1. Η αμαρτία είναι τρέλα. Είναι το μέσο με το οποίο ο νους τρελαίνεται και επιδιώκει να αφήσει τις ψευδαισθήσεις να πάρουν τη θέση της αλήθειας. Και, όντας τρελός, βλέπει ψευδαισθήσεις εκεί που θα έπρεπε να είναι η αλήθεια και εκεί που πράγματι είναι. Η αμαρτία έδωσε μάτια στο σώμα, γιατί τι υπάρχει εκεί που θα έβλεπαν οι αναμάρτητοι; Τι ανάγκη έχουν από εικόνες ή ήχους ή αφή; Τι θα ήθελαν να ακούσουν ή να προσπαθήσουν να καταλάβουν; Τι θα ήθελαν να αισθανθούν έστω και στο ελάχιστο; Το να αισθάνεσαι δεν σημαίνει να γνωρίζεις. Και η αλήθεια δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτη γνώση και τίποτα άλλο.

2. Το σώμα είναι το όργανο που έφτιαξε ο νους στις προσπάθειές του να εξαπατήσει τον εαυτό του. Ο σκοπός του είναι να προσπαθεί. Όμως ο στόχος της προσπάθειας μπορεί να αλλάξει. Και τώρα το σώμα θέτει τις προσπάθειές του στην υπηρεσία ενός άλλου στόχου. Αυτό που αναζητά επιλέγεται τώρα από τον στόχο που έχει αναλάβει ο νους για να αντικαταστήσει τον στόχο της αυταπάτης. Η αλήθεια μπορεί να είναι ο στόχος του, όπως και τα ψέματα. Οι αισθήσεις, τότε, θα επιδιώξουν να φέρουν μαρτυρίες γι’ αυτό που είναι αληθινό.

3. Η αμαρτία είναι η κατοικία όλων των ψευδαισθήσεων, οι οποίες αντιπροσωπεύουν μόνο φαντασιακά πράγματα, που πηγάζουν από σκέψεις που είναι αναληθείς. Αυτές είναι η «απόδειξη» ότι αυτό που δεν έχει πραγματικότητα είναι πραγματικό. Η αμαρτία «αποδεικνύει» ότι ο Υιός του Θεού είναι κακός∙ το άχρονο πρέπει να έχει ένα τέλος, η αιώνια ζωή πρέπει να πεθάνει. Και ο Ίδιος ο Θεός έχει χάσει τον Υιό που αγαπά και έχει μόνο τη φθορά για να ολοκληρώσει τον Εαυτό του, το Θέλημά Του έχει ηττηθεί για πάντα από τον θάνατο, η αγάπη έχει σκοτωθεί από το μίσος και η ειρήνη δεν υπάρχει πια.

4. Τα όνειρα ενός τρελού είναι τρομακτικά, και η αμαρτία φαίνεται πράγματι να τρομοκρατεί. Κι όμως, οι αντιλήψεις της αμαρτίας, δεν είναι παρά ένα παιδικό παιχνίδι. Ο Υιός του Θεού μπορεί να παίζει το παιχνίδι ότι έχει γίνει ένα σώμα, θήραμα του κακού και της ενοχής, με μια μικρή ζωή που καταλήγει στον θάνατο. Αλλά όλο αυτό το διάστημα, ο Πατέρας του λάμπει πάνω του και τον αγαπά με μια αιώνια Αγάπη, που οι προσποιήσεις του δεν μπορούν να αλλάξουν καθόλου.

5. Πόσο καιρό ακόμα, ω Υιέ του Θεού, θα συνεχίζεις το παιχνίδι της αμαρτίας; Δεν θα βάλουμε στην άκρη αυτά τα αιχμηρά παιδικά παιχνίδια; Πόσο σύντομα θα είσαι έτοιμος να γυρίσεις σπίτι; Μήπως σήμερα; Δεν υπάρχει αμαρτία. Η δημιουργία είναι αμετάβλητη. Θα καθυστερούσες κι άλλο την επιστροφή σου στον Ουρανό; Πόσο καιρό ακόμα, ω άγιε Υιέ του Θεού, για πόσο καιρό;