση. Και πλησιάζω κοντά στο τέλος των άσκοπων ταξιδιών, της τρελής καριέρας και των τεχνητών αξιών. Αποδέχομαι αντίθετα αυτό που ο Θεός εδραιώνει ως δικό μου, βέβαιος ότι μόνο μέσα με αυτό θα σωθώ, βέβαιος ότι περνώ μέσα από τον φόβο για να συναντήσω την Αγάπη μου.

2. Πατέρα, έρχομαι σε Εσένα σήμερα, γιατί δεν θα ακολουθούσα κανέναν άλλο δρόμο παρά μόνο τον δικό Σου. Είσαι στο πλευρό μου. Βέβαιος είναι ο δρόμος Σου. Και είμαι ευγνώμων για τα άγια Δώρα Σου, του σίγουρου καταφύγιου και της διαφυγής από όλα όσα θα έκρυβαν την αγάπη μου για τον Θεό τον Πατέρα μου και τον άγιο Υιό Του.