Μάθημα 294
Το σώμα μου είναι ένα τελείως ουδέτερο πράγμα.
1. Είμαι Υιός του Θεού. Μπορώ να είμαι και κάτι άλλο επίσης; Δημιούργησε ο Θεός το θνητό και φθαρτό; Τι χρησιμότητα έχει για τον πολυαγαπημένο Υιό του Θεού, αυτό που πρέπει να πεθάνει; Κι εντούτοις, ένα ουδέτερο πράγμα δεν βλέπει τον θάνατο, επειδή εκεί δεν επενδύονται σκέψεις φόβου, ούτε του χαρίζεται μία επίφαση αγάπης. Η ουδετερότητά του το προστατεύει, για όσο είναι χρήσιμο. Μετά, χωρίς σκοπό, αφήνεται στην άκρη. Δεν είναι ούτε άρρωστο, ούτε γηραιό, ούτε πληγωμένο. Απλώς δεν έχει πια μία λειτουργία, δεν χρειάζεται πλέον, και αφήνεται. Ας μην το δω σήμερα σαν κάτι περισσότερο από αυτό: χρήσιμο για ένα χρονικό διάστημα και κατάλληλο να χρησιμεύσει, που διατηρεί τη χρησιμότητά του όσο μπορεί να υπηρετεί και μετά αντικαθίσταται για μεγαλύτερο καλό.
2. Το σώμα μου, Πατέρα, δεν μπορεί να είναι ο Υιός Σου. Και αυτό που δεν δημιουργείται δεν μπορεί να είναι αμαρτωλό, ούτε αναμάρτητο, ούτε καλό, ούτε κακό. Ας χρησιμοποιήσω λοιπόν αυτό το όνειρο για να βοηθήσω το σχέδιό Σου, ώστε να ξυπνήσουμε από όλα τα όνειρα που φτιάξαμε.