Θεωρία
του Kenneth Wapnick, Ph.D.
Το Ένα Μάθημα στα Θαύματα διακρίνει δύο κόσμους: του Θεού και του εγώ, της γνώσης και της αντίληψης. Μιλώντας αυστηρά, κάθε πτυχή του κόσμου της αντίληψης καθρεφτίζει το εγώ. Όμως, το Μάθημα υποδιαιρεί περαιτέρω τον κόσμο της αντίληψης σε ορθό τρόπο σκέψης και εσφαλμένο τρόπο σκέψης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Μάθημα σχεδόν πάντα χρησιμοποιεί τον όρο «εγώ» για να δηλώσει τον εσφαλμένο τρόπο σκέψης, ενώ ο ορθός τρόπος σκέψης είναι ο τομέας του Αγίου Πνεύματος, ο Οποίος διδάσκει την συγχώρεση ως τον τρόπο διόρθωσης του εγώ. Οπότε, μπορούμε να μιλάμε για τρία συστήματα σκέψης: Ενιαιότητα Νου (One-mindedness), η οποία ανήκει στην γνώση, και εσφαλμένο και ορθό τρόπο σκέψης που καθρεφτίζουν τον κόσμο της αντίληψης. Το κείμενο ακολουθεί αυτή την τριμερή οπτική για τον νου.
(κοιτάξτε τον Πίνακα για το Θεμελιώδες Σκεπτικό)
Ο πίνακας που προηγήθηκε συνοψίζει την περιγραφή του Μαθήματος για τον νου. Αυτός θα πρέπει να μελετηθεί σε συνδυασμό με τις ακόλουθες παραπομπές από το Μάθημα, που αφορούν την σχέση του πνεύματος με τον νου, του πνεύματος και του εγώ, και των τριών επιπέδων του νου.
Κ-1.V.5
Κ-3.IV.2-6
Κ-4.I.2-3
Κ-7.IX.1-4
ΒΕΜ-μI.96.3-5
ΑΟ-1
Το Ένα Μάθημα στα Θαύματα έχει γραφτεί επομένως σε δύο επίπεδα, που καθρεφτίζουν δύο βασικές διαιρέσεις. Το πρώτο επίπεδο, παρουσιάζει την διαφορά μεταξύ του Ενιαίου-Νου και του διαχωρισμένου νου, ενώ η δεύτερη αντιπαραθέτει την εσφαλμένη και την ορθή νοοτροπίες που αφορούν στον διαχωρισμένο νου.
Σε αυτό το πρώτο επίπεδο, για παράδειγμα, ο κόσμος και το σώμα είναι ψευδαισθήσεις φτιαγμένες από το εγώ, και επομένως συμβολίζουν τον διαχωρισμό. Το δεύτερο επίπεδο αφορά στον κόσμο στον οποίο πιστεύουμε ότι είμαστε. Εδώ, ο κόσμος και το σώμα είναι ουδέτερα και μπορούν να υπηρετήσουν έναν από τους δύο σκοπούς. Για το εσφαλμένο σκεπτικό του εγώ, αυτά είναι εργαλεία για να επαυξήσει τον διαχωρισμό. Για το ορθό σκεπτικό, αυτά είναι τα εργαλεία διδασκαλίας του Αγίου Πνεύματος, μέσω των οποίων μαθαίνουμε τα μαθήματα της συγχώρεσής Του. Σε αυτό το επίπεδο, οι ψευδαισθήσεις αφορούν τις παρανοήσεις του εγώ: π.χ. βλέπει επίθεση αντί για ένα κάλεσμα αγάπης, αμαρτία αντί για σφάλμα.
Το Μάθημα εστιάζει στις σκέψεις μας, όχι τις εξωτερικές τους εκδηλώσεις, που είναι στην πραγματικότητα προβολές των σκέψεων. Όπως λέει: «Αυτό είναι ένα Μάθημα στην αιτία και όχι στο αποτέλεσμα» (Κ-21.VΙΙ.7:8). Μας παροτρύνει να μην επιδιώξουμε να αλλάξουμε τον κόσμο (αποτέλεσμα), αλλά να αλλάξουμε τον νου μας (αιτία) για τον κόσμο (Κ-21.εισ.1:7). Όταν το μάθημα 193 λέει: «Θα συγχωρέσω, και αυτό θα εξαφανιστεί» (ΒΕΜ-μΙ.193.13:3), αυτό που εννοεί είναι ότι εξαφανίζεται η αντίληψη που έχουμε για το πρόβλημα και ο πόνος που μπορεί να νιώσουμε λόγω αυτής της αντίληψης, όχι απαραίτητα η φυσική (υλική) εκδήλωση του προβλήματος. Για παράδειγμα, εάν η βροχή απειλεί τα προγραμματισμένα μας σχέδια και μας φέρνει αναστάτωση ή απογοήτευση, δεν θα πρέπει να προσευχηθούμε για λιακάδα, αλλά για βοήθεια ώστε να κοιτάξουμε τον άσχημο καιρό σαν μία ευκαιρία που επιλέξαμε για να μάθουμε ένα μάθημα στη συγχώρεση που το Άγιο Πνεύμα μπορεί να μας διδάξει. Αυτό δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε ότι το εγώ μπορεί να φτιάξει ή να επηρεάσει τον φυσικό/υλικό κόσμο. Όμως, καθώς ο φυσικός κόσμος εγγενώς είναι ψευδαισθησιακός, αποτέλεσμα των σκέψεών μας, η έμφαση του Μαθήματος είναι στην διόρθωση αυτών των εσφαλμένων σκέψεων που είναι πάντα η αληθινή πηγή κάθε προβλήματος. Αυτή η διόρθωση επιτρέπει στην Αγάπη του Αγίου Πνεύματος να κατευθύνει την συμπεριφορά μας στον κόσμο.
Ενιαίος Τρόπος Σκέψης [One-mindedness]
Ο Ενιαίος Νους του Χριστού είναι ο κόσμος του Παράδεισου ή γνώση: ο κόσμος του πνεύματος, της αγάπης, της αλήθειας, της αιωνιότητας, της απειρότητας και πραγματικότητας πριν τον διαχωρισμό, όπου η ενιαιότητα της δημιουργίας του Θεού -το σύνολο όλων των Σκέψεών Του- είναι άθικτη. Αυτή είναι η φυσική κατάσταση της άμεσης επικοινωνίας με τον Θεό και την δημιουργία Του, που υπήρχε προτού ο νους του Υιού του Θεού σκεφτεί τον διαχωρισμό. Σε αυτό το πεδίο, η τέλεια ενιότητα της Τριάδος διατηρείται.
Η Τριάδα απαρτίζεται από: 1) τον Θεό, τον Πατέρα 2) τον Υιό Του, Χριστό, τον αληθινό μας Εαυτό, και 3) το Άγιο Πνεύμα, την Φωνή για τον Θεό. Μέσα στο Δεύτερο Πρόσωπο της Τριάδος περιλαμβάνονται οι δημιουργίες μας, οι επεκτάσεις του Εαυτού ή πνεύματός μας. Το Δεύτερο Πρόσωπο της Τριάδος δεν ταυτοποιείται αποκλειστικά με τον Ιησού, που είναι μέρος του Χριστού, όπως είμαστε όλοι.
Εσφαλμένος Τρόπος Σκέψης [Wrong-mindedness]
Το εγώ αποτελείται από τρεις θεμελιώδεις έννοιες: αμαρτία: η πίστη ότι έχουμε διαχωρίσει τον εαυτό μας από τον Θεό∙ ενοχή: η εμπειρία του να έχεις αμαρτήσει, να έχεις κάνει κάτι λάθος, η οποία πηγάζει από την πίστη μας ότι έχουμε επιτεθεί στον Θεό υπεξαιρώντας τον ρόλο Του ως Πρώτης Αιτίας, καθιστώντας τους εαυτούς μας την δική μας πρώτη αιτία∙ και φόβο: το συναίσθημα που αναπόφευκτα ακολουθεί την ενοχή, που πηγάζει από την πίστη μας στην αμαρτία και βασίζεται στην σκέψη ότι αξίζουμε να τιμωρηθούμε από τον κατασκευασμένο από το εγώ, θεό της εκδίκησης.
Για να διασφαλίσει την επιβίωσή του, το εγώ συνεχώς έλκει ενοχή στον εαυτό του, αφού η ενοχή αποδεικνύει την πραγματικότητα της αμαρτίας, και είναι η αμαρτία που επέφερε την γέννηση του εγώ. Αφού εδραίωσε την ενοχή σαν πραγματική, το εγώ μάς διδάσκει να μην το πλησιάσουμε, ούτε καν να το κοιτάξουμε, γιατί λέει ότι είτε θα καταστραφούμε από έναν θυμωμένο, εκδικητικό θεό, έναν θεό που το εγώ έφτιαξε για να εξυπηρετήσει τον σκοπό-πρόθεσή του που είναι να μας τιμωρήσει για την αμαρτία μας εναντίον του, είτε θα μας εξαφανίσει στην λήθη της δικής μας μηδαμινότητας. Αυτός ο φόβος κρατά την ενοχή και την αμαρτία άθικτες, επειδή χωρίς να τις βλέπουμε ως αποφάσεις του νου μας, δεν μπορούμε ποτέ να αλλάξουμε την πίστη μας σε αυτές.
Έχοντας μείνει με το άγχος και τον τρόμο που πηγάζει από τον φόβο του Θεού, η μόνη μας λύση είναι να στραφούμε στο εγώ για βοήθεια, αφού ο Θεός έχει γίνει εχθρός μας. Το σχέδιο του εγώ για σωτηρία από την ενοχή έχει δύο σκέλη: το πρώτο είναι η άρνηση, στην οποία διώχνουμε την ενοχή μας έξω από την επίγνωσή μας, ελπίζοντας ότι μη βλέποντας το πρόβλημα, αυτό δεν θα είναι εκεί. Δεύτερον, αφού έχουμε αρνηθεί την ενοχή, την προβάλουμε έξω από εμάς στον άλλο, μαγικά ελπίζοντας να ελευθερωθούμε απ' αυτήν τοποθετώντάς την ασυνείδητα έξω από τον εαυτό μας.
Η προβολή έχει δύο κύριες μορφές: σχέσεις ξεχωριστού μίσους και σχέσεις ξεχωριστής αγάπης. Στις σχέσεις ξεχωριστού μίσους το μίσος μας για τον εαυτό μας ή ενοχή μεταφέρεται στους άλλους, καθιστώντας εκείνους υπεύθυνους για την δυστυχία που νιώθουμε. Οι προσπάθειες θυμού ή επίθεσης για να δικαιολογηθεί η προβολή, δυναμώνουν την ενοχή των άλλων για τις αμαρτίες που προβάλαμε από τον εαυτό μας. Οι σχέσεις ξεχωριστής αγάπης έχουν τον ίδιο στόχο προβολής ενοχής, αλλά η μορφή διαφέρει πάρα πολύ. Η ενοχή διδάσκει ότι είμαστε κενοί, ανεκπλήρωτοι, ανολοκλήρωτοι, και γεμάτοι ανάγκες, όλα πτυχές της αρχής του ελλείμματος. Πιστεύοντας ότι αυτό το έλλειμμα δεν μπορεί ποτέ να διορθωθεί, ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας για εκείνους τους ανθρώπους που μπορούν να μας ολοκληρώσουν. Η ξεχωριστή αγάπη παίρνει λοιπόν αυτή την μορφή: έχω κάποιες ειδικές ανάγκες που ο Θεός δεν μπορεί να καλύψει, αλλά εσύ, ένας ξεχωριστός άνθρωπος με ξεχωριστές ποιότητες, μπορείς να τις καλύψεις για εμένα. Όταν το κάνεις, θα σε αγαπώ. Εάν δεν το κάνεις, η αγάπη μου θα μετατραπεί σε μίσος.
Ο κόσμος του εγώ έτσι είναι διαιρεμένος σε εχθρούς (ξεχωριστό μίσος) ή σωτήρες-είδωλα (ξεχωριστή αγάπη), και η αληθινή ταυτότητα του Χριστού στους άλλους έτσι αποκρύπτεται. Η κρίση, που πάντα βασίζεται στο παρελθόν αντί στην αποδοχή του παρόντος, είναι η καθοδηγητική αρχή του εγώ. Μέσω των ξεχωριστών σχέσεων, το εγώ συντηρεί την ύπαρξή του διατηρώντας την ενοχή, δεδομένου ότι το να χρησιμοποιούμε τους άλλους για να καλύψουμε τις ανάγκες μας συνιστά μία επίθεση και η επίθεση σε οποιαδήποτε μορφή, ενισχύει την ενοχή. Αυτό θέτει σε κίνηση τον κύκλο ενοχή-επίθεση, όπου όσο μεγαλύτερη η ενοχή μας, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να την προβάλουμε επιτιθέμενοι στους άλλους μέσω των ξεχωριστών σχέσεων, οι οποίες απλώς προσθέτουν στην ενοχή, αυξάνοντας την ανάγκη για προβολή της.
Ο εσφαλμένος τρόπος σκέψης του εγω είναι ένα όνειρο διαχωρισμού, που εκδηλώνεται πιο καθαρά στον φυσικό κόσμο, ο οποίος φτιάχτηκε σαν «μία επίθεση στον Θεό» (ΒΕΜ-μΙΙ.3.2:1). Η ύπαρξη του σώματος είναι ύπαρξη αρρώστιας, πόνου και θανάτου, που καταμαρτυρεί την φαινόμενη πραγματικότητα του σώματος αντί του πνεύματος, το οποίο δεν μπορεί ποτέ να υποφέρει πόνο ή να πεθάνει. Η σταύρωση είναι το σύμβολο του Μαθήματος για το εγώ, και αντιπροσωπεύει την πίστη στην επίθεση και την θυσία, όπου το κέρδος του ενός εξαρτάται από την απώλεια του άλλου. Όλες οι πτυχές του διαχωρισμένου κόσμου είναι ψευδαισθήσεις, αφού ό,τι είναι του Θεού δεν μπορεί ποτέ να χωριστεί από Αυτόν, και επομένως αυτό που φαίνεται χωριστό από τον Θεό δεν μπορεί να είναι πραγματικό. Αυτό εκφράζεται από την αρχή του Μαθήματος ότι «οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους»: είμαστε μία Ιδέα (ή Σκέψη) μέσα στον Νου του Θεού που δεν έφυγε ποτέ από την Πηγή της.
Ορθός Τρόπος Σκέψης [Right-mindedness]
Η Απάντηση του Θεού στον διαχωρισμό είναι το Άγιο Πνεύμα, και το σχέδιό Του για την αναίρεση του εγώ ονομάζεται Εξιλέωση. Το Μάθημα στα Θαύματα κάνει χρήση πολλών όρων που καθρεφτίζουν το σχέδιο του Αγίου Πνεύματος, και καθένας είναι ουσιαστικά ένα συνώνυμο του άλλου. Αυτοί περιλαμβάνουν τους: θαύμα, συγχώρεση, σωτηρία, θεραπεία, πραγματικός κόσμος, αληθινή αντίληψη, όραση, πρόσωπο Χριστού, λογική, δικαιοσύνη, άγια στιγμή, άγια σχέση, λειτουργία, χαρούμενο όνειρο, Δεύτερος Ερχομός, Λόγος του Θεού, Έσχατη (Τελική) Κρίση, ανάσταση, λύτρωση, διόρθωση, αφύπνιση, και αναίρεση.
Αυτοί οι όροι, που ανήκουν στον διαχωρισμένο κόσμο της αντίληψης, αναφέρονται στην διαδικασία (το θαύμα) που διορθώνει τις εσφαλμένες μας αντιλήψεις, μάς μετακινεί από το να ακούμε την φωνή του εγώ που μιλά για αμαρτία, ενοχή και φόβο, στο να ακούμε την Φωνή συγχώρεσης του Αγίου Πνεύματος. Με αυτόν τον τρόπο, οι ξεχωριστές ή ανίερες σχέσεις γίνονται άγιες. Χωρίς αυτές τις σχέσεις, δεν θα είχαμε κανέναν τρόπο να ελευθερωθούμε από την ενοχή που το εγώ μάς δίδαξε να θάβουμε μέσω της άρνησης, και να διατηρούμε μέσω της προβολής. Το Άγιο Πνεύμα ανατρέπει τα δεδομένα για το εγώ μετατρέποντας τον σκοπό του για προβολή σε μία ευκαιρία να δούμε την ενοχή που αρνηθήκαμε σε κάποιον άλλον, φέρνοντας την έτσι πίσω μέσα σε μας, και αυτό μας επιτρέπει τελικά να αλλάξουμε γνώμη για το θέμα.
Ενώ η εφαρμογή της συγχώρεσης, ή η αναίρεση της ενοχής, συνήθως βιώνεται ως σύνθετη και μακροπρόθεσμη, αυτή μπορεί να κατανοηθεί βασικά ως μία διαδικασία τριών βημάτων (δες π.χ. Κ-5.VII.6, ΒΕΜ-μI.23.5; ΒΕΜ-μI.70.1-4; ΒΕΜ-μI.196.7-11). Το πρώτο βήμα αντιστρέφει την προβολή καθώς συνειδητοποιούμε ότι η ενοχή δεν ανήκει σε κάποιον άλλο αλλά σε εμάς. Το δεύτερο βήμα, τώρα που η ενοχή ήρθε στην αντίληψή μας και αναγνωρίζουμε ότι η πηγή της είναι μέσα μας, αναιρούμε την απόφαση επιλέγοντας να δούμε τους εαυτούς μας ως ανένοχους Υιούς του Θεού, αντί για ένοχους υιούς του εγώ. Αυτά τα δύο βήματα είναι δική μας ευθύνη. Το τελευταίο βήμα είναι του Αγίου Πνεύματος, ο Οποίος μπορεί να πάρει την ενοχή από εμάς τώρα που την παραδώσαμε σε Αυτόν, κοιτάζοντάς την με την Αγάπη Του δίπλα μας, και άρα χωρίς κρίση και ενοχή. Το να κοιτάμε χωρίς κρίση, με ανάλαφρο γέλιο, είναι το νόημα της συγχώρεσης. Χρησιμοποιώντας το Βιβλίο Εργασίας Μαθητών ως οδηγό, εκπαιδευόμαστε με την πάροδο του χρόνου να ακούμε την Φωνή του Αγίου Πνεύματος, μαθαίνοντας ότι όλα τα πράγματα είναι ευκαιρίες για να μάθουμε την συγχώρεση (ΒΕΜ-μI.193).
Ενδεικτικές αυτής της διαδικαστικής πτυχής της συγχώρεσης είναι οι αναφορές σε περιόδους ανησυχίας και το να κομίζουμε το σκοτάδι (ψευδαισθήσεις) στο φως (αλήθεια), και το μάθημα 284. Αυτά καθρεφτίζουν την σχεδόν αναπόφευκτη δυσκολία που προκύπτει όταν κάποιος ξεκινά να κάνει με σοβαρότητα τα μαθήματα του Αγίου Πνεύματος, και επιτρέπει στην βαθιά αρνηθείσα ενοχή να αρχίσει να αναδεύεται στην επιφάνεια της συνειδητότητάς του.
Όταν τελικά η ενοχή μας έχει αναιρεθεί, και ο ορθός τρόπος σκέψης έχει διορθώσει τον εσφαλμένο τρόπο σκέψης, η γέφυρα προς τον πραγματικό κόσμο έχει ολοκληρωθεί. Η ενθύμηση του Θεού ανατέλλει μέσα στον νου μας, καθώς όλες οι παρεμβολές έχουν απομακρυνθεί, και βλέπουμε το πρόσωπο του Χριστού σε όλους τους ανθρώπους. Αυτός ο κόσμος της ψευδαίσθησης και του διαχωρισμού τελειώνει καθώς ο Θεός κάνει το τελευταίο βήμα, σκύβοντας και υψώνοντάς μας κοντά Του. Αποκατασταθέντες στον Ενιαίο Νου του Χριστού, «είμαστε σπίτι, εκεί … όπου [ο Θεός] θα ήθελε να είμαστε» (Κ-31.VIII.12:8).
Όροι
Αρκετοί όροι, ειδικά εκείνοι που αφορούν στο σκεπτικό του Εναιού Νου, δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη έννοια σ’ αυτόν τον κόσμο, και ο ορισμός τους μπορεί να γίνει μόνο κατά προσέγγιση. Όπως λέει το Μάθημα: «οι λέξεις δεν είναι παρά σύμβολα συμβόλων. Άρα είναι διπλά απομακρυσμένες από την πραγματικότητα» (ΕΔ-21.1:9-10). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλοί όροι έχουν διαφορετική κύρια ή δευτερεύουσα σημασία έξω από το πλαίσιο του Μαθήματος, και δεν πρέπει να συγχέονται κατά την χρήση τους στο Μάθημα. Περαιτέρω, κάποιες λέξεις έχουν διαφοροποιημένες χρήσεις μέσα στο ίδιο το Μάθημα, καθρεφτίζοντας την γνώση ή την αντίληψη (π.χ. επέκταση) ορθός ή εσφαλμένος τρόπος σκέψης (π.χ. άρνηση). Ορισμένοι όροι, παρεμπιπτόντως, εμφανίζονται σε περισσότερες από μία κατατάξεις.
Σε αυτό το κείμενο, ακολουθείται η χρήση κεφαλαίων όπως χρησιμοποιείται στο Μάθημα. Έτσι, τα Πρόσωπα της Τριάδας – Θεός, Χριστός (Υιός του Θεού), Άγιο Πνεύμα – είναι πάντα με κεφαλαία γράμματα, όπως και όλες οι αντωνυμίες που αναφέρονται σε Αυτούς. Οι αντωνυμίες που αναφέρονται στον Υιό του Θεού στην διαχωρισμένη του κατάσταση είναι με πεζά γράμματα. Οι λέξεις που σχετίζονται άμεσα με την Τριάδα, όπως Αγάπη, Θέλημα, Παράδεισος, κλπ.., γράφονται με κεφαλαία, ενώ οι αντωνυμίες τους όχι.
Eνιαίος Νους (Οne-Mind)
Αγάπη
Άγιο Πνεύμα (Απάντηση, Φωνή για τον Θεό)
Αθωότητα
ατρωσιμότητα
αφθονία
γνώση
δημιουργία
δημιουργίες
δημιουργίες
δώρο
Εαυτός
Ενιαίος Τρόπος Σκέψης (One-Mindedness)
ενιαιότητα
επέκταση
επικοινωνία
Έσχατη (Τελική) Κρίση
ευγνωμοσύνη
θέλημα
Θέλημα του Θεού
Θεός
Κοινωνία
κρίση
λειτουργία
Μεγάλες Ακτίνες
νόμοι του Θεού
νους
Νους του Θεού
Όνομα του Θεού
Παράδεισος (Βασίλειο του Θεού, Ουράνια)
Πνεύμα
Σκέψεις του Θεού
Τριάδα
Υιός του Θεού
φως
Χριστός
"οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους "
Εσφαλμένος Τρόπος Σκέψης (Wrong-mindedness)
Αθωότητα
αμαρτία
άμυνες
αντίληψη
αντι-Χριστός
αποσύνδεση των δίνω και λαμβάνω
αποσυσχετισμός
άρνηση
αρρώστια
διάβολος
διαχωρισμός
δώρο
εγώ
είδωλο
ενοχή
επίθεση (θυμός)
εσφαλμένος νους
η αρχή ελλείματος
θάνατος
θυσία
κόλαση
κόσμος
κρίση
μαγεία
μέσο-σκοπός
ξεχωριστές σχέσεις
πειρασμός
προβολή
σώμα
σταύρωση
όνειρο
Υιός του Θεού
Ύπνος
υποφέρειν (πόνος)
φόβος
χάσμα
χρόνος
Ψευδαίσθηση
*"οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους"
* Βλ. Τελευταία πρόταση της τελευταίας παραγράφου πιο πάνω στη συζήτηση για τον εσφαλμένο νου.
Ορθός Τρόπος Σκέψης - Right-mindedness
αγάπη
άγια στιγμή
άγια σχέση
αθωότητα
αιτία – αποτέλεσμα
αλήθεια - ψευδαίσθηση
αληθινή αντίληψη
άμυνες
ανάσταση
ανούσιες ονειροπολήσεις
αντίληψη
αποδοχή της Εξιλέωσης
αποκάλυψη
απόφαση
άρνηση
ατρωσιμότητα
αφύπνιση
γέλιο
Δάσκαλος του Θεού
Δεν υπάρχουν βαθμοί δυσκολίας στα θαύματα
Δεύτερος Ερχομός
διαδικασία
διδασκαλία - μάθηση
δικαιοσύνη
δώρο
"Εγώ είμαι όπως ο Θεός με δημιούργησε "
ειρήνη
ελεύθερη βούληση
Ένα Μάθημα στα Θαύματα
ενθύμηση Θεού
ενιαιότητα
Εξιλέωση
επέκταση
επιθυμία - βούληση
επικοινωνία
ερωτήσεις
Έσχατη (Τελική) Κρίση
ευγνωμοσύνη
έχοντας – όντας
θάνατος
θαύμα
θεραπεία
Ιησούς
κοιτώντας το εγώ
κομίζοντας το σκοτάδι (ψευδαισθήσεις)
κρίση
κόσμος
λειτουργία
λογική
Λόγος του Θεού
μία μικρή προθυμία
Μεγάλες Ακτίνες
μέσα - σκοπός
μορφή – περιεχόμενο
να μην κάνουμε το σφάλμα πραγματικό
νόμοι του Θεού
"Οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους "
Όραση
ορθός τρόπος σκέψης
Πάσχα
περίοδοι ανησυχίας
πίστη
πραγματικός κόσμος
προβολή δίνοντας – λαμβάνοντας
προσευχή
πρόσωπο του Χριστού
συγχώρεση
Σκέψεις του Θεού
στο φως (αλήθεια)
σώμα
σωτηρία
Σχετικοί Όροι / Related Terms
Ταπεινότητα - αλλαζονεία
Τελικό βήμα
Υιός του Θεού
φτιάχνω – δημιουργώ
φως
Χαρά (ευτυχία)
χάρη
χαρούμενο όνειρο
Χριστούγεννα
χρόνος
ένωση
Σύμβολα
άγγελοι
αγκάθια
αστέρι
βωμός
γέφυρα
κρίνοι
παιδί
παιχνίδια
πόλεμος
τραγούδι του Παράδεισου